2026 ජුලි කලාපය

ව්‍යාකරණං අකාරණං
තණ්ඩුලමේව කාරණං

වියරණය කුමකටද
වුවමනා හාල්
ඊට පිළිතුරු දේවි
ලොකු හාල් මෝල්
පිටත මෙන් ඇතුළතද
තවම හර්තාල්
හිටිවනම ඇද වැටෙන
අප තමා පේල්

ඇස කඳුළ රැක ගත්ත
ඔබ දිනුම් ලාල් !

පාදා දෙනෙත බුබුළන සිතිවිලි ගොන්න
විහිදා හරින්නෙමි රසහව් ළෙලැවෙන්න
බාධා කිසිත් නැතියෙන් හැකි නවතින්න
ලාලාදරේ දෝතක් කවි විඳගන්න

තාලානුරූපී ගමනින් බැහැර වෙමී
කාලානුරූපී හැඟුමන් පැහැරගමී
සෝභානුරූපී පොළොවට පොහොර වෙමි
ලාලානුරූපී කවියක ඇහැරගමී

සඳුන් අරටුවක් වී නම් කවි සමය
පැතුම් ඇවිලුණේ හද ගැඹුරුම ඉම ය
ඉතින් දැනෙන්නෙම විඳි කිවියුරු පෙම ය
මුදුන් මුලක වී නම් ඒ තොපැ නම ය

පෑල දිග අහස කවියක පහළ විණ
කාල තරණයට කැප කැමරාව මෙන
තාල තියමි තොපැ නම පිළිරාව දෙන
ලාලසාව නොව ලාලාසාව ගැන

ලාලානුරාගය ගලනා ගඟුලැල්ල
හෝරා තැටිය සිප රඳවයි සිහිලැල්ල
රූරා ගලන්නැති කඳුළක හසරැල්ල
මාලා කවි වුණත් ඉවසන ඉවසිල්ල

හිතින් සළු ලිහමි ගඟබඩ ආදරෙනි
නිතින් පෙනෙයි ගඟ වක්වනු මා තුළිනි
සඳුන් සුවඳ පැදි මැද පෙම විහිදමිනි
ඉතින් කැටුව ආ හැටි තොප කෝමළනි

පපුව තියෙන තැන මම දන්නෙමි තාම
සපථ කරන්නෙමි කවෙකිනි ඉඳුරාම
උපැස විනිවිදිමි මඳහස උදෙසාම
මෙකව මෙතැන නවතන්නට දෙමි කෝම

"ගුරු ගුණ සුවඳ විදහාල මිනිසෙක්!
විශ්වාසයෙහි ගොදුරක් වූ මිනිසෙක්!
බඹරු නොවන මල් ගසක් සේ,
අද එකලාව නිසොල්මනේ සිටින මිනිසෙක්!"

මා දුටුවෙ ඔහු දෑත් විදහා
කලා කෙත තුළ ඍජුව සිටගත්
දයාවෙන් පිරි මිනිසෙකු ලෙසින්
සහ පිරිවරින් පැමිණ වැළඳ ගන්නා

සොඳුරු තැන් - අඳුරු තැන්
තෙවෙනි ඇසකින් බලා
නිම වූ අසමසම පින්තූර දැක
බුහුමනින් බැලීමි ඔහු වත

මා පිය උරුමයට
සියත් බව රුවමින්
කාචයට කවා කවිකම
ප්‍රතිභාව එක සේ
පළ කළ යුරු දැක
ළෙන්ගතුව හඳුනා ගතිමි ඔහු

ආලවට්ටම් නැති
කවි බසක් තනාගෙන
ගඟක් තරණය කොට
කල් මැන කවි කෙතට
පිළිපන්ව රසික දෝතට
පිරිනමා මනරම් කවිකම්
අලුත් මාවතක් විවර කළේ ය ඔහු.

"ඔබ විය ඔබට පහනක්"
සිහි කරමි හද බැතින.

"නිතොර රොද බැඳ ආ බඹරුනි
දැන් නැද්ද පැණි මී වදයේ......"

අපේ අම්මා සඳහන් කළ අයුරින් මගේ ලොකු අයියා ලාල් හෑගොඩ ගේ පළමු කවිය මෙසේය.
'රජ්ජුරුවන් ගේ නෝනා සකාලා
උඩ මල් පැල හිටවනවා
පාත වහිනවා
නංගි අඬනවා
අම්මා බලං ඉන්නවා'

එකල අප ජිවත් වූයේ මරදාන පොලිස් නිවාසයන්හී ය. ඒ අප පියා පොලිස් නිලධාරියෙකු ද වූ හෙයිනි. අප නිවස පිහිටියේ මහල් හතරකින් යුත් මහල් නිවාසයක දෙවන මහලේ ය. මෙම කවියේ පළමු පදය ගැන කීමට මා දන්නේ නැත. එහෙයින් වෙන අයුරකින් එයට නිර්වචනයක් දීම නොයුතුය. උඩ මහල් දෙකක් වූ නිසා ඒවායේ මල්, පෝච්චි වල පැල කිරීම සඳහන් වේ. අප සිටින්නේ දෙවන මහලේ නිසා වහින්නේ පාතට මෙන් පෙනේ. ලාල් ගේ නංගියෙක් හඬමින් සිටී. එය ගණනකට නොගත් අම්මා තමන් ගේ වැඩක් කරමින් සිටී.
මා සිතන විදිහට ඔහු මෙය ලියා ඇත්තේ කන්තෝරුවේ සිට සවස ගෙදර එන තාත්තාහට පෙන්වීම පිණිසය. ඒ අම්මා පිලිබඳ ඔත්තුවක් දීමටය. පොඩියට ඔහු තාත්තා මෙන් රහස් පොලිස් කාරයෙක්ව සිටින්නට ඇත.

තර්ස්ටන් විදුහලේ විවාද කණ්ඩායමේ සිටිය දී ඔහු සමස්ත ලංකා බෞද්ධ ශිෂ්‍ය සමිති සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම් ලෙස පත්විය. එම තනතුර බාර ගන්නට යන දා ජාතික ඇඳුමක් හැඳි ඔහු කී දේ මට තවම මතක තිබේ. "මේ සැරේ සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම් වෙන්නේ කොමියුනිස්ට් කාරයෙක්..." ගෙදරින් එලියට යාමට පෙර ඔහු එසේ කීවේය. කුඩා කාලයේ දී මාත් කොමියුනිස්ට් වී 'යූ ඇන්පී 'අපේ අම්මා සහ ආච්චී සමඟ උස් හඬින් බස් දෙබස් ඇති කර ගත්තේ අයියා ගේ ආභාෂය නිසා යයි සිතමි. සමහර දේ වරදින්නේ ගෙදරින්මය.

තාත්තා දස දහස් ගණනකට නොමිලයේ ඡායාරූප ශිල්පය ඉගැන්වූවත් අයියා එසේ කළේ නැත. එහෙත් ඔහුගෙන් ද බිහිවූ සිසුන් දහස් ගණනක් ය. මගුල් පොටෝ ව්‍යාපාරයේ අද බැබළෙන, ඉහලින්ම සිටින කීප දෙනෙක්ම ඔහුගෙන් ඡායාරූප ශිල්පය සහ කලාව ඉගෙනගත් අයයැයි මා දනිමි. අනෙක් අංශවලත් එසේම ය. කලෙක, රට පුරා ඔහුගේ ෆොටෝක්‍රෝම් ඡායාරූප ශාලා ගණනාවක් විය. සිය ගණනක් ඒවායේ රැකියාව කළහ. ඉගෙන ගත්හ. හොඳ ව්‍යාපාරිකයෙකුහට හොඳ කලාකරුවෙකු කෙසේ වෙතත් කවියෙකු වන්නට බැරි යැයි යමෙක් පවසා තිබිණි.

1994 පළවූ ඔහු ගේ පළමු කාව්‍ය කරණය වූ 'මා මිනිසෙක් ඔබ ගඟක් නිසා' 1995 රාජ්‍ය සම්මානය ද, 1995 උපාලි පුවත්පත් සාහිත්‍ය සම්මානය ද, 1995 ස්වාධීන සාහිත්‍ය උළෙලේ විශේෂ සහතිකය ද හිමිකර ගන්නා ලදී. පසළොස්වක සඳ මගේය 1995, සඳුන් අරටුව දැල් වූයේ ඔබයි 1998, ගඟ වක් වී ගලන තැන 2002, මෙ'කව මෙතැනින් නවතමි 2010, අහඹු සිතුවිලි , අහඹු සිතුවිලි නොවේ, කෝමලනී 2020 - ගොඩගේ සාහිත්‍ය සම්මානය, ලාල් ගේ අනෙකුත් කවි සංග්‍රහයන්ය. ලාල් ගේ පළමු කවිපොත 'මා මිනිසෙක්' කියවූ රත්න ශ්‍රී කවින්ද්‍රයානන්, 'කෝ මෙයාගෙ කළින් කවි ?' යනුවෙන් ඇසූ බව මා අසා තිබේ. ඒ නයින් කියැවෙන්නක් තිබේ. එම කවි පොත එළි දැක්වීමේ දින සිය දේශනයට පෙර වේදිකාවේ දී සිය පාවහන් යුවල ගැලවූ කාව්‍යක්කාර පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු සූරීන් ලාල් වෙත පැමිණ සිය දෑත් එක්කොට 'මා මේ නමස්කාර කරන්නේ ලාල් ගේ කවි ආත්මයට' යැයි පැවැසුයේය. මහාචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්තියන් එක්තරා දේශනයක දී, 'ලාල් හෑගොඩ, සනත් ජයසුරිය මෙන් හිටි හැටියේ පිටියට පාත් වුනා" යැයි පැවසුවේය. ලාල් හෑගොඩ පිළිබඳව කෘතියක් කළ ආචාර්ය සුනිල් විජේසිරිවර්ධනයන් එය නම් කළේ 'ජිවවාසී කවියා" ලෙසයි. මෑතක දී මහාචාර්ය සුනිල් සෙනෙවියන් පැවසූයේ '90 දශකයේ කවියා 'ලාල් හෑගොඩ ' බවයි.

1970 දී මහින්ද රාජපක්ෂ නම් තරුණ දේශපාලඥයා ගේ එළඹීම සිදුවිය. ඔහු ගේ මැතිවරණ ප්‍රචාරණ කටයුතු සඳහා හොඳ ඡායාරූපයක් ගෙන දෙන මෙන් මාපලගම විපුලසාර හිමියන් ම පියාණන්ගෙන් ඉල්ලීමක් කළේය. පියා රජයේ සේවකයෙකු වූ බැවින් ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප විණි. එහෙත් ඉල්ලීම ඉවත දැමීමට නොහැකි නිසා, එකළ වන විටද ඡායාරූප කරණයට සම්මාන ලබා තිබූ , කැමරාව කෙළින් අල්ලා පොටෝ ගැනීමට හැකියාව සතු ලොකු පුතු ලාල්, මාපලගම හිමි සමඟ ඒ කටයුත්ත සඳහා යවන ලදී. මහින්ද මහත්තයා ගේ 1970 කැම්පේන් ඡායාරූපය ලාල් ගත්තක් විය. ලයිට් එක ඇල්ලුවේ බැංකුවක් උඩ නැගි මාපලගම හිමියන්ය. එහෙත් කීප ගමනක්ම මා හමුවූ විට ළඟපාත සිටි අයට මහින්ද මහත්තයා මා හඳුන්වා දුන්නේ ඔහුගේ එම ඡායාරූපය ගත්තේ ම පියා විල්සන් හෑගොඩ යනුවෙනි. එහෙත් ඉතා ප්‍රබල ඡායාරූපයක් වූ එය ගත්තේ ලාල් ය. ඒ ඡායාරූපය පිළිබඳව දේශපාලනමය සිත් නොහොඳ ඇත්තෙක් වේ නම් එය යොමු කල යුත්තේ ලාල්ටය. ම පියාණන්හට නොවේය.

ලාල් පැවත් වූ ඡායාරූප ප්‍රදර්ශන ගණනාවකි. ලැබූ සම්මාන ගණනාවකි. වරෙක බ්‍රිතාන්‍යයේ රාජකීය ඡායාරූප සංගම් ශාලාවේ ඔහුගේ ඡායාරූප මසක් තිස්සේ ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබිණ. හැත්තෑ දශකයේ පැවත් වූ ඔහුගේ 'ෆ්‍රොයිඩ් ගේ දියණිය - Freud's Daughter - ප්‍රදර්ශනය නැරඹීමට පැමිණි සයිමන් නවගත්තේගම සූරීන් මෙසේ ලියා තිබිණ. ' කලාගාරයේ දී මා දුටු ඡායාරූප කවි...... ' . තවද, යමෙක් 'කැමරාවට හදවතක් සවිකළ ඡායාරූප ශිල්පියා' යනුවෙන් ද මෑතක දී ලාල් හඳුන්වා දී තිබේ.

