ලන්ඩනයේ සිට මුදා හැරෙන ශ්රී ලාංකේය කවි සරණිය
ලන්ඩන් කවි 6වන වෙළුම
2026 මාර්තු කලාපය
කවද අහවර වේද සිහිතල ඊතලක් මෙන් නිතින වද දෙන
නිබඳ සිහිවේ මව් බිමේ උණු-සුම් සුළං රැල් සි’ලඟම සනසන
හිම ද නුබගැබ පුළුන් මෙන් වුව ගලක් වනු ඇත දෙපය මැඩියෙන
වෙනද වාගෙම මල් පිපෙනවා වසත් හිරු දුටුවොතින් බැතියෙන
සංස්කාරක: අනුර හෑගොඩ
Editor: Anura Hegoda
වෙබ් අඩවි නිර්මාණය: තරිඳු රාජකරුණා
Web Admin: Tharindu Rajakarauna
පටුන
දෙනුවන් වසා සුවසේ නිදනා මුහුණ
බොඳවී පෙනේ එළියෙන් සදහට නිවුන
සිරසට ළඟින් දල්වා තැබුවද පහන
මගෙ දිවි අඳුරෙමය හිරු සඳු තරු ගිලුන
ඔබගේ සුවඳ තවමත් දැනෙනවා අම්මේ
නැළවිලි ගීයේ පද අමතක නෑ අම්මේ
සුසුමේ සිසිල දෙසවන ළඟමය අම්මේ
අප මෙහි දමා යන්නම යනවද අම්මේ
රන්වැලි සෑය සෙවණේ සිසිලස දෙවනා
සිරි මහ බෝ රජුන් සිලි සිලි හඬ මවනා
වැව් දිය තලේ නැගෙනා රැල්ලෙහි හිඳිනා
අම්මේ ඔබම විය මගෙ දිවි සරි කරනා
දරුවන් බිරිඳ හිත මිතුරන් ළඟ හිඳිනා
එනමුදු පාළු අඳුරෙහි ගිලි සිත දැවුණා
මතු මතු භවෙත් ඔබගෙම පුතු වන ලෙසිනා
පැතුමන් පතනු බෑ ඔබ නිවනට ඔබිනා
කවිය බලන්න
කාන්තාවන්ට ඔන්න දිනයක්..
සන්නාම
LOGOS..
########
දීගයක් නැති ජීවිතේ ..
කනවැන්දුමීලා හමුවුණා මිස.
කව්ද කනවැන්දුමා කීවේ.
තනිව සිටිනා පිරිමියෙකුහට.
තැනක නොරැඳෙන ප්රේමයක් තුළ
චපල ගැහැනිය ලෙසට කී දොස.
නමක් තිබුනද ලියපු පොත්වල
මලින් මල රොන් සොයන බිඟුහට.
**************************************
ඇඟලුමේ කම්හලේ පෙම්බස්..
ඇඟෑලුම් වී කඩන සළුපට.
උන් ගියේ ඇයි සැඟව රහසේ..
කුස තුළට නව පණක් එන විට.
ඇබෝසන් තිප්පලේ ඇඳ මත..
කලලයක් කුස බින්ද ඉකියට.
වැරදි සෙව් උන් ඇරියෙ නෑ ඇස්..
කව්ද වැරදුවෙ කියා නුඹහට.
***********************************
සන්නාම එල්ලුවත් ඈ හට..
විකිණෙනා අබිසාරිකා ලෙස.
නමක් නැති වුනෙ ඇයිද යහනේ..
ඇගත මත දිග ඇදුණු. උන්හට.
වර්ණ රේකා හැඩ තලෙන් යස..
ගල් කුලක සිතුවමක හිටියට.
නොදත්තෙද විකිනෙනා බවනුඹ..
අප්සරාවෙනි නැතිව තන පට. ?
************************************
සංවාද සංකතන තුබුනත්..
ජගත් ලලනා දිනෙ හෙට.
මහලු මඩමක නුබ සිටී නම්..
කොතන වැරදුනෙ ළඳුනි අපහට.????
*****************************************
ප්රාථමික සත්කාර ඒකකය.
තල්දෙන. බදුල්ල
26.02.2026.
කවිය බලන්න
කාන්තා දිනය
මාතෘත්වයේ උණුසුමෙන්
ලොවක් පෝෂණය කරන ඇය
දුක් බර පවා නිහඬව දරා
සිනාවෙන් ලොව එකළු කරන ඇය......
ඇයට දිනයක් අවශ්යද
ඇයගේ වටිනා කම කියා දීමට
දිනපතා දකින ඒ කඩිසර බව
සෑම දිනකම අපි දකිනවා....
ඇගේ ආලෙෝකය, ඇයගේ ශක්තිය
ගැන කතා කරන්න
තවත් මොකටද විශේෂ දිනයක්!!!
කාන්තාවක් කියන්නේ
දිනයක සීමාවට බඳින නාමයක් නොවේ,
ඇය ජීවිතයේ හැම හුස්මක්ම,
සෑම හෙටක්ම හැඩ කරන
අපුරු බලයක්!
කවිය බලන්න
වසන්ත කාලය
සුරත් පුල් උවන් කොඳ දත් බබලන්නී
රැගත් මල් සුවඳ නල එ සුසුම් ලන්නී
සැපත් තුල් ලොවට යසසිරු සලසන්නී
වසත් කල් ළකල් කල් අවුදින් ඉන්නී
හානා කුඹුරු තැන තැන ගොවියන් තුටින
පේනා අඹ දිවුල් තුරු තුරු පල බරින
නා නා සියොත් රඟ දක්වන තුටු රුවිණ
පීනා යෙයි සතන් මෙ වසත් කල් බැවින
පැසර අනඟ ඔපලන සඳුදය කාලේ
නිතර වසින මඳ මඳ වැසි රෑ කාලේ
නොහැර පිපෙන තුරු ලිය මල් එක තාලේ
කවර සැප ඇද්ද ලොව මෙ වසත් කාලේ
නැකත් කෙළි ඉවර වී සතුටුව යහළු
මහත් වෙසක් සැණකෙළි සමඟින් ලකුළු
සැපත් ලකට සිහළුන් විජයිඳු ඇතුළු
වසත් කල යෙදේ මේ උත්සව සියළු
වසත් කල දිලේ තුරු ලිය මලින් පිරී
වසත් පුරා බොති දැන් සිහළු අමිහිරී
වසත් සුර නිවන් මඟ දුසිරිත හැසිරී
වසත් ඒ හෙයින් එය මාවතක් සරී
මන්වා පොරණ මුත්තන්ගේ තෙද මහිම
පෙන්වා ඔවුන්ගෙන් අප පැවතෙන බවම
දන්වා සිහළ ලේ වල උණුසුම පුදුම
ගෙන්වා ගනිව් සිරි ලිය සිහළුනි වහම
Creator: Mumemories
Credit: Getty Images/iStockphoto
කවිය බලන්න
මහාචාර්ය තිස්ස විතාරණ
දශක නමයක් ඉක්ම යනතුරු
උදාරවු මිනිසෙකුව සිටි ඔහු
පසුව එන්.එම්.පෙරේරාගෙන්
ඇවිත් මුල් පුටුවට එදා සිට
මියෙන තුරු සිටි සමසමාජයෙ
තිස්ස මහදුරු විතාරණයෝ
දේශයෙන් නික්මී ගොසින්
විවිධ යුගවල පැවැති රජයට
ඇවිත් ජාතික ලැයිස්තුව හා
මැති ඇමතිකම් දැරූ බලගතු කලක් මහ ඇමතිදුව වැජඹුණු
මේ මහා වියතාන දේශය
පබාමත් කල යුගය නිමවා ජාතියෙන් සමුගෙන ගොසින්
මහා රුකක් සේ නොසැලෙමින් සිටි
දිවයුරු සේ හෙළ සමසමාජයෙ
මේ මහා යුග පුරුෂයාණෝ
රටට ණය නැතිවම නිවීගියෙ විහිදවු රන් මුතු ප්රබා එළි
තවත් කලකට උරුම කරදී නොනිමෙනා විලසිනි සදා
======================
කලාභූෂන කිවිපති
සාසනකීර්ති දේශාභිමානී
ඩබ්ලිව් කේ සරත් විමලසිරි
=====-=================
13/2/2026
කවිය බලන්න
වික්ටර්
ශාලාවක කොනක සිට
ඔබ දෙස බලා සිටියෙමි
මුසපත්ව සවන් දී සිටියෙමි
ඇසි පිය නොහෙලා....
ගැටවර විය පසු කර
තරුණ වියට පා තබා
තරුණ විය පසු කර
වැඩිහිටි වියත් ගෙවී යනතුරා...
ඔබේ මධුර ගී විඳින්නට
පැමිණි වාර ගණන
සැබවින්ම මතක නැත.
ඔබෙ හඬින් සවන් සිපගත් මධුර ගී පෙළහැර
ප්රේමයේ - විරහ වේ - දයාවේ, කව් රස .......
ඔබෙ අතින් නිමැවූ තනු මිහිර!
පරම්පරා කීයක රසභාව පෝෂණය කළේද?
කියන්නේ කෙළෙස ඇත්තට!
ඔබේ තනු ගයති නෙක දනෝ
ඇතමෙකු හොඳින් ගයනවා විය හැකි ය
ගැටවර වියේ විඳි රස
රැව් දෙයි මතකයෙන්
නපුරු සිතිවිලිත් පහළ වේ !
විදුහුරු මහිමෙන්
නෙක නිමැවුම් නොවී නම්
ඔබ මැ ගයන විට
රස විඳින්නට තිබුණි නං......
නිවී ළය සැනහේ ය....
අලුත් ගී තනා ගයා විකසිතව
ඔබ තැනු මාවතේ
දුර ගමන් යනෙන තුරුණුවන්
ඔබ හද මැඳුරෙහි තැන්පත්ව
නෙක විකුම් පාන අන්දම
සප්ත ස්වරයේ
ඉහළ මහලක නිවී සැනසී
තුටු සිතින් බලා සිටින්නට හැකි වී නම්!
අම මිහිර නොවෙද ඒ,
ඔබටත් - අපටත්......?
අප සවන් සිත් සතන්
පෑරෙන අන්දම අද
අහෝ
පා කර යවමි
අප හද සුසුම්
හිස් අහසට
සරත් විජේසූරිය
(වික්ටර් රත්නායකගේ අසූ හතර වෙනි ජන්ම දිනය වෙනුවෙන් ලියැවුණි.)
කවිය බලන්න
සිරිලක සිරි.........
මහ සයුරෙන් වටවුණු ගොඩබිමක් මත
සොබාදමින් හිමිවුණු අසිරියක් ඇත
සිව් අකුරෙන් ලියවුණි නම දිනයි සිත
එකමුතුවෙන් පුබුදමු අපි රටම මිත
සීමාවුනේ උතුරින් යාපා පටුන තමා
දකුනේ දෙවුන්දර සැදුවා අපෙ සීමා
කලපුව නැගෙනහිර සැමගේ නුවන් යොමා
බටහිර කොළොම්තොට පරසිඳු නුවර තමා
සමනොළ කන්ද තැබූ මුනිඳුගෙ සිරිපතුල
උසමකන්ද මේ රට පිදුරුතලාගල
බඹරකන්ද දුම්හිඳ දියලුම ඇල්ල
මනනන්ද කරයි නිති සැමගේ සිතුවිල්ල
සිවිමහා ගඟුලැලි ගලමින් යනවිට පෙරට
අතරමගදි පිළිගෙන බැඳ පවුරුද පෙලට
නිතර සදාගෙනදී ජය මාවත රට නැගුමට
කුමරි වාලුකා වඩිනව සෙත සදමින් රටට
මනබඳිනා සිතුවම් සීගිරිමහ ගලමුදුනේ
සුවිසල්පිළිමෙ අවුකන විස්මෙකි රැඳුනේ
අනුරපුරය පුලතිසිපුර රජවිකුම් පෙනේ
එදා තිබුණු යසිසුරු අද යළිඳු දැනේ
හරිතවර්ණයෙන් හිනැහෙනවා වනන්තර
නීලවර්ණයෙන් බැබලෙනවා වැව්ජලතීර
රතුකැට නිල්කැට පෑදෙනවිට රුවන්පුර
රජරට පැසෙනවා කෙත්වතු මහසාර
සිරිදළදා සමිඳුසරණ නිතින් ලැබේවා
සිරිමාබෝ සමිඳු බෙලෙන් රට සුරැකේවා
රෝහණපුර කඳසුරිඳුගෙ පිහිට ලැබේවා
තෙරුවන් සරණින් දැයටම සෙත සැලසේවා
කවිය බලන්න
කෝ ළමයි....