ඔහු ගේ හාස්‍ය රසය, උත්ප්‍රාසාත්මක ප්‍රකාශන පිළිබඳව ද කෙටියෙන් ලිවිය හැකි නොවේ. එසේ හෙයින් 'මෙ ලියවිල්ල මෙතැනින් නවතමි'.

"ලොකු අයියේ, තවමත් ගංතෙර බොහෝ පිරිස් බලා සිටිති. ඔබට හැකිනම් 'සුපුරුදු විකුම' පානු මැන"

ජයවේවා!

මේ පොඩි මල්ලී

ඔබ ඉපදුනා වියහැක කළුවර රෑක
එනමුදු ඉර පෑව්වා වැනිවිය ඒක
ඔබ හා වෙසෙන්නට කවි මාලිගාවක
ලැබුනෙන් අපත් මහ පින් කර ඇතිසේක

ඔබේ කාචෙන් රාමුගත වූ
ජීවිතය මේ යැයි කියා
පෙන්වා දෙන්නට නොහැකි මා සිත
ගොළුව අසරණ වී ගියා
වචන නොමැතිව පබැඳි කවි පද
තෙත බරිත සුළඟේ ගියා
ඉවුරු කොන හිඳ බලා ඉන්නම්
‘මා මිනිසෙක් ඔබ ගඟක් නිසා’

පන්හිඳක් නැති දෑතින්,
ආලෝක අකුරින්,
පද අඳියි වර්ණාවලි.....

දහඩිය බිඳක,
කරගැට බිඳුනු අත්ලක,
ධීවර සිනාවක,
කෙටිම කෙටි හුස්මක,
ඔහු සොයයි රූපක කවි.

ඉවසිලිවන්තව,
ඔහු බලා සිට,
එක් ක්ෂණයකට
කාලය නතර කර,
යළි නොඑන මොහොතක්,
සදාකාලික කර තබයි,
රූපක කවියක.

කාලය ගෙවී ගිය විට,
මතකය මැකී යන විට,
ඔබ අල්ලා ගත් එළිය අඳුර,
රාමුවෙන් ඔබ්බට ජීවමාන ගී පොතකි.

සසර මග
අතරතුර
නොමග ගොස්
ලාල්ගේ කවියක
සරණ ලැබ
යළි මගට පිවිසියෙමි

යාද මින් ගැලවී
හිඳිමි ද නොගැලවී
නොදනිමි
කරවටක් ගිලෙමි
එකවි විල් දියෙහි
මෙ' කව
මෙතැනින්
නවතමි' ය
කියූවද
නොනැවතී ගලා යයි
හද සිසිල් කරවමින්
සසර මග
මේ යැයි
දක්වමින්

Photo Credit: Lanka Jayasinghe

පෙරමග එකලු කළ සිය දරු කැලට සොඳ
අවමග නො හිමි යා නො ම දී පවුරු බැඳ
කිවි මග එම පවුරු වී නම් නො සිතු ලෙද
දිවි මග හෑගොඩ ය පිය පස වූ නිබඳ

එම පස පෙර නිමිති දිදුලන ලකුණු තියා
කිවි බස එ මෙන් රූ බස අතැඹුලක තියා
හෑගොඩ පුත් රුවන දෙටු පෙරමුණට ගියා
පිරිසිඳ මෙ යයි කී සැටි දිවි අරුත කියා

ඔබ ලොව දිනුම අප ලොව දිනු වග සේ මැයි
කාලය හද ගැහෙන ඒ ඔබ අපගේ මැයි
මේ ලොව සුපින් බව ඔබ අප හමුවීමයි
වෙන අන් දේ කුමට ඒ මගෙ සුබ පැතුමයි

අහස් කුස රිවි කිරණ උරුම බැව් වියනට ද යටින් ඇති
රහස් නොසගවා කී කව් වනේ සෙනෙහෙබර වනස්පති
සහස් "කවි සියපත්"හි මුදිතාව තැවරූව සහස්පති
දහස්පෙතියා කුසුම මල් බිළිඳු සුරැකි හද තෙතින් නිති

මහත් තුරු පොඩිවුන්ගෙ සරුංගල් සොරෙන් ගන්නා අයුරු
දෙනෙත් තෙමනා "කඳුළු උනන හඬ" ඇසුණු හද තත මහරු
ගඟත් අද දෑත් බැඳ වැළඳ සුන්දර මිනිස් සන් මිතුරු
නවත්වන්නට එපා " මෙ'කව මෙතැනින්" කියා කියනයුරු

හිමිකරුනි නයන හිමි දුටුව ගඟ වක්වෙලා ගලන තැන
ඇඳුරිදුනි කියා දුන් සේයාව මායාව මවන සැණ
දැල්වුයෙන් කරුණාවෙ සඳුන් අරටුව මෙතින් තැනින් තැන
ඔබෙයි පසළොස්වක ම සිනාසෙනු මැන ඉතින් සඳක් මෙන

ආලෝකයෙන් කල සිතුවම් දස දහස
එතැනින් නොනැවතුන රස කවියක පහස
නුඹෙ සඳ ගෙන තබා එලිකල රෑ අහස
වක් වී ගලන ගඟ නුඹ නිවනා වෙහෙස

Photo Credit: Chandra Perera

ක්ලික් යන හඬින් මතකෙට එන නම තිව්ව
ඡායාරූපයෙත් කවි කැටයම් හෙව්ව
ෆෝකස් අවුට් නැති ඉසියුම් කවි ලිව්ව
ඒ තුළ අලුත් පරපුරකට කිරි පෙව්ව

රූ, කවි කලාවෙහි මුල් පෙළ හිඳගත්තූ
ඒ මැද ශිල්ප පානා හෑගොඩ පුත්තූ
මොනවට කියනවද තව ඒ ගැන ඔත්තූ
දැල්වූ සඳුන් අරටුව වෙනවා පත්තූ

එක කවියෙන්ම දුහුනන්ගේ නම මතක
තිබුණේ ඔබේ වෙහෙසයි කවි සිය පතක
පිරුණත් මෙදා කවි හැම එෆ්.බී. බිතක
ඔබ ඇත සිය පතේ කවි ලියු හැම හිතක

පිය උරුමයෙන් ඔබ ඉදිරිය දෙස බලපූ
ඒ එන මග දිගේ නෙක පලවැල නෙලපූ
අපි පැටලුනෙත් දැලටයි කවියෙන් එලපූ
අමතක නොවුන තැන ගඟ වක් වී ගලපූ

කාචයෙන් සිතුවම් ඇඳි අයෙක්
පන්හිඳෙන් චමත්කාරය කවියෙන් මවද්දී
එහි හැඩතල හරි අමුතුයි.
එතැන කලාවත් කවියේත්
නිර්මාණ ඕජෝ ගුණය මතු වෙනවා.
ඒ ඔහු ලාල් .
අපේ කාලයේ එහෙව් ගමන් සගයෙක්.
ඔහුගේ මේ උපන්දාව ඒ නිසා
ඒ රූප මවන බසින්
අලුත් කාව්‍යමය සිත්තමක්
ඒ පන්හිඳෙන් බිහිවේවා කියා මං පතනවා.
නීරෝගිමත් ආයු බෝ වෙන උපන්දාවක් ලාලෝ.

ඇද ඇඳි සිතුවම් මනහර
කවිකම් කළයුරු මනහර
හෑගොඩ නම කළ මනහර
මහ කවියෙකි ඔහු මනහර

චිත්‍ර ඇන්දෙ ලාල් - කවි ලීවෙත් ලාල්
ගෝලයෝ හැදු ලාල් - අමරණීය ලාල්

ඇත් බර නැති කතාවන්
ලොකු කම් නැති සිනාවන්
මල්ලි කියා ආදරයෙන්
ඇමතුම් දෙන ලතාවන්

ලාල් නමින් ගොඩක් ඇතේ
මෙ ලාල් නම වෙනස් වෙතේ
නොලියවුනොත් කවි මසිතේ
මගෙ කවියෙන් වැඩක් නැතේ

අලුත් ලෙයක් නහර වැලේ
අලුත් මලුත් පිපී තිබේ
අලුත් ලයක් සැදී ඇතේ
සුබ පැතුමක් එවමි මෙසේ

හදවත කරුණා කරමින්
සුබ පැතුමන් එවමී
මා මිනිසෙක් ඔබ ගගක් නිසා
වචන මදිද නොදනී

සමාවෙන්න වැරදි ඇතොත්
සමාව මම යදිමී
ඊළග උපහාර උළෙලෙ
පූරක තැන ගනිමී

කැමරා කාචයට හුරුවූ දෑත ඔබෙි

මතකයි එදා දුටු සිත්තමි වල වරැණේ

එකිනෙක ගෙවි යයි ජිවිත ගමන අපේ

පහන් වැටෙි එක් පහනක් හෑගොඩගේ

සුබ උපන් දිනයක් වේවා!

වියමන් කරන කවියේ ඇත අමුතු හැඩ
දෑසට වැඩිය දුටු ලොව කාචයෙනි වැඩ
සිසු කැල දියත දිනනා මතු දුන්නු ඉඩ
දෙවියොත් වඳින නමකිය ලාල් හෑගොඩ

පිය පිය සටහනින් ලොව සිය නම රන්දා
මා මිනිසෙක් ඔබ ගංගාවක් සන්දා
දිනු කිත් යසස් රන් අකුරින් නම් බන්දා
ඇත කවි ලොවේ සැම හදවත් තුළ රන්දා

නිසල රූ රැසින් සත් සමුදුර දිනුවා
සැට වසරකින් සියවස් සේවා කෙරුවා
ඔබ වැනි අයෙකු ඇසුරට අපි පින් කෙරුවා
පතනෙමු අසිරි සුබ දිනු දිනයක් වේවා!

කවියකු නොව කවි මුහුදකි
ඔබ මට නම්...!
දශකයේ කිවිපති
ප්‍රේමලාල් හෑගොඩ ශූරීන්
කවියට සේ ම කැමරාවට පෙම් බැන් දා
සවියට පොලිස් නිල-තල මැද ඇස රන් දා
දිවියට දෙ ගුරු පිය විල්සන් - මව් නන් දා
“දෙවි මට දුන්න කුළු‍ඳුල් පුතු ගමි” කැන් දා!

දකුණේ පරපුරකි ආ බස්නාහිර ට
රැකුණේ දෙමාපිය සෙවනේ ඉගැනුමට
ඇසුණේ නිතර නැණ ඇස පොබවන රසට
දැනුණේ කවි රටා පදවැල් පොඩි සිතට!

එකදස් නමසියේ ජුලි මස සිව් වැනි දා
හතළිස් හත වසරෙ මතකයෙ තිබුණෙ මෙ දා
මාදින්නාගොඩදි බිහි වුණු මේ බිළි ඳා
සමරයි සැත්තැ නම වැනි ඉම ජය පළ ඳා!

ඇස කැස නොකවමින් අනිසි ව කල් නො මරා
බැස ඇස දකින නෙක තල හැඩ රුව ම කරා
දෙස දරුවන්ගෙ ඇස යොමු කළ යුගත් දරා
වෙස මම කියමි රස පද රල් - ලල් සපුරා!

පිය මඟ මගන්න්නට පියතුම ගිය පාරේ
කිය යුතු මැයි “ආරේ ගුණ නම් නෑරේ”
සිය සිත්-සතන් ගොනු කෙළෙ මේ සංසාරේ
දිය ජය ගන්න ම ය ලැබු උගැනුම ආරේ!

“නූතන කවිය මේ” යැයි පද රසට යොදා
“උක්තය - ආඛ්‍යාතයට ද” තිතක් යොදා
සිත තුළ ජනිත හැඟුමන් ඒ විලස යොදා
දුන්නැයි අපට කියවන්නට පොතට යොදා!

ඔහුගේ කවි රටා “දුලබ ය” නෙත නුහුරූ
කවිකම “නූතනේ මේ යැයි” සිත ඇහැරූ
“අරුතක-අරුත් සඟවා නව අරුත්” පිරූ
ඒ කෘති කුමට වනණෙම් “එතරම් මහරූ”!

ඡායාරූප සංගමයේ ධූර දැරූ සභාපතී
බොදු - සිසු සම්මේලනයේ ලේකම් වූ මෙ කිවිපතී
බොහෝ දනා ආදරයෙන් කැමරාවට වූ කැමැතී
ලෝ වට දිනු දරුවන් හට අත-හිත දුන් ගුරු මෙ පතී!

දැයේ දරුවන්ට උගැන්මට ඔබේ කව් හරවත් නිසා
ගැයේ දෙවරක් නොවේ නම් ඇත එහි ද වරදක් නැති නිසා
වැයේ හද බැ`දි පද පෙළක් හෝ දෙකක් “සතුටක්” ඇති නිසා
තියේ පණ පෙව් “පදත් - අකුරුත්” මේ නමින් කවියකු නිසා!

“සතුට” කවියකි ප්‍රේමයත් විකිණෙන සැබෑ ලෙස ජීවිතේ
මතු කරන්නට හදමි මම මේ කිවි ලියූ රස මීවිතේ
ගතු කියන්නට “කවුරුන් ද මා?” සොයමි ඔබෙ රස කවි වතේ
සිතුණෙ මෙලෙසිනි දිග හරිමි දුටු ලාල් කිවි`දුන්ගෙ ම පොතේ!

කවිය සුසුමෙකි සිනහ‌වෙක පරිශුද්ධ පුනරුප්පත්තියේ
කවිය කඳුළකි සිනහවෙන් ඒ කඳුළු වියළන අරුමයේ
කවිය වාසය කරයි වැද හෙව ආත්මෙක නව තැන් තියේ
කවිය අහරෙට නොගත්තෙ ද මද මැදෙන සිරිඟර ප්‍රේමයේ!

“ සඳුන් අරටුව ” අවුළුවා සුවඳක් කළේ මුහු මීවිතේ
“ බඳුන් පුරවා ” තබන්නට ඒ සුවඳ විකසිත වූ සිතේ
බැතින් පෙම් රස උපදවා නුඹ නොවෙ ද මගෙ දිවි මන මතේ
ළඟින් සිටියේ “ හොඳ-නරක සැප-දුක” බර ව සම ජීවිතේ!

අසමි මම අද කිවිපති`ඳුගෙන් එදා “ කෝඩුවෙ ” ගිය හැටී
දනිමි සීතල “තුහීනයටත්” ඔබ සිත ද පිබිදුණු හැටී
නගමි තව පැනයක් තියේ හද “පණ පෙවුණු” නහරෙක ගැටී
හඟිමි තවමත් “ නිමිත්තක් “ දෝ නිදන හද තුළ වැටි - වැටී!

“රූපකරණය ඡායාව දැන” ලියූ කෘති පහකට වැඩී
කරණයත් කැමරා ඇසින් කළ දූ-පුතුන් අද “ හැඩි-දැඩී ”
දෙස්-විදෙස් සැරි-සරා ඔබෙ නම පතල කරනුව සිත් වැඩී
එවන් දරු කැළ බිහි කරපු ඔබෙ “පා වඳී සිත් නැහැ” කැඩී!

කවි පොත් රාශියකි යස හැඩ තල තිබෙන
“අහඹු සිතිවිලි - පහයි විස්සා” නම් රැගෙන
තවත් පොතකි කවි “ කෝමළනී ” නදෙන
“මෙ කව මෙතනින් නවතිමි” රස නොමඳ දෙන!

නැවතුම ද?
ගඟ වක් වී ගලන තැන...
නැත-නැත!
තවත් බිහි විය යුතු ය
පත-පොත!!
ඡායා රූ දසුන්
“සොළොසක් රූ” නමින
හදවත් උකා ගති
ඒ
දුටු-දුටුවන්ගෙ පින!!!

‍හැඟුණි මට
“කිව යුතු ම මැයි මේ දේ නම්...”
කවි රස විඳින මොහොතෙ ම
“සළරූ මැවෙන වග”
මා මනසේ...
සපුරයි පද සමඟ
මුසු වී ජයට පෑහී...
ඔබ එක් කෙළෙ ද?
රූ ඇඹුමත් කවියට...
ලාල් සොයුර!

මා පතමි දැන් මෙසේ ඔබට...
දින - දින ඔබෙ සිතුම්-පැතුමන් ඉටු වේවා
තව - තව කවියෙ රසබර තැන් හමු වේවා
පත - පොත තවත් ලියැවී මල්පල දේවා
ඔබතුම දිගාසිරි ලැබ නිති වැජඹේවා!!
ආයු වඩ්ඩකෝ!!!

01.07.2026

රුවක් වෙයි නිති වියත් සබ මැද දැයක් නම කළ බැති පෙමින්
බසක් දැන අතැඹුලක් සේ රස-හව් ගෙනා සාහිත නැණින්
තුරක් මය තුඟු ඉමක් නැති මහ වනේ තුරු මත සෙවන දුන්
පියෙක් සේයා රූ කලාවට දහස් සිසුනට ශිල්ප දුන්

කුසුම සියපත් සුවඳ දෙයි ලොව නැගී නටුවෙන් මඩ දියේ
දැකුම සතුටක් වෙසෙනු දෙවියන් සදිසි මිනිසුන් මනු දැයේ
දැනුම පිරි මහ පොතක් කියවා ගතොත් රසමුසු තැන්තියේ
පැතුම ආසිරි ලාල් හෑගොඩ කිවිඳ ඔබටයි මා ළයේ

වදන් ගඟුලක කිමිද ලැබ නෙක වදන් මිණි දෝතට අරන්
හුයෙන් අමුණා තනා කව්මිණි කොඩොල් පළඳා අප සවන්
රුවින් සේයා දනන් හද බිතු සැරසවූ පින් මහිමයෙන්
සුවෙන් දිගු කල් දිනේවා මතු මතුත් අප සිත් සනසමින්

උපන් දින සුබ පැතුම්!

එළිවැට සතර පද නොතකා නොවී වහල්
නිදහස් සුගම අදහස් දුනි හැඩට විසල්
කැමරා ඇසින් ලොව දුටු සුන්දරව සියල්
මේ සුබ පැතුම් ඔබටයි! පිය මිතුර - ලාල්

Photo Credeit: Mathugama Kithsiri

හතලිස් වසරකට පෙර
රමණී බර්තෝලමියුස් නම්
රූමත් නිළියගේ රමණීය ඡායාරූපය
ගත් ඉලන්දාරියා කව්දැයි සෙව්වෙමි
ඔහු සහපිරිවරින් හෙබි
සිය ගණනක් රැකියා කරන
ආයතනයකට අධිපති
දක්ෂ විව්‍යාසයකයෙක්
දක්ෂ ඡායාරුප ශිල්පියෙක්
දේශ ප්‍රේමියෙකු
කවියෙකු මෙන්ම
ලේඛකයෙකු වූ
ලාල් හෑගොඩ නම්
මානවකයා බව දැක ගතිමි

හතලිස් වසරකට පසු
මා දුටුවේ
සොයුරු අනුර හෑගොඩ
විසින් රෝද පුටුවේ හිඳුවා
උත්සවයකට කැදවාගෙන ආ
ලාල් හෑගොඩය
ඔහු ගතින් දුබල වුවද
සිතින් තවමත් මානවකයෙක්මය

චිරං ජයතු ලාල් හෑගොඩ මැතිදුනි.

වින්දන කසුන් මෙනි දනවන තාලයක
චන්දන නඳුන් ගල්වන සුව කාලයක
සුන්දර දසුන් මොහොතක පිංතූරයක
පන්වපු අසුන් දහසක හිමි ආලයක

සඟවා නෙහෙන රහසක් දැණුමට මල්ලේ
බඳවා දහස් ගණනින් සිසුවන් එල්ලේ
රඳවා මැනැස් නිතැතින් සරසා දල්ලේ
සොඳවා යසැස් විය ප්‍රිය ගුරුතුම රැල්ලේ

සුරතින් රැගෙන සරසවි පණ්හිඳ යෙහෙකී
නිතැතින් ගෙතුම්. කවිපද, ගී යක රහකී
වෙසෙසින් එකෙක් එක් දෙයකට බොරු බහකී
පහසින් සෙවන කප් රුක තිබෙනා රුවකී

හෑගොඩ නාමයට සාධාරණය කල
පීදුන ගොයම ලෙස නිරහංකාර සැල
තේජස සමඟ දළ ඇත් රජ විළස බල
කාටද වෙන්න හැකි සම තැන ගන්න ගිල...?

හැත්තා නව වසක් ජයධජ කිරුළ නිමල්
ගත්තා කග අරක් පසුකොට තිබෙන විසල්
මෙත්තාමය බරක් ගුණ ඇති සුනිල කමල්
දත්තාමය පසක් කොට වැඳ පුදමි අමල්

ලාල් ගෑගොඩ ගුරුත්මන්ගේ 79වැනි ජන්ම දිනය වෙනුවෙන්,
නිදුක් නීරෝගී සුව පතා , උපහාර වශයෙන් කවි කරණ ලදී

මා මිනිසෙක් ඔබ ගඟක් නිසා
සම්මානීත විය රටක් දිනා
නොනැවතී කවි ගඟ දෙගොඩ තලා
හෑගොඩ කවි ගොඩ මෙගොඩ කළා

පින්තූරය සේ කවිය නෙලා
කවියක් සේ පින්තූරෙ සදා
කවින්ද්‍රයාණන් ලාල් කියා
හෑගොඩ නම ප්‍රචලිතව ගියා

ලාල් හෑගොඩ ආදරණීය කවීන්ද්‍රයන්ටන්ට
සිරි සුව සතුට පිරී නිදුක් නිරෝගී
වාසනාවන්ත සුභ උපන්දිනයක් වේවා...!.

Photo Credit: Lanka Jayasinghe

හිතක නිසැක සැඟවුණු කවියක් ලියන
නෙතක කාච මැද රූ රසයකි මවන
ඉහළ රසින් සකල කලා කෙත රකින
ලාල් හෑගොඩට සුබ පතමුය මෙදින

නමින් ලාල් හෑගොඩ කවි උපදින්න
රුවින් තාල පත් ඉරු වල හැඩවෙන්න
ඉතිං බෝම කවි ලෝකේ වැජඹෙන්න
උපන් දිනට සුබ පතනෙමි ජයවෙන්න

කවියකි කිවියෙකි රස හව් හඳුනන
සකියෙකි කව් ගී පද’රුත් ගලපන
ගිරගකි ගිරි හිස පද වැල් ගිලිහෙන
කවියෙකි කව්ලොව කවියෙන් බැබලෙන

කැමරා කාචය උපතින් හුරුවුන
තෙවැනි ඇසින් මහ විස්කම් දක්වන
සේයා රූ රස කවියට හරවන
චිරං ජයතු ! හෑගොඩ කිවිඳාණන.

...කවිකාර කාච සිත්තරාණනි.....
ආවඩා ආයුබෝ වෙිවා,

සිතුවම් මවමින් කාච සිත්තමින් සරස්වතියගේ වරම මැද
නව කවි අසිරියේ පෙරමුණ ගත් ඔහු හොද හිත පැතුරුවෙි
මිහිර විඳ
කිවිපති හෑගොඩ ලාල් කිවිඳුගෙ මනරම් ලස්සන සොදුරු හද
ඉපදුණු දිනයට ආසිරි පතනෙමි ආසිරි ගෙනි මෙම
හතර පද

ජනාර්ද ආසිරි විජේසේකර
සභාපති
අගනුවර තරුණ කවි සමාජය

'කැමරා සඟරාව' සොයා ගෙනයි
හමුවෙන්න ආවෙ ඔබ පියා
හම්බ වුනේ ඔබයි ලාල් මට එදා,
දසක හයකි එදා මෙදා...,

"ෆොටෝ ක්‍රෝම් සැඳෑ" මිහිරි මතක,
කොතරම්ද දැන සිටි
බොහෝ දෙනෙක්
දකින්න අද නෑ

චිරං ජයතු සොයුර !

වේල්ලක දිය ගලන විලසින් කවිය නිදහස් ඔබෙන් වී මතු.......
බාල් නටමින් නොසිට තුන්වෙනි ඇසෙන් බැලුවා ගමන යා යුතු........
හීල් සෙවණක තිබෙන සිසිලක් තිබුණි දැනුමට අනුව මා සතු ........
ලාල් හෑගොඩ කිවිසුරාණනි, චිරං ජීවතු චිරං ජීවතු..........

Photo Credit: Mathugama Kithsiri

මා කැමතිම
අකැමැති කවියා
ලාල් හෑගොඩ

මා ඔහුට කැමති වන්නේ
සඳස් නිසඳස් අතර
හිරවී සිටි මට
කවිය පවතින්නේ
ඊට ඔබෙන්
කියා දුන් නිසාවෙනි......
අකමැති වන්නේ
කවියෙක් වන්න
පෙරුම් පිරූ මට
දන්න දෙයක් කරගෙන
ඔහේ හිටපන් යැයි
ඔහුගේ කවියෙන්ම
කියාදුන් හෙයිනි.