සරාගයේ හැගුම් පොකුරු ගුලිකර එක්කොට
නිවාඩුවට ඔබ එනවා මාව දකින්නට
පෙරුම් පුරා බලන් ඉන්න කැමති තුරුල්ලට
මහන්සියට නිදි වාගෙයි ගොරවයි සද්දෙට
සද තරුවැල් වෙහෙස වෙලා රාග කලාවට
ජනේලයෙන් ඉර එබෙනවා හොර අල්ලන්නට
අපට හොරා උදේ වෙලා දවස පිපෙන විට
අනේ සුමේ පටන්ගන්න වෙලාව මේ මට
ගේ පොඩ්ඩේ ගුලිවෙන කොට තදවි එයයිට
මාමණ්ඩි අහයි මීයො ඇත්දැයි යමරෙට
නැන්දම්මා පරල වෙද්දී ළමයෙක් නැතුවට
අනේ අම්මේ ළමයි කොහෙද සෙල්ලම් නැතිකොට
කවිය බලන්න
වන බෝගන්විලා තුර -අනුවර්තනය
Wild Bougainvillea by Kamala Das
වන බෝගන්විලා
කහ පෑති ඝන පියලි
ගිම්හාන තාපයෙහි
උද්යාන පවුර මත
එපමණෙකි ඉතිරිය
සඳුන් හා මැග්නෝලියා මියැදුණු
රෝස පඳුරුත් වඳ වී ගිය
පැටි විය ගෙවී ගිය උද්යානය
හුදෙකලා බෝගන්වියා තුර
පමණක්ම වී ඉතිරිය
සුපැහැදිලි මතකයකි
මෙ'තුර රෝපණය කල දින
පියාණන්
නංවා කුඩා මා ඔහු දෑතට
ස්පර්ශයට ඉඩ දුන් සැටි
එහි ළපැටි අතු ඉති
ඔහු නික්ම ගොස් කලෙක
මෙ'තුර යෝධයෙක් විය
කෙළිදෙලෙන් ගෙවු විසල් සෙවනැල්ල
දැන් හැකිළ ගිය කුඩා පැල්ලමකි
ඒ වුවද වන බෝගන්විලා තුර
නොනැවතී මල් දරයි
එ'තුරු සෙවනැලි පතර
නතුව එහි ග්රහණයට
හීල් සුවයෙහි වැඩුණු
පිරුණු ගැහැනියකි මම
තුරු හිසින් මුදුන් වන
පඬු පැහැති ලා සඳෙන්
ලබන ආශිංෂණය
-------------
Wild Bougainvillea by Kamala Das
************************************
Wild bougainvillaea blooms on the compound wall
and a thick-petalled yellow flower nearby
in this summer heat
This is the garden of my childhood
that remains, the rosebushes have withered,
the sandalwood and the champak gone
only the bougainvillaea and this lone tree survive.
I remember the day the tree was planted,
my father lifting me in his arms
to touch its young branches.
My father is dead and the tree is a giant
whose shadow, in which I used to play,
has shrunk to a dark spot on the ground.
But the tree still blossoms
and I, who grew to womanhood
in the shadow of its branches, still feel
its coolness, its sheltering embrace,
and the pale moon that rises above it
like a benediction.
කවිය බලන්න
ගැහැනු
නොනවතින නාදයට
සිහිනයන් බිඳදමා
වහා යහනින් පැන
දිවයන්නී උයනගෙට
කාලයත් සමඟ පොරබැඳ
තෙරපි තෙරපී මහමඟ
දුවන්නී හනි හනික
වැඩපලට නොපමාව
ගෙමිදුලත් සිරිමත්
කලඑළියි නිවසත්
දෑත් දහසක් නැතත්
සිත ඇගේ සවිමත්
විවේකය බෝ දුරයි
සහනයක් නැති තරම්
විඩාවට පැන් පොදක්
ලබන්නට පින ද නැත
කවිය බලන්න
ගංගා
සෙනෙහස රැගෙන කඳු මුදුනේ සිට හංගා
පොඩි දිය කඳුරු මහ පොළොවෙන් පැන නැංගා
දස අත බෙදී ගලමින් යන අතු ගංගා
තවමත් ඇදෙයි පිරිපත අතරින් රිංගා
රහසින් වගේ ගලනා ගංදිය පතුළේ
ප්රේමය සඟවමින් මිණිකැටයක් ඇතුළේ
ආගිය කතා ඇසුමුත් නැවතී වදුළේ
"මම පෙම් බඳිමි" කිසිවිටෙකදි නැහැ මතුළේ
යන මග නොනැවතී, නොතැවී විඩා හැර
සෙනෙහස් කඳුළු ගිලිහෙන්නට නොදී වෙර
ඉවුරෙන් ඉවුර සනහා, හිඳ වරින් වර
ජල කඳ රැගත් ගංගාවෝ ඇදෙති දුර
කිසිවිට නොමැත යුතුකම පහළට දැමුවේ
දියසුළි පවා පැරදුනි සෙනෙහස හමුවේ
සුළඟෙහි මුසුව සිහිලෙන්ගම්බිම් තෙමුවේ
කොතැනද ගඟක් ආපසුබියවී ගැලුවේ
දිය කඳුරක්ය පෙම්හිත් ගුලි කර ගත්තූ
නදියක් වෙලා පරදාගෙන දළ ඇත්තූ
මහ මෝදරින් ගඟ මුහූදට දී තොත්තූ
පැන්නා, අන්න! දුටුවද එය මනු සත්තූ
Photo Credit; Gláuber Sampaio
කවිය බලන්න
අමුතු බුදු
පිරිනිවියත් බුදුහු ඒ කාලේ
තාමත් බුද්ධෝද්පාද කාලේ
ඒත් මේ කාලේ
බුදුවරු ගොඩයි අමුතු තාලේ
සමන්තයැ බඩ්ඩ
ගොඩ මඩ වවති බිජ්ජ
නෙළා මල් හොද්ද
වළදති රහෝ මජ්ජ
ගෑනු බඩ වේද
නේක පරිබව දේද
නොසැලේ තාදි වාද
කරතී සිංහ නාද!
කලකට ඉහත දාක
ඇසුවෙමි මුනිද්රයාන
ළගකදී ජීවමාන
දුටුවෙමි සුගත නාන
තරුණ හොද මූණ
දැක්කත් වදින ගාන
වළදන මහප්රාණ
වෙන දේ සිතනු බෑය.
කොල්ලොත් බණට කීව
එකතුයි වගේ බෝම
විජේගේ ඇපල් කෑව
වළදමු ඉතුරු බෑව
මේ නං අමුතු බුද්දෝ
දෙසන බණ වැනි වැද්දෝ
මේං මං වැන්දෝ
අරහං මෙහෙම බුද්ධෝ
කවිය බලන්න
ඩාවින්සි පසු ව ඇඳි රුව
ලියනාඩෝ ඩාවින්සි වෙමි
මැවූ ඒ ලෝ පතල සිත්තම
සිනාවක් නැති සුසුදු වුවනත
කඳුළකුත් නැති දිලෙන නෙතු අග
හඬක්වත් නැති හෙලන සුසුමක
මා සිතේ ඇඳි අරුම ගැහැණිය
මුලින් ඇන්දේ කැන්වසය මත
වෙනත් ගැහැණියකගේ වුවනත
කසල තේ ළිප තබා අළුයම
ඉස්තරම් තේ නෙළන ලොවටම
පා ගෙවෙන තුරු කන්ද නගිමින
දලු කූඩෙ බර දරන ඇගෙ වත
සත් සමුදුරින් එහා ලොවකට
කලාපේ සළු වියා රෑ යම
බියපත් පා හනික තබමින
බෝඩිමට එන යුවතියක වත
වෙහෙසබර මුහුණතේ රැලි මත
පිසදමා ඩා බිඳු විටින්විට
අළුයම පින්නේ ගිනි මද්දහනේ
මාවතේ අමදිනා ඇගෙ වත
ලොවේ හැම බර හිස දරාගෙන
ලාබ වත්සුණු උලා වුවනත
බැඳ මුදුන් කොට අවුල් වරලස
වීදි කොන රැක සිටින ඇගෙ වත
නෙත් බඳන පැහැ තෙළිතුඩින් ගෙන
මකා වුවනත වැටුනු රැලි සැම
පිසදමා තෙත් ඇස් කෙවෙණි මුල
මිදුණු කඳුළක ලකුණු මකමින
පසුව ඇන්දෙමි මොනා ලිසා රුව
සිනාවක් නැති කඳුළකුත් නැති
හෙලන සුසුමක හඬක්වත් නැති
මා සිතේ ඇඳි අරුම ගැහැණිය.
කවිය බලන්න
ආදරණීය තාත්තේ...
මහමෙර කන්ද පාමුල
මට නැ කිසි බයක්
නැගි මහ ගිරිදුර්ග
මා සුරැකිව අරන්
තැබු පියවරක් ගානේ
සුමට පාවඩ එළන්
වෙන කවුරු ඉන්නද
තාත්තේ නුඹ තරම් ...
මහන්සි ද තාත්තේ පිරිමදිමි ඔය දෙපා
දැන් ටිකක් නවතින්න
නිවාගෙන ඔය විඩා
හංඟගෙන ආදරේ
රැක්ක හැටි රෑ දිවා
මඟ දෙපස පිපුණු මල්
තාත්තේ නුඹ නිසා ...
හීනයට හරි ළඟයි
ඒ නුඹේ දහදිය යි
ඒ සුවඳ තාත්තේ
සංසාරෙ තෙක් දිගයි
මේ වගේ හැමදාම
රැකවරනේ ඕනමයි
ඒ කිරුළ හරි යන්නේ
තාත්තගේ හිසටමයි ...
කවිය බලන්න
වෙද පියසේ මුණ ගැසුණ නන්නාඳුනන යතිවරු
නමක් ගමක් කුලයක් නොදනිත් තාම
නිමක් නොමැති හදවත සුවඳයි බෝම
පලක් නොවුන කය පස යට නොකලේම
සිලක් වෙන්න නැණ පහනක හැමදාම
ඉහ සිට හිමි හිමින් පිහි තල පීරි ගගා
මස් පිඩු නහර ආ ගිය තැන් ලකුණු බලා
පාඩම් පොතක් පැත්තක මේසයක තබා
නන්නාඳුනන නුඹ ළඟ හිස තබමි නමා
නමින් කුරුස අළු යට කළ තැනක් නැතී
වස්සානයක් දෙන්නට දිවි ගෙවුණ බැතී
ව්ශ්වාසයෙන් මග පැහැදිලි දිනක සිතී
වෙද විදුහලට කය දුන් පින නුඹට ඇතී
AnA 2026,Feb
12th Batch
Faculty of medicine ,Kelaniya
කවිය බලන්න
ආදරේ.
සුමුදු මුදු උණුසුමක
නිහඬ සිප ගැනීමක්.
කුලුඳුලේ දෙහදකට
දැනීමද? ආදරේ!
පිළිසිදෙන හැඟීමක.
පෙරහුරුව ලබාගෙන.
නොයිවසිලි ඉවසිල්ල
විඳීමද? ආදරේ!
පැමිණිල්ල මැසිවිල්ල.
නිමාවක හසරැල්ල.
තුරුලු කර සැනසිල්ල.
රැකීමද? ආදරේ!
වන්දනාවකට දිගු
දිවි ගමන සරසන්න.
හුස්ම නිමවන තුරා
බැඳිමද? ආදරේ!