කදිමට තබා පය පිය සළකුණු මත්තේ
සේයාරුවෙත් කවියෙත් ජය අරගත්තේ
මේ ගැන මතක එක කියමනකිය ඇත්තේ
කටුවක් ගසක නැතිබව උල් කළ යුත්තේ

කවියෙන් මවන විස්කම රූ වැලක් මවා
උත්තල කාචයෙන් රස බර කවි ලියවා
කළහැකි අරුම මේ සංකලනයට හොවා
නොමැත කෙනෙක් මට මගෙ මතකයෙහි පවා

හඳුනා ගතිමි වදනින් හද තෙතේ ගුණේ
උතුරට හරවන්න කවියෙන් ගඟුල සෙනේ
දොවාලන්න දමිල මවක පය එයිනේ
කිවිඳුනි පතමි සුපැතුම් ඔබ උපන් දිනේ

ආලෝකය මවන රූපමය විස්මය
කතන්දරයක චරිතයක් විය
ඔබතින් නිරන්තරයෙන්ම .
මල් පෙත්තක සුමුදුබව
ලදකගේ ලාලිත්වය
වැහි බින්දුවක චමත්කාරය
කාචයෙන් හමු වුවද
අවසන එය කවියක් විය
වචන කෝටියකින්
කියා ගන්නට බැරි තරමටම.
සේයා ,
ජීවිතවලට වාරුවක් දුන්
ආදරණීය තක්සලාව ,
මවන්න ඇති තව්තිසාවන්
සුහසක් තාරුණ්‍යයේ
දෙපා පාමුල .
මා මිනිසෙක් ඔබ ගගක් වූ නිසාවෙන්
පසළොස්වක සද මගේ වුයේ කෙසේදැයි
සොයන්නට,
කවි පිටු පෙරලෙන්න ඇති
අහබු සිතුවිලි අතරින්ම .
ලෝකයම එකම යායක් කර වූ,
සිතුවම් තුලින් හදවත්
ආදරණීය ලෙස කියවා ගත්
ලාල් හෑගොඩ කිවිදාණනි ,
ඔබට සුබ උපන් දිනයක්
චිරන් ජයතු …!!!

Photo Credit; Lanka Jayasinghe

කිවිඳුනි,
ඔබ අකුරු
වැපිරුවේ සාහිත කෙතෙහි
මිනිස් හදවත්හි
නිහඬ බිම් මතය.

අනෙකෙකුට මඟහැරුණ
හිරු පෑයූ දවසක
අසාමාන සුන්දර අරුමය
වැස්සක සුවඳ,
තනිව යන මාවතක්,
කවුළුවක නිහඬ දසුන
උදෑසන හිරු කිරණ
ඔබේ කවියෙන්
නව අරුතක් ලැබුවේය.

හැඟීම් ගැඹුරු විය
නිහඬ බවතුළ
ජීවිතය දොඩමළු විය.
කිවිඳුනි,
ඔබ ලියූ පද
සිසිල් සරින්
මදපවන මෙන්,
අදත් හෙටත්
සිංහල කවියේ
හදගැස්ම වී
රැඳී ඇත.

සුබ පැතුමන් ඔබට .

සුබ උපන් දිනයක් වේවා!!!

කල්ප ගාණක් හඳේ ආවාට
තුළ සැරි සැරුව කිරි සුදු හාවාට...
වෘකයකු විත් කරන විට දුක් ගැහැට..
නවතාලන්න පතුරමක්
ඕනෑමද රයිපලයකට?

***************************

ඇඟිලි තුඩු සිපින පන්හිඳට..
සිරිපා හිමේ සීතල දිය වැලට.
දෙවන්නට හැකිනම් සතුට
සැම විට රසට.... ..කිව හැකිද
මා මිනිසෙක් ඔබ ගඟක් .. යළි මෙමට ?

************************************************

කල්පනා කරන නොකරන කාචයට..
හසු කෙරුණු නොකෙරුණු රූවලට
පණ ඇවිත් කතා නොකලාට
නිහඬව නොකීවෙද...
බොහොමත් කතාවන් අපට ?

***************************************

නිහඬ ලොව තුළ නිදාගත් දෙවිදියට
රසය ගෙන කලතා නෙත්වලට
රිදුම් එන විට ගාන්නට අපේ පපු තුරට
නිසල රූ කවි නැතුවාද.
තව තවත් ලාල් හෑගොඩට ?

########################

ගාම්ණි මද්දුමගේ
වෛද්‍ය නිලදාරි
ප්‍රාතමික සත්කාර ඒකකය
තල්දෙන
බදුල්ල

අතැඹුලට ගෙන සියලු
කවි හරඹ පෑ සෙනෙවි

සියක් වස ලියනු ඇත
මියුරු බස් ලාල් කිවි

ලාල් හෑගොඩ කිවිඳුන්ට මනරම් රසබර දිවියකට ජන්ම දිනාසිරි!

අප කුඩා ම මිනිසුන් වී
ඔබ සුවිසල්ම ගඟක් වූ නිසා
'ගඟ වක් වී ගලන තැන' හිඳ
බලා හිඳිනෙමු
ඔබේ දිය සිත්තම
මවනා අසිරි රූ රටා

කවෙන්
නොකියු වදන්
කාච සිත්තමක අතුරා
කාච සිතුවමේ
අවර්ණ හැඩ තල
කවකින් පඬු පොවා

දිව අගම දැවටෙනා
දන්නා නොදන්නා
හිතේ මුල්ලක කොඳුරනා
නිමිත්තක් නැති සතුටක
සාඩම්බර අයිතිකරු වී
අපටත් ඒ සතුට බෙදනා

සුහද
පතනෙමු සෙනෙහසින්
අපෙත් ආයු ලැබ
'සඳුන් අරටුව දල්වන්න'
'පසළොස්වක සඳ' වී අපේ
'මෙ' කව මෙතනින් නොනවතා'
ඉ
28/06/26

Photo Credit: Lanka Jayasinghe

වෙසෙසින් රැගෙන අගනා නෙතකිය උපත
දහසින් සොයනු නොවෙ සහසින් ලැබ සමත
රහසින් දැවටි යැයි හැඟෙනා දුල පුවත
නැණසින් බලන් ලකඹර සුවඳයි දසත

උරුමය වුවද පිය උතුමන් අතර හිද
දස්කම් කොතෙක් නම් සැලවිය ලැබත අද
තම රට පමණ නොව පිටරට ගුවන මැද
සක්මන් කළෝ ගැඹුරින් ගත් නෙතක සඳ

පුදුමයි එහැම නිමලයි දුටු ශිල්ප තල
හැඟුමන් අපමණයි විහිදා පෙව්ව රළ
දුටුවන් මවිත කර ඡායා දුන්න මල
කවියන් කවි තෙරේ ගිලුනා බැල්ම නල

එපමණ නොවේ නොනැවති තම සුගුණ බොහො
පන්හිඳ අතර රස කලතා ලිවිය බොහො
අගනා පොතද පත වනමින් අකුරු බොහො
මවනා පුවත් රඟ දැක්වූ මනු ද බොහො

ලියනා වඳන් නිම්හිම් නෑ ලොවත පිරු
අවසන් නොවෙත් එනමුඳු ගුණ සඳකි සරු
දහසක් සිසුන් දවටා තව නෙතඟ තරු
ගුරුකම් කළා සිහසුන උන් අතර දැරු

සඳකින් ගෙනා සිසිලස දුල තිවූ තුම
රළකින් අරන් දිය තවරා එව්ව තුම
මඳකින් නිමා කරලෙම් ගුණ වැනූ තුම
නිදුකින් වැජඹෙමින හෑගොඩ ලාල් තුම

කරුණා ගුණ එක්කර ලොවට බෙදා
හැම හදවත් එක් කෙරුනී....

ලියනා අකුරු වැලේ වටිනා කම කියා
කවි පිටකින් රැස් කෙරුනී..

වැඩෙනා අංකුරද මහ රුක්ද පොළෝ මත
සුවඳ කර පීදවූ අනු හසිනී....

පතනා පැතුම මෙයයි තුන් රුවනේ සරණයි
සුබ උපන් දාවක් හෑගොඩ කිවිඳුනී....

Photo Credit: Lanka Jayasinghe

සමනල සඳෙස -37

සාගර පලන්සූරිය නම් වූ කවි සුරන -37

566. සාගර නොමැති ගම කල-එළිකොට පාදා
සාගර බලා යන ගං දිය ඇළි සෝදා
සාගර තරම් මහ කවි - කිවිඳියන් බදා
සාගර පලන්සූරිය “ කවි පහන” නිදා

567. “මගෙ ගම කොහෙද යන වග මා නොදැන” හැදී
ගම කොහෙ වුව ද පල නැත්නම් “සුවඳ” නොදී
දෙන්නට සුවඳ “තව සිටියෙ ද කොළඹ” ඇදී
ගිය කොලුවෙකුට “කවි කිරුළ” ම ලැබුණි පොදී

568. ඉපැදුණු බව “කළල් ඇල්ලේ” ගම් පියසේ
මිණිපුර - රුවන්පුර පත-පොත තතු පැවසේ
සිටියත් දෙමව්පියො-නෑසියො ළඟ සුවසේ
සිත නැත පිරී ගියෙ සතුටින් ඔහු සිතුසේ

569. කිසි විට කවිය නොකෙළසමින් වටින - කම
රැක ගෙන තමුන්ගේ තැන හැම මොහොත - කම
හිත ළදරුවෙකි ඔහු ළඟ තෙතමනයෙ - පෙම
හදවත් මැදින් දිව යයි සැම කෙනෙකු -ගෙම

570. මහ කවි-කිවිඳියන් සැම මැද කොළඹ යුගේ
පෙරමුණ රැගෙන යුධයට යන සෙබල වගේ
“කවි බල ඇණිය” හසුරවමින් සටන් මගේ
ඔබ කළ “හපන්කම්” මොනවට කියනු අගේ

571. යොදමින් හැකි තැන ම “හැම ගැමි වහර” කවේ
සාහිතයට දෙමින් “නව පණ අහර” සුවේ
පින කවියන් - කිවිඳියන් “රස පිසින” මුවේ
කදිමයි “පහර ගැසු හැටි” දැක “දුබල” බවේ

572. ඉගෙනුම සඳහා ම “අග-හිඟ” මුදල නසා
සුවසෙත පතා කාගෙත් හිඳ වතෙහි කසා
“ඇති වන තුරු උගත්තේ” යැයි සිතූ නිසා
පසුබට නොවුණි එන්නට ගිහියෙක් විලසා

573. මා “දොර නොබි`o” ආවේ ඇති “විවට” දොරෙන්
කීවේ හැර දමා “කසවත” ගිහි විලසින්
“දෙස් පාලනයෙ” වැද කැළණියෙ සටන් බිමින්
ජය ගති ඔහු “හොරණ අසුනේ” නොසිතුයුරින්

574. සැරි - සර “අවරගිර රටවල” උසක නැඟ
දනවා “වෙසෙනවුන්හට” එහි කවියෙ මඟ
පෙන්වූ අප රටෙත් ඇති වියතුනගෙ හිඟ
“කේයස් අදත් අමතයි” ලක් කොමල අඟ

575. දස-දෙස පුරා දුන් “රස කවි මල්” සුවඳ
විඳ - විඳ උගත සිසු කැළ රත් පලස් මැද
සිඳ බිඳ ලමින් “හිටිවන කවි” කියන සඳ
මතකය “අලුත් කරවයි” නිති මුවගෙ පද

576. ඔබ නැති සොව දරා ගත නොහැකි ව බැද්දේ
ගහ - කොළ මැරි-මැරී උමතු ව මෙන් පැද්දේ
කේතකි ගුහාවල කලු උණ - බට මැද්දේ
සුළඟින් වැයේ “ශෝකී මළ බෙර” සද්දේ

577. හිත සුව පිණිස වැඩ කළ “මන්තිරි” හොරන
දන මන සිරස ඔබ වෙත නැමුණැයි වෙසෙන
ගිය මුත් තවත් ලෝකෙක “සුරසෙන් සරන”
අමතක නොවෙනු ඇත “කේයස්” කවි සුරන!
***

2026.07.01

කවියයි නිසදැසයි හා තැවරුනු ඡායා
මව් පිය උරුමයෙන් හිරු සේ ඇත පායා
ඒ හිරු වෙතින් ආලෝකය ලත් බෝයා
තරු කැට රට වටම එළි කරනා සේයා

පිය නම් ගොත ට ගරුහරු කම් නිමක් නැතී
ඡායා මෙහෙවරින් කල ගුණ සපල වෙතී
මහා රූප විඥානය ලදින් බැතී
කළුවර කාමරය ඇතුලෙන් පෙනෙයි නිතී

ඡායාරූප කවි අතකස මේ හෑම
හෑගොඩ නමටමයි උරුමය හැමදාම
නිදුකින් ජවය ලබමින් පෙරමුණ ඊම
ඔබ ජය පතන රස හදවත් සැනසීම

කවි ගී වැල් මියුරු රසවත් පද පේලී
නිසදැස් අකුරු අමුණා ඇති නොව හෑලී
දෙසවන් පිනයි ගත නහට ම නොම වේලී
කිවිඳුනි සුබ පතමු! වෙනිදට සිව් ජූලී

Photo Credit; Sarath Perera

හැටේ දශකයේ ලැබුනා සොඳුරු කලක්
පොතේ අකුරු නොමැතිව කල් ගෙවුනු පැයක්
ලාල් සොහොයුරා සමඟින් ගෙවුනු දිනක්
මතකයෙ රැඳෙන්නේ කෙතරම් ලැබුන පිනක්!

කොලු කෙලි වෙනස නොදැනුනි එවකට අපට
බොදු වැඩ සමඟ රසවත් හරබර ගොඩක
නියලුන අපට එන ගැරැහුම් ඉවත කොට
ලාල් මල්ලි ගෙනෙනව රසබර විකට

කවි පද ගෙතීමට දක්සය මල්ලි තමා
ඒවා තාලයට ගැයුමට හදමි මෙමා
පුවත් පතට තේරෙන්නේ එ කවි තමා
පොලිස් දෙමාපිය දෙපොලගෙ දයද තමා

කවි ලියවුනා මදිවට තිබු කැමර ඇස
දුටුවා එදින සිදුවිම් එකිනෙක එලෙස
කලු සුදු සමඟ නෙක වර්නෙන් යුතු මෙලෙස
ෆොටොක්‍රෝම් ඇරුනා මුලු ලක් දනට

කෙලි කොලු රැහැන යනවා මරදානෙ ගෙට
රස මුසු කැවිල එනෙවා බන්දේසි මත
හෑගොඩ යුවල, පොඩි පැටවුන් කුලුණු හද
දැනෙනා අපට අමතක වෙයි නිවසෙ දුර

සොයුර ඔබේ සුන්දර මත්කයන් ලඟ
අදටත් වෙසෙමි අට දසකය නිමා කොට
ඔබටත් සුව සෙතක් පතමින් මෙමා අද
පැන්සල තබමි, හමුවෙමු අපි නැවත හෙට!

තෙවන ඇසකින් බලා මවනා සොඳුරු නෙක නෙක රූ රටාවන්

ලියන ඉඳහිට රසට ගළපා මිහිරි පදපිරි කවි කතාවන්

රැගෙන උරුමය පියා ගෙන් ලද ඇදුරු වී ලොව වෙත බෙදාදුන්

පිදෙන මේ මල් කළඹ පිළිගනු නිරෝගී සුව වාසනාවන්

මහ පලු ගසක් සේ සුවිසල් හද උතුරා
පොඩි පැල පොහොණි කර සෙවණේ රැක අතුරා
මහ වැසි නියන් මැද පොලොවේ මුල් පතුරා
නිදු කින් වසනු මැන සියවස් කල් සපුරා

පද වැල් මතින් චල රූ ඇඳි කිවිදාන
ඉසියුම් ඇසින් කවියක් මැවු මිහිරාන
නොමසුරු ලෙසින් සිප් දන් දුන් ඇඳුරාන
හද බැති මලින් නිති පුද නෙමු සුහදාන

නෙත දුටු රුවක නොදුටුව අසිරිය මවනා
හද තෙත රැදුන ගුණයෙන් දුහුනන් වඩනා
සිතුවිලි ගැඹර ජීවන දහමෙන් පුරණා
තෙරුවන් බෙලෙන් නිදුකින් වැජබෙන් යෙහෙනා

සිව් දෙස දිලෙන සිසු පරපුර ජය ප්‍රතිරාව
කවි පොත එක අතෙක අනෙකේ කැමරාව
කෙලෙසින් වනනුවෙද ඔබ කල සේවාව
දස අත රසික කැල කුමකට තව උපමාව

කය ගෙවෙන මුත් සිත තව තව සවිමත්ය
දහසක් සිතුම් ඔබ හට දුන් දිරියන්ය
වෙහෙසක් නැතිව තව නව කවි ගෙතුමන්ය
නිදුකින් ඉදිරි මග ගෙවුමට සුව පැතුමන්ය

ගජ හපනෙකු මෙන්ය කැමරාවෙන් වැඩ ගත්ත
දජ ලෙල දෙමින් කවියෙනි ඔබ පිලි ගත්ත
රජ ගෙදරින්ද කවියට හරසර ගත්ත
වැජ ඹෙනු මැනවිි ඇදුරානෙනි ලොව ජය ගත්ත

- ලාල් හෑගොඩ ශූරීන් වෙනුවෙන්

කැමරාවෙන් කවි ලියන
සුහුරු බසින් කෙරෙන කවියෙන්
රසික සිත් තුළ රෑප අඳිමින්
නවොමු සිතුවම් මවන
නිර්මාණ කරුවෙක් දැක ඇද්ද

සිරිපා කරුණාකර බැස එන විට
ඝාන්ටාර හඬ යන්තම් ඇසෙන තැන
සේද සළුවක් සේ දැවටෙන
සිත පිරී ඉතිරී යන සතුටක් මිස
සීතලක් හෝ විඩාවක්
ගතට නොදැනුන කෙනෙක් ඇද්ද

සොයා ගන්නට නොහැකි වුන
දිව අග ඇති වදන වෙනුවට
ඉර සේවය කරන මොහොතේ
හිරිමල් පා හිනැහුන
දුම්බර වන්දනා නඩයක දැරියක්
කවි පදයකට ගත හැක්කේ කාටද

බුදු දහමින් නිවුණු සිතකට වැටුන
සුමන සමන් දෙවි කරුණාව සමග
සිරිපා කඳු පාමුලට ළඟා වන විට
පසක් වුනිද හිතේ සතුටට කාරණා

25.06.2026

පියඋරුමයෙන් ලද කවිකම පෙරට අරන්
සේයා රුවක රඳවා සිත් සසල කරන්
හැඟුමන් සතපවා ලෝකය නිසල කරන්
ඔබ හට තුති පුදමි සිතිවිලි කුසුම් අරන්.

දුහුනෙකු විලෙස කැමරාවක් අතින් අරන්
එක් වී ඔබගෙ දේශනයට හිතට අරන්
මා ගිය සමය සිහි කරමින් වුවත් දුරින්
ඔබවෙත එවමි ආසිරිමල් රැගෙන අතින්.

කල සේවයට කවියට සේයා රුවට
ඇමතූ බැවින් සබඳේ හැම සිත් වලට
සිත්මල් වලින් අමුණා දම් ඔ⁣බෙ ගෙලට
පළදමි සුවෙන් දිවි ගෙවනට ඔබ තුමට!

වදනට සුවඳක් මුසුකර කවිමල් සැලුනා
සිසිල් සුළං ලෙස අපෙ හදවත් නිවුනා
සිත් අහස මත සොඳුරු කවි වැසි හැලුනා
කැමරා කාචය සිදුරෙන් නුදුටු ලොවක් පෙනුනා
හැත්තෑ නව විය සපුරන සුබ උපන් දිනයදා
ලාල් හෑගොඩ කිවිඳුනි, සුව දිගු ආයු ලැබේවා

මෙල්බර්න්
28ජුනි 2026

කැමරාවෙ කාචයෙන් කලාවට හිත බැඳුණි
හැත්තැ නම වසරකට ඔබේ දිවි මඟ ඇදුනි
ඔබ ජූලි මස හතර උපන් දිනය ද යෙදුනි
දිගාසිරි පතන්නෙමි ඔබට ගරු මැති සඳුනි!

සිය කැමරාවට හසුවුණ සුන්දර තැන් බොහොමය
ඔබ ඉහළට අරන් ගියා සිය හෑගොඩ නාමය
හද බැතියෙන් උදේ හවස වැඳ ථුපාරාමය
ලාල් හෑගොඩට පළඳමි සෙත්කවි මල් දාමය

ඔබට පෙනෙනා ඇසක් සඟවා
ඔහුට පෙනෙනා ඇසින් නලවා
අපට නොමැකෙන රූප මවනා
කව්ද වෙන එම රසය බෙදනා

කාචය පෑන පන්හිද එක ලෙසින් හුරු
විරිය වැඩූ නිහඬව පාරමි පිරු
කාරිය කරයි නොමවේමැයි පොතේ ගුරු
නාමය පිය පුතුන් අ.ත.ක.ස වගේ ගරු

විටකදි හැගේ හෑගොඩ කවි මහ සයුර
මට නෑ කෝදු මිණුමට සයුරක ගැඹුර
හෙට දින නියත තව කවි පිබිදෙයි තඹර
මට ඔබ ලගදි අපි වෙමු සාමා අමර

ලෝකය විටක කටු පදුරකි මලින් පිරූ
කාචය ඔබේ පෙරහන කටු හලා පෙරූ
කාලය ගෙවෙයි ලෝදම් කවි ලොවේ ගුරු
මාලය ලාල් , හෑගොඩ ගෙල තමා දැරූ

25 / 06 / 2026

වටී කවිකම
වියත් සබයෙහි
විසල් දස්කම් පෑ.

වටී ලබැඳුම
සෙනෙහසින් පිරි
දිවි අරුත් දරනා

වටී මතකය
සුවඳ මුසු කළ
සදා හද පිනනා

වටී මිතු දම
දිවි පුරා මුත්
පළුදු නැති සේමා

ලාල් හෑගොඩ කිවිඳුට
සුබ උපන් දිනයක්!

තෙවැනි ඇසින් දුටු ලෙස ලෝකය සයුර
දෙවැනි නොවිණ කවියෙන් පෙන්නූ දඟර
එවැනි කෙනෙක් සමරයි උපතක මිහිර
පැරණි නොවේ නම ගෙවුනත් දින වසර

කාල් ගගා දුක සැප දිවියෙහි නපුර
හීල් බත් වගේ රහ කවි කළ නිතර
වාල් නොවී කාටත් බැබලෙන අතර
ලාල් උපන් දිනයක් සමරමු සොයුර

සුබ උපන් දිනයක්
ලාල් හෑගොඩ කිවිඳුනි

කවියෙන් සිතුවමක් මවා
සිත් දැහැනක හිඳුවමිනා
මතකයි 'සතුට'ක් දුටු හැටි
කරමින් සිරිපා කරුණා

කවියක් කාචයෙන් මවා
නෙත් දසුනක රඳවමිනා
මතකයි දස්කම් පෑ හැටි
බෙදමින් සිප්සත අගනා

07.20-28/06/2026

සිහිවෙයි නිබඳ
ඔබ වැඩසිටි අරණ
මුනිවරයාණෙනි,
කිමද වැඩියේ සෙයිලමට.......
ඔබ ගැන මගෙ සිතැඟි
කියනෙමි මෙලෙස කවිකර ........
ලියනෙමි මෙලෙස කෙටිකර
සර්ගයක් වුව ලිවිය හැකිය මට
ඔබෙ යහගුණ
මෙලෙස කියවා ඇතිය මා ඔබ

දුක සැප සම සිතින් වළඳන
නොකිපෙන වරදකදි පුහුදන
වියපත් වුවද බෙදමින් ඔබෙ නුවණ
නොසැලෙන අටලෝ දමේදි කිසිදින
ඇදුරාණෙනි කියනු මැන මට ........
ඔබ වැඩූ සිත අපමණ......

සොඳුරු මිනිසෙක් ඔබ ලොව තුල
ඇසුරු කෙරුමට නිරතුරු
එහෙත් අප මිතුරු දම් ලඝු විය
කාලය මැවූ අරුමය .....

සදා වාසනා කිවිඳුනි.......
අපමණ ප්‍රීති ගායනා ඔබ ගැන .......
සුබ උපන්දිනයක් වේවා
පතනෙමි දිගාසිරි
ලාල් අයියේ ඔබහට ..........

මිහිතලේ මට උන්න
ප්‍රතම ආදරවන්තයා
මගෙ අප්පච්චී මට දුන්න
21වන උපන්දින තෑග්ග...
"මා මිනිසෙක් ඔබ ගගක්"
රතුපෑනෙන් ඉරක් ඇදපු
මේ පද පේළි...
"කොයිබ සිට ආවේද?
කොයි වෙසින් ආවේද සතුට?"
විතරක්ම ඇති
ආදරණිය හෑගොඩ අංකල්
ඔයා ගැන ලියන්න...
හැමදාම හෙව්වෙ, ලියුවේ, දැක්කෙ
සතුට සෙවීම සහ සතුට දැනවීම....

ලියන්නට මතක
ඔබේ මුදු ඇස ගැන
කැමරා කාචයෙන් දුටු
ඔබේ සියුමැලි හිත ගැන
වචන සොයමින් හිදිමි
ඔබේ කවි වල වචන
හී සැරක් වූ බැවින්
පබල නැති මගෙ වචන
ඉක්මවා නොයන්නට
ආදරෙයි කලාකරුවානෙණී..
ප්‍රණාමය සුබපැතුම් වී එතියී...
නොනවතින කවි හිතට
ඉඩ දෙන්න පිබිදෙන්න
තවම ඔබෙ නිමැවුමට කල් ඇතී...
සුවහර්ශමය සුබෝපන්දාවක්ම වේවා!
අසහාය, අමිල කලාකරුවානනේ!