කවිය බලන්න
ප්රේම මන්දිර
මතක සැමරුම් අතුළ
මාවත
දෑල තේ දළු යාය
මඳ නලට හිනැහෙන
ඇවිද එමි සොයමින්
මියැදුන අතීතෙක
ප්රේම මන්දිර
නිල් තුරු වියන නැළැවේ
එදා වාගෙම
කඳු ශිඛර නිල් දුහුල්
සළු හැඳ
බලාගෙන ඇයි අදත්
පෙර මඟ
මාව තාමත් මතක ද
දුරු කතර ඇවිදින්
දිවි ගමන යන්නට
දැවි දැවී දිව රෑ
නුඹ මතක් වෙන හැම
මොහොතෙ ම
ඇඟිලි ගැන ගැන උන්නා
පියඹා යන්නට
නුඹ සිටිය ඒ දුර නගරයට
වැහි පිනි සීත ඇවිදින්
තනි යාන මා පෙළන විට
ගුලි වුණා දුක් ගිනි මගේ හිත පතුලට
නුඹෙන් තොර
ඒ පාළු යහනත
උණුහුමක් මට
දෙන්නට
හිසට සෙවනක් වුණා
මේ සොඳුරු නිවහන
එක මොහොතකට
පිරිවරා මිතුරු කැල
ආ ගමන සනසන්නට
දිව රෑ දැවෙන
අසරණ සිරකරුවකු
දනී මේ සීත නිහඬ ගල් බිතු
ඇසෙන්නට මට පමණක්
අසනු වාගේ අද කණට ළං වී
මතක ද මතක ද
08-02-26
කවිය බලන්න
ඉතින් නුඹ නොසිටීවි මා එක්ක
Delifrance අවන් හලේ
අපිට සුපුරුදු මේසයේ
ඉතින් නුඹ නොසිටීවි මා එක්ක
දුම් දමන කෝපි බඳුනක් එක්ක
Hubby ටත් නොකියන කතා
නුඹ කියන විට මා එක්ක
මටත් තිබුණා පොඩි රහස්
බෙදාගන්නට නුඹ එක්ක
දන්නෙම නැතිව සිනා හඬ
උස්වෙලා යද්දි ගලාගෙන
Guilty conscious වෙලා අපි
හිටිය ඔහෙ බිම බලාගෙන
නගරයේ shopping mall වල
උඩ පහල යන පඩි පේලි වල
ගන්නවට වැඩිය දේ බල බල
එයිද ඒ ගත කරපු කල
නරඹලා සිනමා පටයක්
රඟහලක වේදිකා රැඟුමක්
කරන්නට පසු විපරමක්
ඉතින් කෝ මට යෙහෙළියක්
නුඹ ඇවිත් නිවාඩුවකට
කඩිසරව දුවා වට පිට
ඉගිල යයි යලිත් එතෙරට
මේ මතක මට ඉතිරි කොට
Photo Credit; S O C I A L . C U T S O C I A L . C U T
කවිය බලන්න
සමුගැනීම
තුංග තුරු හිස් මුදුන් සරසලා
තුරු පත් අතු අගින් ගිලිහෙනා
බොහෝ දුර'විත් අත් පටලලා
තව යා නොහැක බැඳුම් ලිහීලා
ඔබට යාමට තවත් දුර ඈත
මම මෙහි හිඳිමි නැවතිලා
දිනෙක තුරු හිස හරිතයෙන් දිදුලනා
දිනක් එනවා නැවුම් මල් පුබුදනා
Photo Credit; Hitesh Meta
කවිය බලන්න
කැරපොත්තා...
වඩන රුව දැක මා සිත සැලුනී
මරණය උඹේ සහනය වෙතැ මට සිතුනී
සෝදා හරිනු රිසියෙන් අත තෙර පෙවුනී
පෙර පව් නැවත නොකරන්නයි හඳ ඇරුනී
ලොකු දූ ඇවිත් අද මට දොස් මුර නගනා
"මිනීමරු මවක" යැයි කියමින් සිත් බිදිනා
විදවන තරම සත්තයි පත්තිනි දන්නා
ලොක්කී නිසා කිරි සිහිනෙන් පිට පැන්න
පුතෙක් ලැබෙන අටියෙන් දෙවියන් යැද්දා
පිනකට සර්ර් දරුවා පිළිසිද ගත්තා
නමුදු කරුමේ ගෙයි පාමුල සිට ගත්තා
අප්පච්චිචී නොකියම ගෙදරට වැද්දා
දිනෙන් දිනේ ගේ දොර හැම හිස් වෙන්නා
කිරිපිටි නැතිව දූ ඇලිමැලි කට මැද්දා
පිලිතුර වුනේ අවසානෙදි බිලින්දා
ලොකුදුවේ උබ නිසා මම ට්රොලියට නැග්ගා
අටියෙන් අටිය සැත්කමේ දින ලග එන්නා
ඇද සිටි හැට්ටේ දරු ස්නේහෙන් නැහැවෙන්නා
බෑමයි කියා උබෙ අප්පගේ පා වැන්දා
කාසි කොහිද දෛවය මගෙ ඉකි බින්දා
එදවස අදුරු රැය තවමත් සිතේ ඇති
දැහි අඩු, කතුරු තරගෙට මා ගත දවතී
නූපන් පුතේ නුබෙ රුව මගෙ සිතට එතී
කිරි සිහිනය සැත් තැටියට ගොඩ ගසතී
රැක්කත් දෝනී අතීත සැම වලදාලා
සෙනෙහස වෛර වී අද හිත පැටලිලා
කියනු බැරී, කාටත් හැම අඬ ගහලා
කැරපොතු රජුනි ඉන්නේ සැම ඉවසාලා
විෂමව ඉපදුණත් උඹ මේ ලෝ තලයේ
නොමැත වෙනත් වරදක් උඹේ ජීවිතයේ
ගැහෙනා විටදි දුබලව බිත්තියේ ඇලයේ
උඹත් මාත් සමතැන් මේ භව කලයේ
උණුසුම් ජල දහර මැද හුස්මක් ලබමු
දාහය නිවන ජල බිදූ සිතැඟින් විඳිමු
කල හොද අනියතයි මනසට සන් කරමු
පතනා භවේක සසරින් අපි එතෙර වෙමූ
කවිය බලන්න
එහෙයි මෙහෙයි යන්ත්ර වෙනස...!
තාක්ෂණය ගල් යුගයෙන්
ඇරඹී ලැබු ඒ දියුණුව...
සූක්ෂ්මව යොදවා ගත්තේ පිටරැටියොයි තියුණුව...
තීක්ෂ්ණව ගත් තීරණ ලොව කලඹාලා එ අනුව ...
ඒක්ෂණයකින් නොව, අද
පෙන්වයි බලයත් දරුණුව...
හැම අතින්ම දිවිය පහසු
කරවයි ඒ, නව නිමැවුම්...
සමහර දෑ දුටුවම පුදුමයි
කෙරුනත් නෙක ගැරහුම්...
නමගිය විද්වත් උදවිය
කළ හින්දා නිසි සැලසුම් ...
එම රටවල් දියුණට පත්විය
නොමැතිව කිසි පැරදුම්...
බැලුවම අපෙ දියුණුව ගැන
හැරිලා ආපසු ටිකකට...
සතුවම ඇත්තේ ණයබර
පමණක් නොවෙදෝ රටකට...
පැතුවම යන්තර බැඳ බැඳ
හරියයි කියලා මතුවට...
නැතුවම යාවිද කරදර
ඒ වදදෙන යම් සිතකට...
යන්ත්ර රාජයෝ බලගතු මෙහි තවමත් විකිණෙනවා...
මන්ත්ර ශාස්ත්රය ගැන නෙක පුවතුත් ඔහෙ පලවෙනවා...
තන්ත්රය රජයේ, ඒ ගැන මුණිවත රැක හිනැහෙනවා...
අන්ත්රය අපෙ සැම සිරුරේ, ටික ටික දැන් හැකිලෙනවා...
කවිය බලන්න
මම...
මම හුස්මක් ගතිමි
පාලු ගඳ උරා ගමි
මහ ගෙදර වැරන්ඩාවේ ඉඳ සිටිමි,
සිතින් ගව් ගණන් දුර
ඇවිද යමි............
පාරෙන් එහා
පින් ඉඩමේ පන් මණ්ඩිය
රාස්සිගේ අව්වෙන්
පන පෙවී දිදුලයි
සුරගන ලොවය මේ
ජීවිතය අත් පොත් තැබූ ,
පිහි තුඩැති තියුණු පන් ගස්
මගේ අත් හිත් කැපු
තවම හොරැහින් බලා
සිනා පුප්පා ගනී.........
සියොලඟම කෙස් වැවුණු
පින් ඉඩම මායිමේ
එරමිණිය කටු පඳුරු
අතර පන් වැවින
මියෙන්නට පෙර තාත්තා
කියා දුන් නිදි කුමාරි කතාවේ
සැගවුණු දේශය
එයැයි මට සිතී තිබිණ .........
අම්මාත් භූමදානය කොට
සතියකට පසු දිනෙක
කොස් කොළ ඔටුනු ලාගෙන
කැති අසිපතෙන් කටු කපා
පාදා ගතිමි මාවත
නිදි කුමාරී සිටින මාලිගාවට
නමුදු වැවී තිබුනේ
පන් ගස්ය එතන
ලොකු අක්කාට පැදුරු වියන්නට ..............
ඉනික්බිති,
ලොකු අක්කා
වෙලා අවුල් ලිහා සෝදා
පාට කර පන් ගසින් ගස
වියා කොටුවෙන් කොටුව
පටන් ගත්තා වියන්නට අපේ ජීවිත,
එදා සිට ඈ නැතිව
පාලු වූ ඉස්කෝලය
ආන් තවමත් බකන්නිලාගෙන
ඇල ළඟ..........
නන් හැඩති පන් රටාවෙන්
ඈ වියූ එම ජීවිතය
ඉතුරු කෙරුවේ
ගමෙන් පිට නගරයක ය
බොහෝ කලකට පසු
නිදි කුමාරි සරන පාවාගෙන
මම එද්දී ගමට
මගදීම දැනගන්ට ලැබුනා
අක්කා යන්ට ගිය බව
අවසාන පැදුර නිම නොකොට ...........
කවිය බලන්න
සැනසෙන්න නිවනේ
හැඟුම් මතුවන
සොඳුරු යෞවනයේ
දව දවා හලු කරනු බෑ ආයේ
හද දැවෙන ගින්නේ
යළි යළිත් දුක දේ
යටගියාවේ මතක මතු වේ
ගිණිපුළිඟු අතරේ
පියන් වැසුවද
තදින් නෙතු අගුලේ
රූ මැවේ
දෙනෙත් යුග ඇතුලේ
හිරු එබෙන තැන
සඳු නැගෙන තැන
නෙතු සුවය නොදැනේ
පා තබා පොලොවේ
පියමනිනු බෑ
මතක නටබුන්
මාවතේ මතු වේ
මංමුලා වෙනු බෑ
තටු සිඳින්නෙමි
මං මගේ
සිර වෙන්න කුටියේ
හිස් කරමි හිත
සැනසෙන්න නිවනේ
Photo Credit; abhijeet gourav
කවිය බලන්න
මුදුන් මුල
සීතලම සීතල
පවන් රැලි ඇවිත් වදින කොට
පොරව ගන්න
සන්තකේ කිසිවක්ම
නැති වෙලාවක
උණුසුම් මතකයන්
විතරමයි
ලග උන්නේ
යන්තමින් හෝ
සනසන්න
ඇල්මැරුණ ජීවිතය .
වසන්තයක
හෝඩුවාවක් වත්
නැතිව
ඔහේ ගෙවී යන
දින සති
අතරමන් කරන්නෙම
උන්මත්ත දැහැනක .
කියන්නේම
පලා යා යුතු බව
සියලු වද වේදනා
කෙලවර කොට
එහෙත් ,
කෙසේ අත හරිම්ද
සදාකල් මා අතනොහැරි
මුදුන් මුල අමතක කොට
කවිය බලන්න
ලිං....(මැඩි)අධ්යාපනේ
දන්න එවුන් දෙන්නෙත් නැති
දෙන්න යද්දි දෙන්නෙත් නැති
දෙන්නෙ නැතිව කරදර වැඩි
දෙන්නට භය පුදුම දැනුම
පොඩි දරුවන් මව්වරු වෙති
ලොවට බයේ සැඟව සිටිති
පුංචි එවුන් පරිවාසෙට
ඒත් දෙන්ට දෙන්නේ නැති
පවුල් පිටින් විනාස වෙති
ළමා සිහින විසිරී යති
සභ්යත්වය සංස්කෘතිය
ජංගි දෙකෙන් වසා තිබෙන
අධ්යාපන ලිංගේ
කවිය බලන්න
සැරිසරන්නෙමි මතක මංපෙත...