ඇත්තටම මග හැරුනා
ඔබ එතැයි මම හිතුවා
කුවේණිය මඟ හැරුනා
හදවතින් දුක් වින්දා

ඒ රාග ගිනි මල් යහනේ
නැගුණු ගිනි නැහැ නිවුනේ
තනේගල නැත හැඩුවේ
ඒ අයයි බොරු කිව්වේ

මැරෙනතුරු මම හෙව්වේ
උන් තමයි නෑවිදින් හිටියේ
දරු දෙදෙන නැහැ හිටියේ
මගෙ හිතේ උන් විතරමයි හිටියේ

සන්තුසිත දෙව්පුතුන් හැරදමා සුරසැප

මුදාගන්න තුන්ලෝ දනා බවදුකින්

සුදොවුන් රජුට පුත්ව මායා කුසට සපැමිණි

පුරපුන් පෝය අදයි ඇසළ මහේ සුන්දර

යස යසෝදරා සමගින් පුත් රාහුල හැරදා

බුදුබව ලබාගන්න බවදුක් සියල්ල පරදා

ඡන්න ඇමති සමගින් අසු කන්ථක ගෙන රෑ

ගිහිගෙය හැර ගිය පුර පෝයයි අද ඇසළ

සම්මා සම්බුදුවීලා ගෞතම අපේ ලොව්තුරු

වඩිමින් ඉසිපතනේ සිටි තවුසන් සොයමින්

සුතුරින් දම්සක් පැවතුම් සනසා සගයන්

දම්දෙසුමට මුල පිරු මහපෝයයි අද ඇසළ

උදාවෙන නියාවෙන් වැසි වැඩි සමය ඉදිරියේ

වස් විසුමත් බුදුහිමිගේ මුල් වරට සිදුවුනේ

අදටත් අප සඟරුවනේ පෙරවස් ගැනුමද

සිදුවෙන්නේ මහ පෝයට ඇසළ සුන්දර

වඩිමින් බුදුසමිදු එදා සුරලොවට තව්තිසා

මව් මාතා දෙවියන්හට අභිදහම් දෙසුමද

බුදුහිමි පිරිනිවුන පසුව සසුන රකින්න

සංඝායනේ මුල්ම පැවැත්වුවෙත් ඇසළ පෝයක

හත් පෙති මලක් පිපිලා අත පොවන මානෙන්
ඉඳුදුන්නෙ සත් පැහැය තවරාන නො මඳින්
සිත්කළු ය සියුමැලි ය එමල පෙති බෙහෙවින්
යන එන ගමන් බලනෙමි එදෙස හොරැහින්

හැමදාම බුදුපුදට මල් නෙලාගන්න කල
නෙලාගන්නට දුකකි මඟහරිමි සුවඳ මල
මලසුනක මියැදෙන්ට කෙසේ හරිමි ද එමල
ඉන් පසුව කසල ගොඩකට දමන මඟ අසල

නො රිදවමි ඔබ වට සරන මත් බඹර කැල
අනඟ රැඟුමන් බලමි රොන්සුණු මතෙහි සමනල
මගේ මතු බව පිණිස කෙලෙස සිඳලමි ද ගෙල
ගස මත ම සුවඳ දී පරව යනු එගස මුල

කවියක්ය ලියාගත් ජීවිතෙන් උගත්

මාත්‍රාවක් අඩුය ඒ උනත් තවත්

අසීරුම බන්ධයක් බැවින් මගෙ හිතත්

දැනෙනවා වචනයක් කලයුතුය ඉවත්

තාල පද එක්කරන ජීවිතේ රහස්

සංසුන්ම පද වලට තියා ගමු සවස්

මෘදු සන්දි බැඳුනාම ජීවිතය වෙනස්

මාත්‍රා අඩු කවිත් හැඩ කරයි දවස්

ප්‍රේමයේ මල්දම
දමා නෙක ගෙත්තම්
ආදරයේ රන්හුයෙන් වියා නුඹ පැළැන්දූ
බර වැඩිද මා ගෙළට
මිල වැඩිද ඔබ ගෙවු මල්වලට
දුම් දමන කෝෆි කෝප්පය අසළ
පෙරළී ගිය පොත් පිටුවක
නුඹ අසයි එබි එබී මා නෙතට

මහ වැස්ස හලනවා ඉඳහිටක නෙක රටා වියු අහස ම
ගොර බිරම් හඬ නඟා පපුව හීරෙන විදුලිය කොටා
"බියක් නෑ හදට මා
මගේ ගේ සවිමත් ය
කඩා බිඳ දැමිය නොහී
වහින මේ වැස්සට
එය උසින් හදා ඇත්තෙමි
ගංදෑළ ගැලුවද පිටාර
දිය පොදක් නොඑනු ඇත
වැසි පොදක් නොවැටෙන්න
වහලය ද සවිමත් ය"
ධනිය ගෝපාලයන් මට කියයි
ගවගාළ දෙස බලා සිනාසී

පිරෙන දිය තඩාගය පෙඳෙන් පෙද
හිස් නොකළ වරදට වෙල් විදානේවරු
එක්වරම හැරිය පසු තඩාගයේ බැමි රක්නට
ගලාගිය මහා ජලකඳ
කෙත්වතුද ගේ දොරද වනසා
ජීවිත ද රැගෙන ගොස්
පරඬලා සේ වතුරෙන්ම පොඟවා

නිවි නිවී යන කෝෆී බඳුන
තොලගාද්දී සෙමින්
පොතේ පිටු පෙරළුණි
එතෙක් ඔබ සිනාසුනු,
නුඹ පැළැන්ඳූ ප්‍රේමයේ මල්දමේ
පෙඳෙන් පෙඳ නෙක
රූ රටා වෙනස් වී
සුවඳ කැවු කඩදාසි මල් වියමන්
ගිළිහි ගිලිහී බිම වැටෙද්දී...................

එතෙක් මහවැසි ලෙසින් ගැලූ පෙම්දමින් නොබැඳි
නූතනයේ ධනිය ගෝපාලයන්
බිම වැටුණි හදිසියේ
ප්‍රේමයක අකුණු සරවැදී.

22-06-2026.

සැම උමතුවෙන් බව
බණ පොතෙත් ඇත
පමණ අඩු වැඩි පමණි
රාග ද්වේෂ මෝහ
පාට වෙනසක් පමණි

ධනය
වෛවර්ණ
උන්මාදයේ අග්‍ර ඵලයයි

එය වැඩෙන විට
වැඩෙයි මානය
නොකළ හැකි දෙයක් නැත
ඇස් දිස්ටි මානෙක
කවුරු එරෙහි ව ආවත්
දණ ගැස්විය හැකි ය
දණ නවනු බැරි නම්
කම්බස් කළ හැකි ය

වන චාර නීතිය බලය විය
සදාවාර නීතිය ධනය ය
බලය නීතිය ටික ටික
තැන තැන තිබුණත්
ධනයට නීතිය නැමිය හැකි ය
විශාරද නීති කප්පිතන්
මිළටගෙන
ඕනෑම නීතියක් නැවිය හැකිය
ඇත්ත නැත්ත කළ හැකිය
සැබෑ ම වරද නම්
උන් කොහේ යන්නේ දැයි
උන් නොදැන සීටීමය
උන්ට හිතෙන්නේ නැති කමය
උන් හිතන්නේ
සියල්ල සමතලා කර
ගමන යන බවය
මූඳුනට නඟින බව ය

දැනුම ඇතිකම
සහ
එයට සහතික ඇති කම
ධනයට අභියෝගයකි
එවිට සහතික මිළට ගනු ඇත
නැතිනම් මිළ ගෙවා
සිංහයන්
නරින්
පූස් පැටවුන් කරනු ඇත
උන්
සුළැඟිල්ල එසවෙන විට
එහෙයි කියනු ඇත .

මෙහැම තාවකාලික බව
නිසරු බව දුටුවේ ද
විනිවිද දක්නේ ද
චින්තකයින් ය
උන්ගේ සිතුම්
පොත් පිටු අතර සඟවා පොත්ගුල්
රාක්කවල සඟවා ඇත්තේ
කාටවත් ඇස නොගැසෙන්න වාගේ ය
මන්ද ඒවා දකින තරමට
මෝහය තුනීවන හෙයිනි
එයින් රාගය පෙරටු කළ
තණ්හා සමඟ
ද්වෙෂ ය හීන වන හෙයිනි

අප දකින ලෝකය දුවන්නේ
මෝහ තණ්හා රාග ද්වෙෂයෙනි

ඉන්නට
ඩයෝජිනිස් බැරලයක්
තෝරා ගන්න විට
ඇලෙක්සැන්ඩර්
අධිරාජ්‍යයක් ගොඩ නැඟුවේ
එබැවිනි
එහෙත් එය කෙරම්
නිසරුද
ඔහුට දෙතිස් විය
ඉක්මවිය නොහැකි විය
දෙදෙනා ම
ඉතිහාසය නම්
පොතක
සඟවා ඇත
ඕනෑ කමින් සෙවුවොත්
හමුවනු ඇත
එහෙම ඕනෑ කමක්
අප දකින ලෝකෙට නම් ඇත්තේ ම නැත

ලෝකයට ඕනෑ
දේවල් රැස් කරන්නය
බැංකු ගිණුම් තර කරන්නය
හඳත් අල්ලන්න ය
බිම සිට උඩ බලන උන්ට
පෙනෙන්නට
ඒකත් උලා කන්න ය

ඒකට කියන්නෙ
ලෝක ආර්ථිකය
ජය ගැනීම කියාය
ලෝක ආධිපත්‍ය ය
ජය ගැනීම කියාය
වෙන්නේ ඇලෙක්සැන්ඩර්ට
වුණ දේමය
ඒක තිස් දෙකේය
මේක හැට හතරේ වුණත්
වෙන එක වෙනවාමය

04-11-2025

'අ' යනු 'ආ' යනු රූල පහළට ලියයි
'ර' යනු 'ට' යනු රූලෙන් ඉහළට හැඩයි
'ග' යනු 'ස' යනු මැදින් රූලේ තබයි
තනි රූලෙ අකුරු ලියනා සැටි එයයි

මුතු අකුරු ලියන්නට මගෙ පොතේ
පැන්සලය උල් වෙවී ගෙවුණා වගේ
වැරදි තැන් නිවැරදි කරන්නට මගේ
මකනයත් වෙහෙසුනා පුදුමයි අගේ

හෙළන දා බිඳුවලින් කිරුළු තනවා
ලොවට රහසින් මුතු කඳුළු සඟවා
ජීවිතේ බර උසුළන තාත්තා සමානා
උස පැන්සලය උල් වෙවී ගෙවෙනා

රතුවන් රුහිරු ස්වේතයෙන් නහවා
ස්නේහයෙන් ළයෙහි හොවා සතපා
රිදුම් පිරිමැද හිනැහෙනා මකනය
අම්මාය ජීවිතේ වැරදි මකනා

කිරුවොත්
පසුතැවීමක බර
රාත්තල් වලින්
තොලනය කලොත්
කදුළු ,
ගැලුම් වලින්
කියා ගන්නට බැරි
ඉලක්කමක් ඒවි
අනන්තයටත් එහා ගිය

තරම ආදරයේ
සොයන්නද
සොයා කුටියක
හුදකලාවක
අඩ අඳුරු කුටියේ
හමුවකට ඔබ
මා කැටුව ආවේ
නෝකාකඩු කම් කිය කියා
පරිස්සමකට කැට තියා
සඵත කර සහතික කරා
බොරුවටද මා නළල සිම්බේ
ඔබ මගේමයි මුමුණනලා
ගෙනා නැහැඹුල්
පෙති සිනිඳු මල්
අරන් යන්නට නෑ
අකැප තැන්වල සැරිසරා
මග නොමග මට පැටලිලා
දිනෙක මතූ
පුද දෙන්න උන් මල
පැහැරගත්තේ ඇයි

මං දී

බාධක හමුවේ...!
****************
එක එක අය සිතන අයුරු වෙනවලුනෙ වෙනස් ...
නෙක නෙක ඒ ගැටලු හමුවෙ විවිධලු අදහස්...
දැක දැක සිටි කලදි මෙ රූ
පහලව මඳහස්...
සැක නොකරම ලියවුනෙ මෙය නොමවෙනු උදහස්...

බාධක මැඩ ඉදිරියටම
තිදෙනෙකු යන්නේ...
සාධක සහිතව පෙනුනේ
වීඩියොවෙන්නේ...
ඒ දැක මුලදිම ගිය ලඳ
ගැන ලිය⁣වෙන්නේ...
මා දැක නැති අයුරිනි
ඇය එය ජයගන්නේ...