අතේ එල්ලී අම්මගේ
රතු වෙනා තුරු මිරිකමින් අත
ලොසින්ජර් ටොෆි කිය කියා
ඔහේ ඇවිදන් ගියපු කාලයේ
රසය අදටත් ඉතිරිලා...
අරන් දුන්නත් අම්ම නැවතී
නොසෑහෙන හිත තවත් ඉල්ලූ
බැදපු රටකජු බුන්දි පැණි ලූ
දුවන අශ්වයෝ හුළං මිරිකූ
රූං පෙති උඩ අරින අයුරූ
තවම මතකය හරිම සොඳුරූ...
කාසි බෝ නොම තිබුණු ඒ කල
තාත්තාගේ දහඩියෙන් වට
බිංදු එක්කල කාසි කැටයක්
පෙට්ටගමෙ විය අම්මගේ ළඟ
බැරිම දවසක ඒක බිම පැන
විසිරි අරුමය අපේ සතුටට
එදා නොඳැනුන එකය අද දුක...
මමත් දියණිය අතින් අල්ලන්
ඇවිද යන්නෙමි එදා ගිය මග
මහල් දෙමහල් මැඳුරු සල්පිල්
සීත කාමර දැමූ වීදුරු
බොහෝයි අද මේ වීදි අභිමුව
හදවතේ පමණක්ම රැව්දෙයි
එදා නටඹුන්, මතක කඩපිල්
සිත්තරෙකු ලෙස සැරිසරන්නෙමි
හදෙහි ඇදි සිතුවම් දිගේ...
නගරයේ අප දෙදෙන හදුනන
එකම එක වස්තුවක් තව ඇත
කම්බි කණු කොන්ක්රීට් වටකල
සමිඳු සහ බෝ රඳුන් නිසසල
මෙතින් බැල්මක් හෙළයි සුපුරුදු
අම්මේ නුඹේ ගුණ මතක්කර මට
දකිමි හිමි නෙත මතින් නුඹෙ නෙත
නොඳැන වූ මුත් මා නෙත ද තෙත
නවා සමිඳුන් අභිමුවේ හිස
පුදමි අම්මේ හදින් ඉඳුවර...
කවිය බලන්න
තාත්තා
කළු ගෑවුණා කියා
කුඩාකලනම් ඇල්ලුවත් සේදුවලු
හැමෝටම කළුම කළු වුවත්
මට සුදුම සුදු තාත්තා...
අතින් අල්ලන් ඇවිත්
පෝරුවට නංවන තුරුම
සෙවනදී සා පවස නිවූ
වනස්පතියයි තාත්තා...
නොපිරෙන හිස් තැනක් ඉතිරි කර
නික්මගොස් දස වසර සපිරෙයි
සිහිනොවූ එක දිනක් වත්
තිබුණ නෑ මට තාත්තා...
හැමදාම පතන ලෙස
සසරෙ යළි අප හමුවුවොත්
හදුනන්න හැකිවේද සුවදින් උණුසුමෙන්
මට මගේ රත්තරන් තාත්තා...
ගිරිදර.
කවිය බලන්න
හද උමග
හදේ සැඟවුණු
පුංචි උමගක
පාට සිත්තම්
පූරෝලා..
අතුල්ලා කලු පාට
පාට කූරෙන්
ඉරටුවෙන්
මං හීරුවා..
නොසිතු විලසින්
නැවුම් සිතුවම්
එකින් එක
යළි මතු වෙලා...
එදා වගෙමයි
හරිම පුදුමයි
නුඹම තව
එහි ඉන්නවා ...
කවිය බලන්න
මිහිඳුම් දුමාරේ
මිහිඳුම් දුමාරේ
අර පෙනෙන කඳු වළල්ලේ
මිහිරි වෙණ වැයුමක් දෝ
අර දුරින් ඇසෙන්නේ
දුර පෙනෙන මිටියාවතේ
රතු රෝස මල් පිපෙන්නේ
අපට අප පමණක් දෝ
නෑ කිසිවෙකුත් පෙනෙන්නේ
මධු චන්ද්ර යාමයේ
දවන නොතිත් ආශාවෝ
මධු පිරුණු කුසලානයේ
රස මතක උතුරා පිටාරේ
නිසොල්මනේ පසෙකින්
නෙතින් නෙත නොබලා
ළඟින් ළඟ ඉඳිමින්
දුරින් දුරකට වෙලා
අප තෙමුණු නුරා වැස්සේ
සීතලක් එදා නෑ දැනුණේ
ගොර බිරම් අසනි වැස්සේ
ඇයි අද සීතලක් දැනුණේ
ඉ
08/02/26
Photo Credit: Alessio Soggetti
කවිය බලන්න
මල් නොපිපෙන්නේ කොයි ඉසව්වේ ද?
සොඳුරු මල් උයනක් ද,
අඳුරු අගාධයක් ද
අතීතය?
වෙනසක් නැත
පිවිසෙන විට අද එයට
අගාධයේ ද මල් පිපෙයි.
Photo Credit Jorge Cortés
කවිය බලන්න
සිර ගෙදර
ඉරණම අනුව ඉපදී මේ සසර බවේ
කරනම නැතිව යා යුතුවෙයි දරන් සුවේ
දරුණුම තැනදි වැටුණම පලදීලා පවේ
තෙරපුම ලඟඳි කාගෙත් පිට කොන්ඳ නැවේ
සැනසුම ලබන්නට යහගුණ ඇතුව ලොවේ
ඇරයුම ලැබෙන තුරු නිහඬව ඉන්න සුවේ
පිවිසුම කඩා බිම හෙළුවොත් පපුව දැවේ
දිවියම කැප කලොත් ගිනි දළු නිතර නිවේ
දඬුවම ලබපු දාසිට නෙත් නිතර කැවේ
ගැරහුම පුළුල් වෙන විට හද දුකින් තැවේ
වැනසුම නොසිත හදවත් කිහිපයක් දැවේ
සැනසුම සොයා පතනෙමි හෙට නිවන් සුවේ
කවිය බලන්න
ෂර්ලොක්?
ඈත..
අඩ අඳුරේ ...
සෙමින් මතුවන
කළු පැහැ ලෝගුව..
මදක් ඉහළට එසවුණු
හිස් වැසුම..,..
පැළඳී
ඝන පාවහන් යුගළ...
විමසිලිමත් දෑස්...
සැණින්
නවතයි මා
හිටිවනම...
සුරතෙහි
දැඟිලි අතර රැදි
දැල්වෙන
සිගරැට්ටුව...
වමතෙහි
කෝපි බඳුන...
ඍජු සිරුර
සමග
තබන දිගු පියවර...
සිහි ගන්වයි
මට
"ෂර්ලොක්"...
රුව.
ඉඳහිට දිනක
වීදි කොනේ
කුඩා ඉඩක
සීතලට ගුලිවී
නිදා හිඳ ....
හිරු නැගෙන්නට පෙර
නික්ම යන...
කිසිවෙකුත් නොහඳුනන
ෂර්ලොක්
කවුද? නුඹ
අහිමි වූවෙක්ද?
රැකියාව....
සින්නවූවෙක්ද ?
සියලු වත්කම්
බිරිඳට ...
අමතක වූවෙක්ද?
අතීතය...
මග සරන්නෙක්ද.?
නැතිනම්
සොයා යන්නෙක්ද ?
අහිමිවූ යමක්.
කිසිවෙකුත් හා
නොදොඩන..
නගරය පුරා
සැරිසරන ..
ෂර්ලොක්
කවුද..?
නුඹ
කවිය බලන්න
නියඟය
ඉංග්රීසි ජාතික කිවිවර Francis William Bourdillon
(1852-1821)ගේ Drought නම් ඉංග්රීසි කවිය ඇසුරින්.
වැසි පිණිස,වැසි යදින වියළි බිම හඩන සද
අවලාද නෙක නගා වළා තොර ගගනතට
රත් ශ්වේත කෙත් ධවල එළි යන්තමට උදුල
ගලන ගංගා ඔවුන්ගේ නින්ද තුළ ගිලෙන.
ඉසිඹුවක් උදෙසාම වෙහෙසකට පත් හැඩුම්
අඳුර,අරුණෝද වන මග බලයි ඒ අහස
කුඩා නින්දක් පතයි නෙක සරන වළා රැස
නොනවතින මහත් ඝෝෂාව නවතන සුවය.
නිසි කලට දෙවියන්ද පුදන විට වැසි සමය
ගිලන් මිනිසා යවයි ශාන්තිය රිදුම වෙත
නමුත් අප මග බලන දයා කැටි වූ එමග
අහෝ! දුක් මුසු සමය අනන්තය සේ පෙනෙන.
එහෙත්,යහපත් ලෙසින් සැපත් වෙයි සන්ධ්යාව
තුෂර නව සුවඳ ගෙන වඩියි කෙත් වතු මතට
දයාබර සිනහවන් ආවර්ත වන දවස
මොහොතකට සතුටු කරවයි ගිලන් මනු පැතුම.
Photo Credit; Dikaseva
කවිය බලන්න
බොර දියෙන් පැහැදි දියට
කැළඹුණු ජලය ඇති
විලක් බොර වේ නිතර
මඩ නිසා දියේ ඇති
අව පැහැය වේ ජලය
අව පැහැය හේතු වේ
පතුල නොම දකින්නට
ආසා බරිත වූ
කුපිත වූ සිත් සතන්
සසලව ඇත නිතර
අවපැහැ ගන්වන
බොර දියේ මඩ ලෙසට
කැළඹුණු විලක් බඳු
ඇතිවන සිත මෙවන්
ඇතුල් සිත නොම දකී
නොම දකී නොම දනී
නිසසල වූ විලක්
පැහැදී දිය ඇති කරයි
අව පැහැය නොමැති කළ
දැක හැකිය එහි පතුල
මෙත් සිත් සහිත වූ
සහාකම්පනය ඇති
සිතක ඇති නිසල බව
බඳුය නිසසල විලක්
පැහැදී දිය සහිත වූ
පතුල දෙක ගන්න හැකි
දැක ගන්න, දැන ගන්න
සොබාවය සිතේ ඇති
විය යුතුයි නිසල බව
සිත තුළ නිරන්තර
Photo Credit; Chandler Cruttenden
කවිය බලන්න
සමනල සඳෙස -33
සමනලයා දුටු දිය ඇළි 4
රජනා දොළ හෙවත් රජු නෑ දොළ-33
532. කඳු වැටිවලින් මිණිපුර ඇති මාර - පන
දිය කඳු ගලා සපැමිණ වෙල් යාය පැන
කෙත් වතු හේන් දොවමින් ඇය ගලා යන
දිය ඇල්ලක් ය “රජු නෑ දොළ” මීර දෙන
533. නෙක මල් අඟනු පිරිවර සැදි දෙවුරු ඇගේ
නෙක වණ පැහැති ඔසරිය බිඟුසරින් නැගේ
ගල් පර ඔකඳ කරමින් දිය කරන දගේ
මිණිපුර ගැටයන්ගෙ සිත-ගත මැගෙන් පෙගේ
534. සඳවත සිනා සී තරු මල් සමඟ සබා
සඳකැණ් විපුල දී දිය කඳ රතට තබා
සඳමිණ දිය දොළෙහි පතුලේ රඟන සොබා
සඳතුර ඇය ම වෙයි මිණිපුර කරන පබා
535. උදයට සියොත් කැළ තුරු මත ගයති පැදී
සවනට රැහැයි පෙළ නද දෙයි තරග වැදී
විහිදයි ළහිරු තුරු අතරින් කිරණ පොදී
දවසක නිමා දනවයි ක්ෂිතිජයට ඇදී
536. රත් පැහැ ගැහී හෙමිහිට හිරු බැස යන්නේ
මත් වුණු බඹරු - විහඟුන් කළබල වන්නේ
වත් සුණු සුසුදු තවරා ඇය හැඩ ගන්නේ
සත් වග නිදන යාමෙත් දොළ රස දෙන්නේ
537. වග - තුග සොයන සඳ ගලවා දොළෙහි සලූ
පෙදෙසෙහි පතල ඇති තොරතුරු රැසකි ගොලූ
පැරකුම් රජු පැමිණ බිසොවත් සමඟ කලූ
“දිය නෑ බව ය” පැවතෙන ජන මතය සුලූ
538. රජු ඇවිදින් මෙ දොළෙ වතුරෙන් නෑවා ලූ
බිසොව ද සලු උනා වතුරට බැස්සා ලූ
“රජු නෑ දොළ” නමින් එය නම් තැබුවා ලූ
කාලය සමඟ “රජනා දොළ” නම් වී ලූ
Photo Credit: Shiebi AL
2026.02.01
කවිය බලන්න
නිහඬ තරුණිය
මුවින් නොබිණුව ද
ඈ නෙතු කැල්ම
වදන් දහරකි
කියා ගත
නොහැකි වුව කිසිවක්
ඈ මදහස
කවියකි
හෙළන උණුසුම්
සුසුමෙහි
සිතට දැනෙනා
සරාගී අරටුවකි
කවිය බලන්න
නිතිඥ ලක්ෂිකා රත්නායක
හඳ පෑයු රාත්රිය, හිනාවු අහස් කුස
අමාවක දිනයක තරු ගණන් කළ විදිය
එකින් එක එකතු කොට කැබලි වුණු හදවතක
එක් පුංචි කැබැල්ලක් ඔබට දුන්නා දිනක
අලවගත් හිනාවක ඔබ දැක්ක අමාවක
නොදැනීම වටවෙලා කඳුළු සෙල් පවුරකට
හුස්ම විතරක් ඉතිරි හිතක් හැම පෝයකම
හඳ දිහා නොබැලුවේ පෑරෙන්න බැරි කමට
තුහිනියකට පුළුවන්ද සෙල් පවුර හොලවන්න…
බිඳෙන සුළු හදවතක් පරිස්සම් කරදෙන්න
කෑලි එක්කහු කරන් අලව ගෙන පාහන්න
විදිය මට කියාදී කැඩුණු හිත ඔබ ගන්න
Photo Credit; Cam Ferland
කවිය බලන්න
පුතාගෙන් කවියක්
සමුදුර පලා නිල් මානෙල් පිපීයන්....!
හිමගිර මුදුන මුදු උණුහුම දැනීයන්
කඳුලැලි මැකී සිත් සෝගිනි මැකීයන්..
මදහස නැගෙන උවනත සඳ මැවියන්
තරු මුතුලැල් මැවී අහසේ පීදෙන්නයි
සඳ සොමිකැන් වැදී සිතුවිලි යාවෙන්නයි..
පපුතුර මිදුනු දුක් සංකා සේදෙන්නයි
දේදුන්නක් වගේ අඹරත දිස්වෙන්නයි.
නුඹ නැති වූවද දුන් සෙනෙහස විදින්නෙමී 🐃
පෙර පවි ගෙවී පින් අනුමෝදන් කරන්නෙමී.
හිත තුල කැකෑරෙන තනිකම් මකන්නෙමී
අම්මා නැති ගෙදර පහනක් සොයන්නෙමී.
ඉරුට මුවාවී ගිරවුන් යන්ට ගියේ..
සඳුට මුවාවී සාවුන් සැඟව ගියේ..,
ඇහැට කඳුලු ගැබ්බර දී දිවා රැයේ..,
සුසුම් පොදක් වී අම්මා යන්ට ගියේ
පිළිකන්නේ වැතිර කරුවල දොවාගෙන....
වැහි පින්නේ තුවානං කැට තෙමා ගෙන...
තනි මං ගමන් ගිය හැටි සිහි තියා ගෙන...
ඇහිපිය දවයි මතකය ගිනි වෙලාගෙන..
ඉන්නේ කොහෙද නුඹ සැතපෙන තැනක් නැතී...!
යන්නේ කිමද මං දකිනා දිනක් නැතී...!
දුන්නේ දුකක් දැයි කිසිදා හිතන්නැතී....!
මන්දාරම් අහස ඔබටත් කවි ගොතන්නැතී....!
Photo Credit; Srinivas JD
කවිය බලන්න
සනසන අසිරිය
ඇලේ පාවී කදුරු ගෙඩි යයි සිතේ දිය රැළි ගොඩ නැගී
වඳුරු රංචුව උඩ පනින විට ගහේ අතු ඔංචිලි පදී
වැලේ මල් පෙති දියේ පීනයි බලා හිටිය ම සිත නිවී
සොබා අසිරිය මැවූ ලෝකය අපේ හදවත් පෙම් බඳී
සලා අත් තටු දියේ මුහුණට සේරු ආදර හාදු දී
දොලේ ගල්පර අතර රිංගන ගෙම්බො බක බක සිනා සී
ගිරා පෝතක පිරිවරාගෙන කච කචේ උන් හඬ දිදී
සතුටු දිවයුරු රටා හෙවණැලි හිතේ හැටියට බිම අඳී
වැවේ සියපත් හිතේ තැන්පත් හීන් මල් වැහි ඇද වැටී
කොණ්ඩ බැඳගත් කුරුලු ජෝඩුව පඳුරු අතරේ පෙම් බඳී
ලන්දෙ ඇතුලෙන් සීත දිය ඇලි ගල් අතර පහළට බසී
හෙටත් ලෝකය හැඩ කරන්නට කූඩුවේ බිත්තර රකී
Photo Credit; Vandan Patel
කවිය බලන්න
යලි නොඑන පුතුට..!
(ලබැඳි යෙහෙලියකගේ පුතු අකාලයේ මෙලොව හැරයයි.😥)
පින්න මලක දැවටෙන මුදු සඳ
වතුර..!
යන්න ගිහින් සියොතුන් වනපෙත අතැ'ර..!
දුන්න සිහින ජීවිත ගමනේ
දිගැ'ර..!
"වෙන්වයාම" යලි එක්වීමකි
සසර..!
සඳකැන් දහර උතුරා කොත් කැරැල්ලට..!
තෙමමින් කඳුළු කැට වැටුනා කැදැල්ලට...!
විඳිමින් පවස සරතැස හිමි
ඉඳිල්ලට..!
සතුටින් සසර ගණුදෙනු විය ඇසිල්ලට...!
විල් නිල් තෙර සුපිපි සියපත හිරු රැසිනී...!
දුටු හැම විටම පුතු මුව හස කැන් පිරුනී..!
සුන්වී රැයේ දුටු හීනය රස
ගිහිණී..!
නුඹ හැරගියේ අපෙ ලෝකය ,ඇයි පුතුනී..?
මොහොතින් ඇදී නාවත් ඉඳුදුණු
අස්සේ..!
අහසක් වගේ අපි වැලපෙනවා තිස්සේ..!
ගිලිහුණු වදන් එළිපිට නොතියා රිස්සේ..!
"වියොවක් කියන්නෙම ,ඇරඹීමක්" පස්සේ..!
පැතුමක් වෙලා ඉපදී දිවි
දුන්නාම...!
කතරක් එළියදී නව හිරු
නැඟුනාම...!
බිඳුවක් දිය ,නොදී පවසක්
නිවුනාම..!.
අහසින් බැසගියා " සඳවත"
නොකියාම...!
දවසක් උදාවී අරමුණු
සැබෑවුන...!
අරුණළු කැරලි ආදරයෙන්
සිනාවුන..!
වැළලුණු මිහිමතින් උණුහුම
ලබාගෙන...!
සැනසෙනු පුතුනි සසරේ දුක්
නිවාගෙන...!
2025.02.25
කවිය බලන්න
කුරුළු ලොවේ...
මැග්නෝලියා පඳුරෙහි කිචි බිචිය ඇසේ
සෙලවෙන අතු රිකිලි අව් රැල්ලකට දිසේ
විඳගමි පුරා මගෙ දෙසවන් කුරුලු රසේ
සුරතල් වෙවී උන් සැඟවී විඳියි තොසේ
කිරිලිය පනියි අත්තෙන් අත්තට ඉගිලී
පසුපස හඹයි කුරුලා සතුටින් ඉපිලී
පියඹා බිමට එයි මල් අත්තෙන් ඉගිලී
මොනවද අහුලගෙන යයි අතු අස්සටම යලී
පුලුන් වගේ පැටවුන් දෙන්නා තුරුලූ
කරගෙන තුඩින් තුඩඟට තබම්න් ඇහිලූ
මොනවාදෝ කවයි ආදරයෙන් රිසිලූ
සුන්දර කුරුලු ලෝකය සතුටකි මනලූ
මෙල්බර්න්
26පෙබරවාරි 2026
කවිය බලන්න
මැදියම් රෑ රඟන රැගුම්
නිදි රාජිනී කොහෙද ගිහින්
ආවෙ නැහැන තුරුලු වෙන්න
සිහින කුමරු තරහ ගන්න
එපා අනේ සමා දෙන්න
ඒ අතරේ ව්විද හඬින්
එනවා මා තුටු කරන්න
අමරදේව හඬින් ඇසෙන
ගී රාවය කුල් මත් වන
හිත යනවා ගීය දිගේ
නැති සතුටක් ලබා ගන්න
රුක්මනි යගෙ හඬ ඇසෙනව
යශෝදරා විලාප දෙන
නෙත් දෙක මගෙ තෙත් වෙනවා
හදවටටම දුක යනවා
රෑ දොලහත් පහුවේලා
තාම නැහැනෙ නිදි දෙව්දුව
හෙට දවසත් ලං වීලා
තවම සුවය ඈත එපිට
සිහින් හඬක් ඇසෙනව මට
ගත සිත සුවයක් දැනෙනව
පිරිත් හඬ තමයි ඒ නම්
අසමු හොදින් හිතෙනව මට
මට නොදනී ඇස් බරවුනි
නිදි රාජිනි වැලඳ ගමින්
සිහින කුමරු ලඟා වෙන්ට
ඉඩදී මම සිටියෙ තුටින්
කුරුලු හඬින් අවදි වෙනව
තව දිනයක් ගත කරන්න
මැදියම් රෑ රඟන රැඟුම්
ඔන්න යලිත් පටන් ගන්න
Art Credit; Art Institute of Chicago
කවිය බලන්න
බලාපොරොත්තු
ගිනියම් ගිම්හානය
ගත දවනවිට
ගහකොළ හනි හනික
සොඳුරු ශරත් වර්ණ සිත්තම
අඳින තුරු බලා සිටියෙමි.
ශරත් සමය අවසන
රක්ත වර්ණ අවසන් තුරුපත
බිම වැටෙනතුරු බලා සිටියෙමි.
දැන් ඇත්තේ සීතලේ වෙව්ලන
කූරු ඉපල් පමණි.
සීතල සුදු හිම පියලි
තුරු ඉපල් මත දුටිමි.
දැන් ඉඳහිට හිරු රැස්
බිම වැටී දිලිසේ
පළමු මල් පොකුර
පළමු ළා දල්ල
තුරුමත මතුවන තුරු
දෑස් දල්වා බලා ඉමි!
බලාපොරොත්තු
ජීවිතය ජීවත් කරයි.
2026 පෙබරවාරි 3දින
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ
කැලිෆෝනියා ප්රාන්තයේ දීය.
Photo Credit; TOMOKO UJI
කවිය බලන්න
මැදින් අට
අසාගෙන හිත ඉරෙන යවුල් වැනි රළු වදන්
වසාගෙන ඇහිදාර නොවැටෙන්න වැහි අගින්
විඳෝගෙන දුක සැපම සන්සුන්ව එක සිතින්
බලාගෙන ඉඳී ඈ මහමෙරක සවි අරන්
හීන හිත පිරෙන්නට තිබුනාට පැටිවියේ
ගානකට නොගෙන එය හිමින් සඟවන් ළයේ
පානකොට තම පැටව් රැඟුම් ලෝ කරළියේ
පේනවද ඇගෙ මුහුණු දිළෙන හැටි හැම පැයේ
කූඹියෙක් විදි දිනක වැළපුනත් පෙර කලෙක
බෝ ගැඹුරු කැපුමකට හ්ම් නැතිය පිහි තුඩක
ලේ බිංදු සඟවමින් දරුපෙමින් කිරි බිඳක
සාගරේ වුව සිඳියි අවැසි වී නම් දිනෙක
කාලි කන්නගි ලෙසින් රුදුරු වූවද ඇයට
බෝ සතුන් සේ විටක මෙත් පැතිය හැක ලොවට
කෝමහරි ලඝු කරන් මැදින් මාසේ අටට
පාලනය කරන්නට නොසිතන්න කිසි ලෙසට
Professor Manori Gamage
MBBS, MD ( paed) DCH, FRCPCH (UK)
Dean
Faculty of medical Sciences
University of Sri Jayewardenepura
කවිය බලන්න
දඟකාර පුතුනේ
සුරලොවින් මගෙ කුසට
පැමිණි පොඩි කුමරුනේ
හදවතින් බැදුණු හැටි
මතකයේ තව දැනේ
කිරි බිංදු මුව අගින්
වැටෙන හැටි කදිමනේ
සෙනෙහසින් රැගෙන තුරුලට
රැකගතිමි පන ලෙසේ
බිඳෙන් බිඳ ලොකුවෙලා
පොඩි චණ්ඩියෙක් වෙලා..