පැනුමට උස නොහැකිව ඇය යන්නේ රිංගා...
දැනුමට අනුවයි කෙරුනේ
නැතිවම හංගා...
මිනුමට ඉඩ, මොලෙ ඇති බව පෙන්නුවෙ නංගා...
ගිණුමට ඇගෙ වැටුනේ මගෙ ලකුණුයි රුං ගා...

ඉන් පසු ආ ඒ තරුණා
වැඩකිඩ පෙන්නා...
ගන් නැතිවම වැඩි වෙහෙසක් එමතින් පැන්නා...
මන් ඔහුහට මගෙ ලකුණක් වැඩිකර දුන්නා...
යන්නට ගියෙ බාධා ජය
ගත්තෙකු මෙන්නා...

අන්තිමෙ ආවේ යාමට,
අයකුයි මිටි, තර...
මන් හිතුවේ කෙලෙසින්
පන්නාවිද තම බර...
ගන්නා හැටි, එය ඔසවා
නැතිවම කරදර...
දුන්නේ මා හට පුදුමම
හැඟුමකි එම වර...

ඔසවා ගත් බාධකෙ
වටයක් කර කවලා...
යසටම ඒ තිබු හැටියට
එතැනම තබලා...
උස නැතිවට කිමදෝ ,
මෙහෙමයි මොලෙ, කියලා...

එකම හිරු කිරණින්

දකිමු එකිනෙක වෙනස් දෙලොවක්

එකම වැස්සෙන් වැටෙන වතුරෙන්

පවස නිවමුව මුහුණු නොබලා

නුපන්නෙන් නුඹ මා උපන් ගෙයි

නුපන්නෙන් මා නුඹ උපන් ගෙයි

ගැටෙමු නුඹ මා පිනිස අභිමන

දහම යටකර නැගුනු ආගමෙ

ලදෙන් උපතෙදි පවුලෙ උරුමෙන්

නිවැරදිය නුඹ සිතනා

නැත! මගෙය මා සිතනා

මෙලෙස ගෙවමුව ජීවිතය අප

නසනු පිනිසම උදාවන හෙට

නුඹගෙ හා මගෙ දරුවනට තිබෙනා

මියෙමු යන්නට දිනෙක එලොවට

අපිද නොම දන්නා

එලෙස යයි කියලා උගන්වා තිබෙනා

හමු වුණෝතින් එහෙදි නුඹ මා

එකඟවෙමු එදිනා

බවට අප දෙදෙනා රැවටිලා තිබෙනා

උගෙන එම සත්‍යා හිනාවෙමු තුටිනා

බදා හිඳ පෙමිනා සොහොයුරන් විලසා

හරියටම හවස පහ වෙනකොට
නාල සීතල දිය, පීරමින් වරළස
සැරසෙනවා කන්ණාඩිය ළඟ
මල් ගවුමක් ඇඳගෙන
හලාගෙන පුයර සෙන්ට් ඔක්කෝම
මං විතරක් නෙමෙයි
මුළු ගේම සුවඳයි එතකොට...

අඩක් නිමි නිවහනේ අපි ඉන්න
" අපි කිව්වේ අම්ම තාත්තා අයියා නංගී
ඒ අපේ පවුළ ඔක්කෝම හතයි
කිටිය යි බ්‍රවුන යි එක්කම "
ඒව හරි ඒක නෙමෙයිනෙ කිව්වෙ
පහයි විස්සට මම නඟිනවා
ස්ලැබ් එක උඩට අපේ ගෙදර
අත් වැටත් නැති නිසා ඒක ටිකක් අවදානම් ලු
මම නෙමෙයි කියන්නේ ගෙදර අය...

හැබැයි මං කියවලා තියෙන විදිහට
අවදානම් ගත්ත ගෑණු නිසා තමයි
මේ ලෝකේ මෙච්චර ඉස්සරහට ගියේ
ඒ විතරක්‍ යැ ලස්සන
මෙතනදි තමයි ලයිකා ව සම්බන්ධ වෙන්නේ
එයා බැල්ලියක් නේ, ඔව් බැල්ලියක් තමයි
එයත් ස්ත්‍රී ලිංගනේ එතකොට
දිගයි ඒ නාමාවලිය
වැටෙන්ටිනා තෙරේෂෝවා, සැලි රයිඩ්
ක්‍රිස්ටිනා කොච්, සුනීතා විලියම්ස්
තවත් බොහෝයි මේ විෂයෙ අවධානම් ගත්ත ගෑණු...

ඒ ඔක්කෝම හරි කියමු
දැන් මගේ කතාව
ඉස්කෝලේ යන කාලේ ඉදන්ම ආසාව තිබුනේ
අජඨාකාශගාමිනියක වීමට
ලයිකාට සිදුවුන අසාධාරනය දැනගත් දා සිට ම
අපේ වගේ දූපත් රාජ්‍යයකට
ඒක ටිකක් දුරයි වගේ දැණුනම
බලපොරොත්තුවුනෙම ෆයිලට් වරියක් වෙන්න
චිත්‍රත් ඇන්ඳ මං ප්ලේන් එකක් අරන් යන
මුලින්ම බිත්ති වල පස්සේ කොළ වල
අන්තිමට ඒ ඔක්කෝම දියවෙලා බොඳවුනාම
දුකයි තමයි ඒ වුනාට ඇඩුවේ නම් නෑ මං

දිග්ගැස්සෙනවා කතාව
සම්බන්ධ වුනාම අතීත කතා
ඉතිං මං කියන්නම් දැන්
මේ දවස්වල ඇත්තම කතාව
" එයා එන්නේ හැමදාම පහයි තිස්පහට
මට පේන්න අපේ ගේ දිහාට රත්මලානේ ඉඳන්
සද්දෙන්ම මං දන්නවා ඒ එයා කියලා
තිතක සිට විසල් කුරුල්ලෙක්ව හිස උඩින් පියාඹා
යලි තිතක් වන තුරා හැමදාම මම බලා ඉන්නවා
අත වන වනා ස්ලැබ් එක උඩ...

ගෙදර අය අවට අය දැන් මේක දන්නවා
ඒ හින්ඳ ඉදහිටෙක කෑ ගගහා අහනවා
" ඒයි ගඟනී ඔයා ඔය අත වනන්නේ
යානය ටද ෆයිලට් ටද කියලා "
සමචචලයට වගේ හිනහෙමින්
මං මුකුත් කියන්නෑ ඒ වගේ වෙලාවට
කාරණය මොකක්දැයි මං හොදට දන්නවා

ඒ මං අත වනන්නේ,
මං ළඟාවෙන්න හැමදාමත් ආස ජීවිතය ට
යානය ද යිලට් ද වටපිටේ මිනිස්සු ද
නෙමෙයි මට වැදගත්
අත වනන මොහොත තුල හැඟුම් මත පොපියනා
ආදරය සහ සතුට ට
ලෝකය ට නොපෙනෙනා
ඒ මගේ සිහිනය ට....

මේ තරම් දුකක්,
මේ තරම් වේදනාවක්
හිතේ දරාගෙන
භීතියෙන් පිරුණු ජීවිත
ගිනි දැල්ලක වෙළාගෙන
කෙම් බිමක් කතරක් වී.
ඉරුණු හදවත්,
පිපිරුණු සිරුරු,
වියරු උන්මාදයේ
පළමු පිවිසුම වුණේ
ගලන රුධිරයයි.

ගිනි අගුරු වී
විසිරුණු මස් වැදලි,
රුදුරු ගිනි අවි අතර
දූවිලි වී ගිය ප්‍රේමය
අවසන් මානය දෙස
නිහඬව ඇදී යයි.

කඩා වැටුණු බිත්ති කොණක
හූල්ලමින් ඉන්නා නුඹ
තවමත් බලා සිටින්නේ
කවුරුන් හෝ එයි කියලාද?
“උන් එන්නේ නෑ”
කියන්නවත්
කවුරුත් නැහැ.
“බය වෙලාද?”
“අඬන්නේ ඇයි?”
අහන්නවත්
කිසිවෙක් නැහැ.

තව කොච්චර බලා සිටියත්
උන් එන්නේ නෑ ,
අවසානයේ
නුඹ තනිවමයි.

මද්දහනක ගිනි ගැහිච්ච
අනවරතව දවන හිතට
පිරිත් පැන් පොදක් ඉසිනට
පුවක් මල් කිනිත්තක්

අමාවකේ බුම්ම ගත්ත
සඳත් අහක බැලූ රෑයම
තරුවටත් හොරා මඟ කියූ
පුංචි සලකුණක්

ගොර බිරම් සුළි සුළං හමමින්
මිහිකත සෙලවී හඬද්දී
පහන් සිලක් දෝතින් රැකි
කුළුණුබර සිතක්

නිමාවක් නොමැති උවත්
යනෙන සසර දනව්වේ
හිනාවක් සොයා තැන තැන
පීරයි දිවි තොටිල්ලේ...
දයාවක් නොමැති සිත් මල
දොවා කෙලෙස් රුදු ගින්නේ...
සමාවක් අයදින දනන් වෙති
වීදී පුරා බුදුන් වැදිල්ලේ .....

පාලොස්වක සඳ ඇවිදින්
අමාවකට නෑ දොසක් කිව්වේ...
ගලා යන දිය කද කෙලෙසින්
ගල් පරොලු මැඩ ගලා යැවුනේ....
දිරා යන පත් හෙලා බිම
බෝ මැඩටම සිහිල ගෙනා ඒ....
රම් සුරං සුබ මාලිග විතරද
අනියත දැක නිහඩ වුයේ.....

හීනයක් නොවී දොරින් දොර
අමා දම් ගඟ යලා යා නම්....
කඩුපුලක් රෑ මැදියම පිබිදී
බුදු පුදසුනෙ මිලින වේ නම්...
දොසක් නොදකිනා දනන් මුව
සිනහවක් මෝදු වී යානම්...

බුදු සමිදුනේ...

දයාවක් පිරේ...නොදුටු මොක් පුරේ
දොරටුව වත් දුටුවානම්...

යටියන්තොට

බරම කඳුළක හැඩය දුටුවා අවර බැසයන දිසාවේ
අරුණ නොපැමිණි අයුරු සිතුනේ බිඳුණු කටහඬෙ ලතාවේ
තැවුණු පහරක මැරුණු පදවැල් ගීය නොගැයූ කතාවේ
ඉවුර බිඳිලා දෝරෙ ගැලුවා අඳුරු ගංදැලෙ කලාවේ

මතක ගොන්නක් ලෙහුවෙ පැඳුරේ කොණක එල්ලී හඬාලා
අතක තිබුණේ එදා මිහිරෙන් ලිව්ව කවියක් ඔතාලා
සිතක පෑරුණු දාර සෙනෙහස අඟුවෙ මුල්ලේ වැටීලා
පපුව රිඳුමද පෙන්නුවේ නෑ කතර වේලී පැලීලා

අතරමඟකදි අම්බලම මැද නිදන්නට ඇති හිත පුරා
නතර වෙන්නට පුරුදු වෙන්නැති අතරෙ එන උන් මත සරා
ඉතිර සොම්නස එතෙර වෙන්නට දොහක් ඒ යැයි දිවි කරා
නොසිත ඉන්නැති අවර බැස්මක් කවර කරුමේ හිස දරා

පුරුදු ගමනම දිනක එනදා නුහුරු නොව්නත් මතක නෑ
එදා ගිය මුත් අදත් යන බව බිඳක් වත් එය දන්නෙ නෑ
සසරෙ ගැඹුරුම කර්ම ගනුදෙනු දෙඩූවා මිස සිතුවෙ නෑ
අඳුරු සවසක අරලියාවකි කෙනෙක් වෙනනම් රැඳුණෙ නෑ

මිහිර වේ නම් අමිහිරිම රස දෙරස තිබුණා ජීවිතේ
සුවඳ වේ නම් ගන්ධතාවත් එතැන පිරුණා මීවිතේ
අරුණ ආවොත් සැඳෑ කාලේ පිපේ හෙදිරික මාවතේ
සතුට මුසුවූ කඳුළු අරණකි භවේ යනදා හාමතේ

දහස් දන සිව් දෙසින් පැමිණෙන
කලාගාරය තුළ හිදින්නෙමි
පාට සායම් වලින් තැවරුණු
ඔබේ සිතුවම් දෙස බලන්නෙමි
එකින් එක ළඟ නතර වී හිද
නොයෙක් හැඩ තල පිළි විසින්නෙමි
මුවින් මුව පැවසෙනා නෙක නෙක
සොඳුරු අදහස් ගැන සිතන්නෙමි

නේක පැහැයන් සොදින් මුසුකොට
කඳුළ, සිනහව මතුකරන්
රුවට ජීවය ලබා දුන් සැටි
සිතා ගන්නත් බැරි තරම්
දෙඇස පිනවන සිතද සනහන
සොඳුරු වූ රුව ඇත්තියන්
තෙලි තුඩග පැටලුණිද. කෙලෙසක
සිත්තරාණෙනි, මට කියන්

භාවනාවක සම වැදී නුඹ
එවන් රූ අදිනා වෙලේ
බලා උන්නෙමි දින ගණන් මම
කෙලෙස ඒ හැඩ මතු කළේ
තෙලිතුඩින් නුඹ පාන විස්කම්
දකින සිත් මන්මත් කළේ
සරසවිය දුන් මහගු වරමකි
සැමට හිමි නැති මේ ලොවේ

දිවා රෑ නිති ගෙවා නිමකළ
නුඹේ සිතුවම් දෙස බලන්
නුඹම සැනසෙනු බලා වැළපෙමි
නොළා කඳුලක් නෙතු අගින්
ලොවම දුටුවත් නුඹේ සිතුවම්
ඇගයුමක් නොලබා මුවින්
කුමට ඇගයුම්, කරන පැසසුම්
වෙන්ව ගිය දා නුඹ ලොවින්.