හුරතල්ම වදනකින්
හැම හිතම සොරකම් කළා..
ආදරේ හැමවිටම පෙන්නුවා දුර බලා
හදපුරා එන හැගුම් තව මතක
එක් කළා....
සුදු පුතේ ජීවිතය දිනා මතු දිනක
අම්මගේ ආදරය තියා හද කොනක
අප්පච්චිගේ සතුට දෝරෙ ගලනා විටෙක
ඒ කඳුළු පිසලන්න එන්න මගෙ මැණික....
කවිය බලන්න
නුඹේ සිනහව මගේ ලෝකය.............
ආදරේන් නුඹ බදාගෙන..
පැතුවේ උඹේ සතුට විතරයි නම්..
ඇයි බං මෙහෙම ගින්නක්..
දුන්නේ මගේ හිත මරාගෙන
නුඹේ සිනහව මගේ ලෝකය
වෙලා තිබුණා හැම දිනේකම
ගියත් අද නුඹ මගෙන් වෙන්වී
තුරුලකට සැප පතාගෙන..
අගේ උණුහුම නුඹට සුවයක්
සදයි නම් හැම දිනේකම
බලන් හිටියට හිනා වීගෙන
පපුව ඇවිලෙනවා නුඹ දකින හැමවෙලේකම...
හුස්ම ගන්නත් අමාරුයි දැන්
හිතේ පිරුණු මේ වේදනාවෙන්
කඳුළු බිංදුවක් වැටෙනා වාරෙක
නුඹේ රුවමයි මැවෙන්නේ මට...
නොලැබෙනා බව දැන දැනම මං
පැතුවේ නුඹේ සතුටමයි හැම දිනේකම...
හිස් වුණු මගේ දෑත දෙස බලාගෙන
හුස්ම ගන්නෙමි රිදුම් පිරි ලෝකෙක තනියම...
මතක පොතේ පිටු අතර නුඹ
අත්සනක් තබා නික්ම ගිය කල
පහන් ටැඹක් සේ දැවී මියැදෙන්නම්
නුඹේ මාවත එළිය කරනු පිණිසම...
කාලය මැකුවත් නුඹේ සෙවනැල්ල
මගේ ලගින් කිසිදා නොවැටෙන්න
හිතින් කවදාවත් මැකුනේ නෑ නුඹ ..
තාමත් මගේමයි... මගේ රත්තරන් නුඹමයි...
නුඹේ සතුට ඒ උණුහුමම නම්
මගේ ඉරණම මේ වේදනාවම නම්
බලන් ඉන්නම බැරිම තැන මං
හිනාවෙනවා හිත මරාගෙන බං..
කවිය බලන්න
පිංකෙත
ඇවිද යන්නන් අතර, ශ්රේෂ්ඨයි සග රුවන
කතා කරනා දනන්, පෙරමුනෙහි සග රුවන
වපුරනා කෙත් අතර - පිං කෙතයි සග රුවන
බොහෝ දන හිත පිණිස
බොහෝ දන සුව පිණිස
පා වහන් නොමැති පය , ගිනි ගහන තාර මත
කුරිරු සීතල දරන, තුන් සිවුර පමනි ගත
දහස් ගනනක් යොදුන් දෙපයින්ම යන කලට
බුදු පුතුනි
තෙමෙයි මා නෙතු සගළ
කවිය බලන්න
සැඳෑ නුබ සුරඟන
දුල් මිණි අතුල නුබ
ලොල් වී සිඹින සිඳු රළ
ගැල් වෙන සිහිල් සුව හස
ඇල්මෙන විඳින පෙම් සුව
දිසි සිකි පිල සෙ ලෙහි
නැළැවෙත වෙළී පවනෙහි
සුරඟන රඟන තාලෙහි
ලතු සළු පැලඳි අබරෙහි
පෙණ මුතුහර සරින්
සරසණු රිසින් අදරින්
වෙළි වෙළී අත් පසුරින්
සිඳු රැඳි අඹර නුදුරින්
පෙරා හස නුරාව
සරා සුරමඟ පුරාව
උරා රතදර සුරාව
දරා පෙම් අම යුරාව
කවිය බලන්න
A Forbidden Rendezvous!
The Sun uncurled at the break of dawn
On a mist-veiled, drowsy morn;
He stretched his golden rays in a yawn
Past the waking hills and beyond.
From the corner of his amber eye
He spied, at heaven’s edge on high,
A silver maiden, hushed and pale,
Drifting beneath a shimmering veil.
The Sun spoke across the foggy gloom,
Gallant in his customary boom:
“I have not seen thee here till now —
Fair shining one, who art thou?”
A whisper was heard with a touch of fear:
“I lingered longer than most nights here.
In velvet dark I freely roam —
I am the Moon; the night my home.”
“I’ve heard of thee, sweet queen of night,
Crowned by stars in sparkling light.
Night is thy realm — yet day is mine;
Why step beyond that fated line?”
“Though stars abound, I wander lone at night,
I’ve heard of thee — thy glory, warmth, and might.
So I lingered for one brief glimpse of thee,”
The Moon murmured soft, yet trembled free.
The Sun flushed deep in crimson glow
And leaned over the tree-line below:
“Fair one, I’ll meet thee ere next dawn —
The heat of day bids thee be gone.”
With a smile upon her gentle face,
The Moon drifted with silver grace,
Beyond the hills and oceans blue,
On cloud nine — at that promised rendezvous.
“The Sun and Moon are planning a date,”
The high-flying Falcon told his mate.
“Soon none shall know of day or night —
Oh, heavenly Fathers! Guard our plight.”
කවිය බලන්න
ත්රීවීල් කාරයා
රෑ දෙකට පමණ ඉස්පිරිතාල හන්දියේ සිට
සෙමින් වැනි වැනී ගමන් කරනු දුටු සැන
වීලරයට නංවා ගත්තේ කවුදැයි නොදනිමි
එක්වරම ඉකි බිඳින හඬක් කන වැකේ
"ගෙදර යනවද මේ මහ රෑ තට්ට තනියම
ඇඟට හොදටම මහන්සිත් ඇති නේද-
මොනව හරි කාලා තේකක් බීලම ඉමු"
මම ටැක්සි මීටරය වහා නවතා දැමුවෙමි
කුඩා රෑ කඩයට ගොඩ වුන විගස
පෙරදාක ඔවුන් මෙහි පැමිණ සිටි අයුරු
මතකයට නැගෙන බව මොහු කියයි
අපි පැය තුනක් කතා කරමින් හිඳ තිබින ...
"මං හෙමිහිට බස් එකක් අල්ල ගන්නම්
අඳුරෙ මා තනි නොකල මේ මහත්තයට
බොහොම පින් සිද්ධ වෙච්චාවෙ"
කිරලෙක් මහ හඬින් කෑගසමින් දිව යයි
ඒ මිනිස් රුව නොපෙනි යනතුරු බලා හිඳ
නැවත වාහනය පණ ගන්වන මොහොතේ
මසිත මතු වන සිතිවිලි මඳක් සංකීර්ණය
18.02.2026
කවිය බලන්න
සිතිවිලි විතරක් අවදි වෙලා.
ඈත පෙදෙසකින්
අමරදේවයන් ගේ හඬ
පාව එයි....
"සඳ තරු නිහඬයි
ගහකොල නිසලයි
සිතිවිලි විතරක්
අවදි වෙලා....."
රෑ අහර කිස
මේසය මත දුම් දමයි
සීතල වතුර
වීදුරුවක් පමනක්
බී නිදන්නටත් සිතෙයි
සාංකාවක්
ඇතුළු හදටම දැනෙයි
සේපාලිකාවන්
නාඬන්න බල කරයි
සුපෙම්වත
බලා හිඳීම දුෂ්කරයි
දරා ගැනීම
සීමාවෙන් ඔබ්බටයි
එනමුදු
අඳුර විනිවිද
මහද ඇඳෙන
එකම පිළිරුව ඔබමයි....
කවිය බලන්න
දුටුවෙහිද ඇය අදවත්
ඉරීයන සම් මස් දරාගෙන
වැදුම් ගෙයි වැද නැවත නැවතත්
උපදනා නව ලොවකි සිරිමත්
රන්දගෙන සනුහරේ කුසයට
විඳින දුක කඳුලකින් දියවෙත්
අහිමිමුත් සිරියහනෙ උනුසුම
විඳ දරාගෙන වනයෙ සැඟවුන
කඳුලු ලේ කිරි බිඳුද අරගෙන
උරුම කෙරුවෙමි ඇයට සිහිනය
හිස කිරුළ නිදොස් කොට නිදහස් කෙරුවෙත්
උරුම නැති වස්දඬුවෙ මිහිරිය
සවන මත ඉහිරුවේ පෙමමය
ගෝපිකාවන් උහුල විඳවන
වෘන්දාව රැය පුරා හඬවන
බොහෝ කඳුළුය අදත් ඇසතෙත්
සුරා සොඬ සළෙල හිමිසඳ
මාධවී ළඟ කිළිටි කළ පෙම
හිතපුරා දුක් සුසුම් ගිලගෙන
ගෙපැළ දොරගුළු යළිත් විවරව
තන කඩා බිම ගසා නොඇවිලු පුර ඇය දුටුවේද අදවත්
මෙල්ලකොට බඹදත් රජුගෙ මන
රකුස් දානව විපිළිසරවම
නොපැන්නත් ගිනිදැල් වෙතට දුව
රැකුණි පතිවත ලන්සු තැබුවත්
නොසැළි තුන්සිත සාදු... සනසන් ඇය කොතැන තැනමුත්
තොටිලි පදවන දෑත සියුමැළි
ඔටුනු පැළඳුව රැජිණ ඉවසිලි
තබා සිය පය පෙරට සැරසිලි
නොකිය බස ඇය වෙතට ගැරහිලි
මහතුනේ..නුඹලමයි හැම සැකයෙ වාසිය උදුරගත්තෙත්
කවිය බලන්න
සිතක සැනසුම.........
සුවඳ ලස්සන මල් පිපෙන්නේ
විසල් තුරු වල මුදුන් මතමයි
සිසිල් පිවිතුරු දිය රැඳෙන්නේ
ගැඹුරු ජලයක පතුල තුලමයි
හමන මදනල සුව ගෙනෙන්නේ
ඈත දුර සිට හමන විටමයි
සිතක මතකය සුවඳ වන්නේ
අතීතයෙ සිට පැමිණි විටමයි.
ගෙවී කාලය නොදැනුවත්වම
සිහින සිත සැරි සරන්නේ
පෙඟී නෙත් දිය සෝබරව සිත
අතීතයෙ සැරිසරන්නේ
දෙපා අසරණ වෙලා කෙලෙසද
යළිත් පසු පස දුවන්නේ
මකා දැමුමට හැකිද කාලය
ගෙවෙන තුරු ඔහෙ දුවන්නේ.
ලබා ගත් දේ බොහෝ ඇති මුත්
කෙලෙස ඒ ගැන සිතන්නේ
දිනා ඇති මුත් අවට ලෝකය
කවුද ඉන් ජය ලබන්නේ
පිනා ගිය මුත් ලැබූ සෙනෙහස
අතර කඳුලැලි සොයන්නේ
අහිමි වූ දේ අතර පමණයි
සිතක් සැනසුම සොයන්නේ.
කවිය බලන්න
හිම කුමාරි
සංයමයෙන් යුතුව හෙමිහිට සිසිල හිම
වැටෙමින් සුදු කරයි වටපිට සියලු බිම
වචනෙන් කිව නොහැක ඇති සීතලෙහි ඉම
එනමුත් තුටින් පැන හිම මත නටමි මම
බැලු බැලු අතේ බිම ගේ දොර වහළ සැම
සුදු පාටින්ම බබළයි පිනවමින් ලැම
රෑටත් අඳුර පලවා හැර දමයි බිම
පමණයි සඳුට පැරදුණෙ හිම කුමරි මෙම
දුටුවම කුමරියන් එක එක ලෙස සොඳුරු
හදවත පිනායයි දුරුවී දුක් අඳුරු
ඒ සැමටම වඩා හිම කුමරිගෙ සොඳුරු
දැකගත හැකිය රැයෙදිත් අතරින් පඳුරු
දරුවන් පමණක්ම නොව හිම මත නැටුවේ
සීයේ සීයලත් එහි නටනව දුටුවේ
පූසන් සුනඛයන් වුව දුව පැන නැටුවේ
හැකිනම් හිම ටිකක් මම සඟවමි අටුවේ
හිම කුමරියේ කරුණාවෙන් කියමි මම
එනු මැන යළි යළිත් ඔබ පිළිගනිති සැම
එනමුත් පුරුදු ලෙස වැතිරී නොසිට බිම
සීතල තබා එනු වසමින් සතර ඉම
2026 . 02 . 26
Photo Credit: Filip Bunkens
කවිය බලන්න
ජීවිතෙන් ඍතුවක්
වැස්ස මුමුණන කතා ගොන්නක්
වසන්තයකට උරුමය
අද දකින්නෙත් වෙනස් බව රැඳි
එදා අප දුටු සඳමය
ගඟක් සතුටින් හබල් කඳ ගෙන
බටනලාවක් වැයුමය
තවත් ඍතුවක් කියාදෙන්නේ
ජීවිතේ ඇති අරුමය
කවිය බලන්න
අගුළු සිරවූ පැතුම
උද්යානයක නොපිපුණ බැවින්
ගොහොරුවක ඉපැදුණ පවින්
නයන දිගු නිල් නැති බැවින්
සෙනසුරා හරහට හිටි කොවින්
නර කෙසුත් එකිනෙක පෑදුණත්
වසර සිව් සාළිසක් ගෙවුණත්
ආ නමුත් බක්මහට අකුණුත්
“ හිරු කුමරු ” නොපැමිණියෙන් තවත්
චීත්ත ගවුමට වැටුණ රැලි
පොඩි වෙලා ගෑවිලත් දැලි
ඔක්කොටම වඩා බර සිතුවිලි
ඇස්වලට ගහන වැලි
දිනෙන් දින සිදුරු වැඩි වෙන
හදවතේ ගැඹුරුම වූ තැන
පිරිමදින සුවපත් කරන
පැතුම පැතුමකි අගුළු සිරවුන
කොඳ මල් කැකුළු විලි ලයි
වන විල් තලා ඉවසයි
පැත්තක ලොවම එළියයි
අනෙක් පැත්තේ එකම අඳුරයි
කවිය බලන්න
එය ගසක් පමණය
කඳ සෘජුය
සවිමත්ය
බෝ නියං අවු වැසි
උපේක්ෂාවෙන් දරා සිටි බවට
සාධක බොහෝය
කැළැල් ඉතිරි කරමින්
වසරින් වසර පැලී ගිය බාහිකය
ඒ වග සනාථ කරමින්ය
ළදරු පත් දළු දමමින්ය
පස් අතර හුස්ම ගන්නා මුල්
තවත් ගැඹුරට ඇදෙමින්ය
නොදන්නා මිහිරි රහසක් නිසා
හේමන්තයේදිත් මල් දරමින්ය
කුහුඹු කුරුමිණි කෝඳුරු
ඝනාවාසයන්ගෙන් සමන්විතය
වාර්ෂික සංචාරයේ පැමිණෙන
සියොතුන් කූඩු බඳිමින්ය
වසර සියගණනකට
එපිට මතකයන් වුවත්
උන් ගස ගැන දැන වුන්නේ
පුරාවෘතයන්ගෙන්ය
" ගව් ගණන් දුර ඉදිවන මගක්
අවහිරව පසෙකින්ය
ගස කපා ඉවත්කල යුතුය"
රතු නිවේදනයට අනුව
එය ගසක් පමණමය
කවිය බලන්න
මළවුන්ගේ අවුරුදු දා
ඇගට හිර ලා නිල් කොට ගවුම
ළමැදට තුරුළු වු
මළවුන්ගේ අවුරුදු දා
සන් කරයි ඔහුට මා කවුද
සිත වසා දේදුනු දහසක්
ඒ නිමේෂය අදත්
ප්රේමයේ සියවසක්
". නොදැක සිටියා නම් හොඳයි
පැතීම සොඳුරුයි ලැබීමට වඩා "
ඔහු කියයි මට රිදෙයි
ගණන් ගන්නෙපා ඒ විහිළුවක් "
අපි හිනැහුනා
අනාගත සිතුවම් ඇන්දා
නුගේගොඩ බෝ ගහේ
බෝ පතක් ගානේ
කුණාටු ගිනිකඳු හිමකඳු
අනෝරා වැසි හෙණ අකුණු
ඒත් හුන්නා අත අත නෑර
දෙවොල් පුදසුන සිඹ
ආසිරි ලද බැතිමතිය
ඇහිපියන් හැර බලනේ
ඉකුත්ව අඩ සියවසක්
අත්වැල ද ගිලිහුනු බවක්
ඒත් මළවුන්ගේ අවුරුදු දා
තවමත් පපුතුරේ
Photo Credit; Lauren Richmond
කවිය බලන්න
ගහට ගහක්
තුරු වදුලු වනස්පති අතර හිඳ රජරටෙහි
පොහොණි වී හැඩිදැඩිව ඉණකඳින් සුහුඹුල්ව
රුදුරු මනුසත් වගට පමණක්ම දෙවෙනි වී
යතුරු දෙති දැති කියත් දතට වෙන්වී කැපී.
දැව කොටන් පැටවෙමින් යන්ත්ර අත් ඔසවමින්
ලොරි උදරෙ ගොඩ ගැසී තෙරපෙමින් තදවෙවී
උපන් ගම්බිම් වලට මහරෑම සමුදිදී
මොරට්ටු ගම්මන ඇවිත් ඈත ඇති ඉසව්වට.
ලී මෝලෙ විනිශ්චය ලබන්ටත් වෙයි අපට
තව වරක් දැති මුවෙන් වරද නිවරද අසා
රුක් දිවිය ලැබූවට දඬුවම්ද මේ මහත
කැපි කැපී මුර ගසමු මිනිස් දෙසවන් වලට.
වෙනස් වී නම් ගොත්ද ලෑලි හෝ ලී ලෙසින්
වඩු වැඩෙහි පදම දත් පුරන් බාස් සතු මඩුව
නිවෙස් කර ඔහු අතින් හැඩ වැඩව නොරිදවා
තව තවත් ඇණ ගැසුම් කැපුම් සිදුවුව නොබා.
අත් ගුණේ මහිමයෙන් රූපයත් වෙනස් වී
වටනකම් වැඩි වුණා පොලිෂ් කර ඔප වැටී
කැටපත්ද ඔබ්බමින් අලංකාරය ගෙනා
නැවුම් අප සුසුමින්ම සුවඳ මඩුවෙහි පිරේ.
අල්මාරි සෝෆාද කණ්ණාඩි මේස වෙත්
පුටු මේස අප කයින් මැවුණේද මේ සියල්
අගනේය වටිනේය අමිල බව රැව් නඟයි
පිය පුරන් හිනැහෙමින් අපට යළි උපත දුන්.
වනස්පති අප වුවත් බුරුත මුල් නම් ලැබූ
වනයෙහිම මියැදෙන්න තිබු පවට පින දෙන්න
ගෘහභාණ්ඩවී දෙවන දිවියකට වරම් දුන්
තුති පුදමු මනු සතුට විඳපු දුක් බැහැර කොට.
Photo Credit: Artur Łuczka
කවිය බලන්න
රෑනේ එකට එක අත්තක වසන උන්
රෑනේ එකට එක අත්තක වසන උන්
කාලෙත් එක්ක වියැකී යයි රැහේම උන්
එකට වැටී උඩුගං බලා යන ඇට්ටර උන්
ඉගිලෙන රඟබලා ඉසිකෝ පුරයි ඇතැමුන්
බලා ඉන්න බැරි තැන කකුලෙන් අදින උන්
දතකට විලිස්සා නැති වැරැදි හොයන උන්
ලිඳලඟ කබරගොයා දැක දැකත් නාන උන්
හැපුවොත් කම් නැතිව කෙබර කෙළින උන්
තම කිල්ලෝට වල හුණු, ගිණි ගෙන දැවෙන උන්
වීදුරු ගෙවලහිඳ අවිහිංසකයන්ට ගල්ගසන උන්
අමතකයි උන්ට මුල, මුරුංගා අත්තෙ ඉන්න උන්
අත්ඇර මිස පසු නොබලන් මිතුර අසමජ්ජාති උන්
15/02/26
කවිය බලන්න
ඉවසීමේ බලය
ප්රශ්න ආවත් කොපමණ
යන මේ ගමනේදි
නොසැලී ඉදිමි මම
නිසොල්මනින් - අදිටනින් .
ආවත් ගැරහුම් එකිනෙක
නිහඬව ඉවසමි ඒ හැම.
මා.......
දුබලයි සිතනා අයට
ඉඩ දෙමි කාලය
සිතනට
ඒ ගැන තව තවත් .
නොදැනිම ගෙවුණි දින
නිහඬ විය ඒ අයම
පෙන්වා ඉවසීමේ බලය
ජය ගතිමි මුලු ලොවම
වෙනකෙකු නොව
මාම..
සුනිල් මෙන්ඩිස් - මීගමුව
කවිය බලන්න
නියමය සහ අනියමය
නොදැක දුරින් හිඳ
අතින්වත් නොඅල්ලා
දෙදෙන අනියම් පෙමක
සිනිඳු සයනේ
සුමුදු ඇතිරිලි මත
පියඹ හා උන්
රැය පහන් කරද්දී
පාළු හුදෙකලාවේ
විමසමින් හිඳී ඈ
දහවල ඔහු එවූ
කෙටි පණිවුඩ
රොමැන්ටික සිතුවම්
ලොවම ගරහන අනියමය
අදහාගත නොහැකි තරමට
අලාමකදෝ මැදිහත්දෝ
ඔබ ඔතැන මා මෙතැන
ජීවිතය සුන්දරද කොතරම්
නද දේ එසැණ දුරකථනය
හමුවෙමුද සොඳුරියේ අපි දිනක
පැනයකි ඔහුගෙන්
රකී ඈ මුනිවත
විසන්ධිව ඇත ඇමතුම
කවිය බලන්න
කුටුම්බය
නෙත නැගෙන කඳුළ ට
තිගැස්සී එක හුස්මට
සුසුම් වැසි වැස්ස ට
ඉඩක් නම් නැත කිසිවිට
එබෙයි හිත අස්සට......
දුක් කඳුළු සඟවන්නට
ලද දෙයින් සැනසෙන්නට
දුක සැප අසල නොසැලෙන්නට
අත්වැලක් වී සදහට
ඔහුම පමණකි මේ අහස යට....
සිත් අහස බොඳ වන
කලු වළාවන් නොවේ කිසි දින..
මගේ කුසගිනි ලඟ
කුස පිරූනු බව අඟවන
වේදනා දුක් හංගන
නෙත් පතුල දිදුලන
මන්තරය ආදරය ද .....
නෝක්කඩු හිත් ඇති විට
මුව තදින් ගොළු කොට
නෙත් පියු මුත් රෑය පුරා අවදිව
සසර ගමනේ යුග යුග
සෙවනැල්ල වි මා ළඟ
සිටියි ඉර නැතුව ද...
Photo Credit: Shelby Deeter
කවිය බලන්න
සුන්දර හුදකලාව
ඇසෙයි විහඟ ගී මේ දසතින් ගැලුව
එලෙයි කන්ද වටකර මිහිඳුම් සලුව
වැටෙයි සඳ කිරණ පොහොදින නැත කලුව
අගෙයි අරණ තුල ඇති සක්මන් මලුව
ගිලිලා විලේ පැන්පහසුව ලබා ගමී
නෙලලා නෙලුම් මහනෙල් බුදු පුදට යමී
තබලා නළල ශ්රීපා මුල සතුටු වෙමී
වැඩලා පිණ්ඩපාතයෙ කුස නිවා දැමී
සැනෙන් ඉවත්වී දනගෙන් කුටිය තුල
දිනෙන් දිනම වඩමින් සිත නිවෙන කල
පිනෙන් පිරෙනවිට සසරෙන් ඉවත හල
මනෙන් හුදකලාවූ දින ලැබෙයි පල
අනියත ලෝකයක සැප ලබමිද කවදා
තණමත දිලෙන පිණි කැටයකි මෙය සැමදා
විදුනෙත දහම තුල ඇත එය ගමි පහදා
පරිනත වෙමි දිනක සැනසිලි එයි නිබදා
ජාති ජරා ව්යාධිය මරණෙද ශෝක
ගේති පරිදේව දුක් දොම්නස් නේක
පාති රැඟුම් ඒ තුල ඉඳගෙන ලෝක
නේති බවයකට නිවනට ගිය දාක
සුන්දර හුදකලාවට පෙම් බඳිමි මම
පිංබර දිවිය තුල නිදහස ලබමි මෙම
සංවර සිතක අසිරිය දැක සසර ඉම
ළංකර ගනිමි මතු දින මේ නිවන අම
Photo Credit; Rajat Verma
කවිය බලන්න
වසන්තය ඇවිත්
ඉහා පිනිකැට එහා පඳුරට කිරිල්ලක් නටනා හැටී
කඩා නිදි ගැට වරා මල් කෙඳි සලා, පාවී යන හැටී
බලා උඩ සිට දොඩම් පොඩි ගැට, වනා හිස් නැලවෙන හැටී
උනා සළුපට පිලා සමනල වෙස් අරන් ඉගිලෙන හැටී
මුදා තිරපට සියක් දොස් පිස පුවක් මල් පිපෙනා හැටී
නැමී පොළොවට පැසුණු වී හිස උපන් බිම නමදින හැටී
තෙමා පිරුවට විලේ දිය මත නෙළුම් මල්වර වෙන හැටී
කුඩා කඳුගැට උඩින් හෙමිහිට හිරුත් නෑ ගම් යන හැටී
Photo Credit; Amit Rai
කවිය බලන්න
ආදරයක දුර
තනිව ඇවිද්දෙමි
නුවර වැව වටේ
කලකට පසු මම
මගේ පාඩුවේ
මතක අවදි විය
සැන්දෑ වරුවල
අත්වැල් බැඳගෙන
ඔබ හා ගතකල
කියවා දිනපොත්
අවුරුදු පණහක
දැන ගත්තෙමි මෙහි
ගතවු සැඳෑවන්
නොහැක මනින්නට
ආදරයේ බර
වැව වටයක් මැන
ගණන් හදමි දුර
සොයා ගතිමි ගැණ
ගමන් වාර සැම
දනිමී එදවස
දුර ආදරයක
කවිය බලන්න
ගං බිත්තර පස්සර හාමිනේ සහ දොස්තර
ඉස්සර මතක අම්මගෙ උණුහුමින් මිදී
රැස්කර " ගමේ බිත්තර "' කූඩයක රැදී
කොච්චර ගනන් කීවත් කෑදරුන් යදී
බිත්තර කටුව ඇතුලේ හිච්චියෙක් නිදී.
අප්පා සැවුල් ගම මහ කරමල් හාමි
පුප්පා පපුව හඬනා පරිසර කාමි
සුප්පා දේවි කිකිළිය උන්දැගෙ පේමි
අත් පා සොලවලා උපයා කෑ දෑමි.
දැහැමෙන් සෙමෙන් දු දරුවන් හදාගෙන
දකුණෙන් වමෙන් වැලිපිල්ලේ ලියාගෙන
නිදුකින් උදේ තුන් සරණේ අසාගෙන
සතුටින් හිටියා ලද දේ ඇති කියාගෙන
මෙහෙසිය රකී බිත්තර ඇස් දෙක වාගේ
ඉකිළිය හම ගියත් නොකැඩුනි ඇගෙ දීගේ
බිහිවිය පැටවු නොදනිමි තිබුනිද රාගේ
අසිරිය පැටවු අප්පගෙ පලුවක් වාගේ.
" කපුරු වගේ ගං බිත්තර සිදාදියේ "
නපුරු පුවත වැදුණේ ගෙයි පරාලයේ
ඉතුරු නොවේ බිත්තර කල අකාලයේ
යතුරු හඬයි කූඩුවෙ දොර විලාපයේ
දොස්තර දෙඩූ විස්තර කන් අඩියෙ මිදී
පස්සර හාමිනේ සයනයේ තවම නිදී
අච්චර බණ දෙසන දෝණිය කටුව බිදී
බිත්තර තාච්චියේ ගින්දර තවම මදී
පස්සර හාමිනේ පෝ දා ගෙයින් මිදී
අස්කර බණ මඩුව බෝ පාමුලේ යදී
බිත්තර කිරි හොද්ද පෙර දා හිතේ රැදී
කොච්චර මතක නැති කෙරුවත් දිවේ හිදී
කටුවෙන් මිදී අකුරට යන්නට හිටිය
පැටවුන් මිය ගියේ උපදින්නත් පෙරය
නිඳුකින් නිවන් යන්නට සිල් ගත් නඩය
සතුටින් හිස් කලා ඇතිලියෙ දැන් අඩිය
" ගං බිජු කුකුළ් ගිය පණ යළි එයි කැන්දා "
පිංකං පොළෙත් දෙසුවේ පස්සර නැන්දා
දැන් මැහැලියක් කිකිළිය සිල් රැකි හන්දා
කං අඩි පැළෙන තරමට විදි නව නින්දා
කරමල් හාමි වැලපෙයි දූ දරු දුරුව
දහවල් කලත් කිකිළිය නිදියයි පරව
කේවල නොකර ජෝඩුව නානට කිරුව
වේවැල් කූඩූ පා පැදියේ යති හැඩුව.
24 / 02 / 2026
කවිය බලන්න
මචං
සසර පුරා එන ලෙස භවයන් ඔස්සේ
වෛරකමත් එනවා ඇති පසු පස්සේ
කවර වැරැද්දක් නොකළ ද කිසි දවසේ
අවර චරිත ඇත රුස්සන් නැති කිසි සේ
එයයි වෙන්න ඇති අපටත් වුණ හරිය
මමයි තරහ වියයුතු එනමුත් බැරිය
ඔයැයි දිනාගත් දා තරඟෙන් දැරිය
දුකයි ඒත් සතුටුයි දැක නුඹෙ විරිය
ඉතිං මචං ඇයි තාමත් අමනාප
දිනුං වුණත් අවුල් ද පෙම් සල්ලාප
ඉහෙං බහිනව ද රෝ බිය සංතාප
හොඳිං ඉමුකො බං අතහැර විස්සෝප
කවිය බලන්න
කවිය කුමට ද?
මලක් කුමට ද සුවඳ නැත්නම්
බඹරු ඒවි ද මලට එහෙනම්
සඳක් කුමට ද එළිය නැත්නම්
ඝනදුරින් රැය පහන් වේ නම්
පෙමක් කුමට ද මිහිරි නැත්නම්
කඳුළ විතරක් එය දනී නම්
සිනහ මල් දම් මුවට කුමට ද
මගේ නෙතු කඳුළින් පිරේ නම්
කවිය කුමට ද ලියනු මනරම්
නුඹට ඒ කවි නොතේරේ නම්
නුඹේ හැඟුමන් හදට කුමට ද
වේදනා හද අග රැඳේ නම්
පැතුම් කුමට ද සොඳුරු නැත්නම්
නුඹ නිසා දුක උරුම වේ නම්
ගරු සනත් කුමාර ( දි.ගැ.නි) පියතුමා
සාන්ත මරියා සිද්ධස්ථානය
මහනුවර
කවිය බලන්න
කිරිසිනා නොදැක ඇයි කසාවත ඇන්දේ?
ඉතිං මට හඬන්නට
ඉඩදෙන්න හිමියනේ ළසොවින්
සරා සැකි කප්පුරා
උණු කඳුළු වගුරනා දෑසින්
මපුතු තුරුළට අරන්
නෙත පියවූ විරාමෙක රහසින්
ගියේ ඇයි මහ රෑක
එතෙර වී මහ කඳුළු ගඟකින්
වේලා සඳකිඳුරියක
දුන්නු සෙනෙහස නොමැත සිඳුනේ
කෙළෙස විඳගම්ද මම
නැගෙන අවලාද හිමිසඳුනේ
සෙනෙහසේ දායාද
ලබන්නට පියරජුන් වෙතිනේ
එවන්නම් රහල්පුතු
වෙන කුමක් කරන්නද නොදැනේ
බිඳුණුදා කුලගෙයක්
පතිනියයි අපවාද වින්දේ
කිරිසිනා දකින්නට
නොඉඳ ඇයි කසාවත ඇන්දේ
දැවෙන හද නිවෙන්නයි
සත්වසක් තනිව ඉකි බින්දේ
මෙයයි අවසන් භවය
සමුදෙන්නටයි දෙපා වැන්දේ
කවිය බලන්න
පනිමු ද ?
හත්දොහක් පුරා ඇදහැළෙන
අනෝරා වැස්සට
දෙගංබඩ යටවෙලා
බලන්න ඒ ලස්සණ
අපි හිටියා
පාලම උඩ
‘ගඟ හරිම ලස්සණයි’ ඔබ කීවා
‘ඒත් බියකරුයි’ මා කීවා
‘පනිමු ද?’ ඔබ ඇසුවා
‘පිස්සු ද” මා ඇසුවා
එදා වගේ අදත්
මහවැලි දෙගොඩ තළා
මම තනිව ම
‘පනින්න ද’ මට සිතෙයි
ඔබ හිටියා නං
අසාවි
‘පිස්සු’ ද?
කලකට පසු-
ආයෙත් හත් දොහක් වැස්සා
කොත්මලේ පිරිතිරී
ගම්බිම් නගර ගිලගෙන
යකා පාලමත් හොල්ලාගෙන
සරසවිය සෝදාගෙන
මංපෙත් මකාගෙන
ගිරි දුදුළු පෙරළගෙන
සතුන් මිනිසුන් නසමින
මහවැලිය යකින්නක සේ
ආවේශ වී ගලායයි
මාත් ගියා බලන්න
තනිවම
‘පනිමු ද’ අසන්නට කෙනෙක් නැත
‘පිස්සු ද’ කියන්නට කෙනෙක් නැත
මහවැලිය ගෙන ගියා දෝ ?
අද මෙන්ම
ඊයේත්?
කවිය බලන්න
අම්මා ඔබම විය මට..
බහතෝරන වියේ සිට ඔබ මා
ලග උන්නා..
හොදින් නරක තෝරාගෙන
මට කිව්වා...
ඔබගෙන් උගත් දේ අපමණ
බව දැනුනා..
අම්මා ඔබම විය මට
ඔබ කිරිඅම්මා...
නැළවිලි ගී කියමින් රස කතා කියූ..
සුරගන ලොවක් මවමින් ඒ ලොවට යැවූ..
සිහින ලොවක තනිකර නිදි යහනෙ තැබූ..
නින්දෙදි මට දැනුනෙද ඔබෙ සුවද මුදු..
සුදු කෙස් කළබ පීරා
කොණ්ඩය බැන්දා..
රෙද්දට ඔබින හැට්ටය ඔබ
මන බැන්දා..
ඉස්සර කියූ කතා මතකයෙ
සිහි ගන්වා..
සුරගන ලොවට යන්නැති
මගෙ කිරි අම්මා..
ගුණ යහපත් කම ගැන
මට ඔබ පෙන්වා..
නිතරම කියූ දේවල්
දිවියට ගත්තා..
යහපත් ඔබේ මුළු දිවියම
සිරි කැන්දා..
නිවන් දකිනු මැන!!
ඔබ මගෙ කිරි අම්මා..
කොවෙන්ට්රි
එංගලන්තය.
කවිය බලන්න
🗙



































