යකුලු පහරින් බිදී විසිරෙන
මහා කළුගල් පවා සෙලවෙන
කම්හලේ රුදු නලා ශබ්දෙට
කඳුලු බිඳු බොන යන්ත්‍රයකි තද

අඟුරු පැහැ ගල් බිත්තියෙන් වට
නැගෙන දම්වැල් ගැටෙන කර හඬ
පුරා කලු දුම් වැකුණු රලු ගත
සුසුම් නැගෙනා කවුළුවකි දුම

සීත හවසක බීර බඳුනක
රිදෙන කකියන සිරුර ගිල්වන
ඉරුණු කඩමලු කබා ගලවන
ගින්න විළිලන උඳුනක්ය තව

කාල විපතක් ලෙස

කෝප වූ සුළඟ සැර

සමග වූ වරුසාව

ඇවිත් කළ විනාසය

අති මහත් අති මහත්

හරිත බර ගස් කොළන්

දුරු වේ නිරන්තර

මිනිස් කටයුතු වලින්

අධික වේ වියළි බව

තෙතමනය නොරදවන

පරිසරය තුළ අලුත්

කඳු හෙල් සිසාරා

ඇද හැලෙන වරුසාව

නායයන කදු පෙදෙස්

ඇති කරයි මහා විපත්

උරණ වූ පරිසරය

දඬුවම් දේ එලෙස

පරිසරය සුරකින

නැණවත් බව සහිත

අධික ලෝබයෙන් තොර

ජනයා සහිත වන

ඇතිවන්න නව ලොවක්

ඇතිවන්න හෙට දිනේ

අවම වන විපත් ඇති

හරිත ලොව සුරැකෙන

පරිසරයට ළබැඳි

ඇතිවන ලෙස දනන්

විය යුතුයි සැලසුම්

සැබෑවන සැළසුම්

අවම කරවයි විපත්

සැදෙවා නව ලොවක් !

පුදසුනේ මුදු කුසුම් පිපිදේ
සුවඳ අපටයි මේ භවේ
පහන් වැට එක පෙළට දැල්වේ
එළිය අපටයි මේ භවේ
පුලින බඳුනේ සඳුන් දැල්වේ
සුවඳ අපටයි මේ භවේ
දෙව්බඹුන් දෙවඟනන් පිරිවර
ඔබට හිමි වී ඇත භවේ

සෙනග එනවා ඇවිත් යනවා
මල් පහන් තෙල් අත් හලේ
ගෙදර යනකොට අරන් යනවා
ඔබේ බුදු ගුණ සිත් තුළේ
එවන් අසිරිය ගලින් මතු කළ
කලාකරුවාණෙනි! ඔබේ
සියුම් සිත මම හැඳිනගත්තෙමි
ඔබට නිවන ම ඇත භවේ

හමුවෙනු වස් කලෙක මිතුරෙක් ටිකක් දුර
බොහො කලකින්ය යන්නට ලැබුනේ මෙවර
හඳුනත හැකිද බැඳුණයි සිතිවිලි පවුර
තාරුණ්‍යයට ගියෙමි අඩ සිය වසක් පෙර

ඔහු කියු පරදි ඇත දෙහි ගස ඉදිරි පස
ගැටුනා ඇසට ඒ සලකුණු මනා ලෙස
දොර බොත්තමේ නාදෙට ඇරි දොරෙන්
ඇස ගැටුනා මිතුරා එනයුරු මගේ දෙස

පියකරු දියනියයි සතුටින් පිලිගත්තේ
කෙලෙසක කොහොම අප මේ හමුවී ඇත්තේ
සුන්දර තරුණ වියෙ අප හඳුනා ගත්තේ
ඇසුනා රස කතා කල කී දෑ මත්තේ

සරසවි සමය සතුටින් අප දවස් ගෙවූ
මතකය අලුත් කරමින් සිතුවමක් මැවූ
හැර යනු නොහැක මිතුරේ සිත දුකකි දැවූ
යමු අපි තුරුනු සමයට ඒ සතුට දෙවූ

28ජූනි 2026

සමනල කන්ද පාමුල, මනරම් බිමක....!
ඉඳිකල අලුත් විදුබිම් , සෙවනෙහි මතක ..!
ගතකල සොයුරු සෙනෙහේ ,සිහිවන විටෙක...!
හැමකල රිදුම් දෙන කඳුලක් , ඇත නෙතක..!

මිතුදම් සොයුරු සොහොයුරියන් ,හා බැඳුනා...!
මනුදම් සුරැකීම පණනල සේ ,රැකුනා.. !
විදුබිම් සෙවන යට සිප්කිරි දී ,සොඳිනා...!
"රන්දම් "පොටක ගුරුපෙම ඇමිණී තිබුනා...!

තාලය ගෙවී ඇත ලෝකය , යයිකැරකී....!
කාලය පියඹමින් වසරින් , වසවියැකී...!
ඉතිරිව ඇති තවත් හැම සැමරුම්, දුකකී...!
මිහිරිව " මුල් යුගය "අප ගත කල පිනකී...!

තුරුපත් මද නලක සුදු මුදු,සුවය වැනී ..!
සියපත් විල් තෙරක හිරුරැස්,වැළඳ ගනී...!
සුවපත් පරපුරක ආදර,මිහිර දැනී...!
වියපත් හද සුසුම් රිදවුම්,ඉවත පනී..!

පතුලේ දිලෙන නිල් දිය නොකැළැල්, සාර....!
බිහිවේ දහස් ගනනින් දරුවන් ,ධීර...!
"විදුබිම" නොසෙල්වෙන සෙන්පතියෙකි වීර... !
"කවිමල් පුදමි "ඔබටයි මේ උපහාර..!

2026.06.28

දරාගත් පසු බෝම දැනුන තැන් රිදෙන්නට
පලාවිත් පියඹලා නොහැකි තැන මිදෙන්නට
කතාවක් තියෙනවා හැමෝටම කියන්නට
වතාවක් හරි කෙනෙක් ඉඳී නම් අසන්නට

ගලායන කඳුළකින් පීඩාව දිය කරන්
මලානික ඇස් අගට සැනසුමක සුව අරන්
ඉරීගිය අතීතෙක පිටු අතර සැරි සරන්
අසාගෙන ඉන්න එක ලේසි නම් නෑ ඉතින්

එකින් එක ගලපලා කියද්දී රස නැතත්
තැනින් තැන නැවතිලා අසනකොට මොක වුනත්
ටිකෙන් ටික සැනසෙනා බිඳුන හද මෙන් හිතත්
තුටින් නිති පුරවාවි ඔබව අද මෙන් හෙටත්

කණු මත රැඳුණ වහලේ විය ඉදිරි පස
ගල් පඩි මතින් ආලින්දය මුල් කොටස
ටීපෝවක් හා පුටු කීපයකි අබියස
දිග බංකුවක් තිබුණා එහි අනික් පස

මිදුලේ ඉදිරිපස වැවු තණකොළ බිස්සේ
මිනුම්දෝරුවන් හැංඟී සිට ඉස්සේ
සද්ද නැතුව ඇලුණොත් පයැඟිලි අස්සේ
ලේ සලකුණුය ගෙට ගොඩවුණු අවුඅස්සේ

ඉහළට අකුළලා යට ලීයේ රැඳුණූ
හිරිකඩ වෙලාවට පහළට දිග ඇරුණූ
පැළලි දෙකකි බට පොතුවලින් වියවුණූ
මතකය අවුළුවයි තව තව මග හැරුණු

ආලින්දයෙන් සාලයට ඇතුළුවෙන දොර
ගෙතූ තිරයකින් වෙන්වුණා හැඩකර
සාලය මදක් අඳුරුයි ජනෙල් අඩුකර
බිත්ති පුරා මඟුල් පින්තූර විය බර

බෝක්කුව කියූ ලොකු පිවිසුම ඔස්සේ
බරාඳය නැමැති කොටසකි අග්ගිස්සේ
කෑම මේසෙ හා පුටු එහි නොවලස්සේ
දෙපස නිදන කාමර තිර රෙදි අස්සේ

වැහි පීල්ලකින් එකිනෙකට යාවුණූ
ගෙවල් දෙකක් විය වහලයෙන් හාවුණූ
පළල් දිගු පිළකි දෙපසින් නොවැහුණූ
ඊළඟ ගබඩාව හා කුස්සියයි ඉඳිවුණූ

කිසිතැන කිසි දිනක දැක නැති පිඟන් ඇඳ
ගබඩාවේ පැත්තක පිඟන් එහි මැද
ඉපැරණි බූලි හැඳි හා අනෙක් දේ ඉඳ
තිබුණේ අපේ ගෙදරද කොහෙද විතරද

ගැඹුරු ළිඳෙන් ඇදගෙන විත් තාලයක
වතුර කළ පසෙක පිළ මත පේළියක
සෝදා වළං වේලන එක තට්ටුවක
වළං මැස්ස මිදුලේ විය තීරුවක

නිතරම දැලි බැඳුණු කේතලය රත් කළ
කුස්සියෙ බිම ගල් වලින් බැඳුණු ළිප්වල
දුම් වැද උඩින් දුම්මැස්සක මුට්ටිවල
අටුකොස්, ගොරක ආදී දේය රැස් කළ

දුම්මැස්සට උඩින් උණ කඳන් අතුරලා
හදපු තට්ටුවේ වී ගෝනි පුරවලා
මීයන් හැංඟිමුත්තන් කෙළපු හැංඟිලා
අපි පොඩි එවුන් උන් අප සැවොම බය කළා

දහවල පිළේ තේ දළු අතුරා තිබුණී
මැලවුණු දළු හවස ගෝනිවල පැටවුණි
අත් ට්‍රැක්ටරයකින් ෆැක්ටරියට යැවුණි
තේ කොළ අපට ඒ ෆැක්ටරියෙන් ලැබුණී

2026 ජූනි මස 11 වන දින
කැලිෆෝනියාහී දීය.

කළුවර තිර පටල ඉරා,
මධ්‍යම රැය බල පතුරා,
ලියන්ගෙ නෙත් සිත් මඟුරා,
වඩින යකා කළු කුමාරා...

නීල වර්ණ දේහ විදා,
රත් පැහැ නෙත් ගිනි පුපුරා,
ඇඳුරු ලොවේ රජු විලසා,
එයි හීනෙන් ළං වීලා...

​සලිත කරන් ළමා ළපටි,
තරුණ ළඳුන් සසල කරන්,
කළු සෙවනැලි රෑ යාමේ,
සිරිහනේ මඟ බලන්...

මල් යහනට සුවඳ ඉසින,
මන්ත්‍ර බලෙන් මත් කරවන්,
ආතුර සිත් බිය පත් කර,
රුහිරු රසට ලොල් බැඳි යන්...

​සුවඳ දුමින් මඟ සරසා,
පිදේනි තටුවක් අතුරා,
තුරන් කරන්නට මේ බිය,
අඬගසමියි කඩතුරා...

යකුනි, තොපේ දොස් දුරලා,
සෙත් සලසා දෙනු මතුරා,
බැසයනු මැන සිත් නොතලා,
බලැති කළු කුමාරයා...!
​

යොදුන් ගණනක් දුරින්
දෙදෙසක විසු අපව
නොවෙනස්ව බැඳ තැබු
අපේ අත් අකුරු

සුහුරු මංජුසාවක
රිබන් පටියක වෙලී
පරිස්සම්සහගතව
අදත් එලෙසින්ම.....

⁣පෙළින් පෙළ රස විඳිමි
සෙනෙහසින් පිරිමදිමි
ඉසිඹුවක් ලද විගස
අපේ අත් අකුරු

උදෙ රැයින් බත් බැඳගෙන
තිරික්කලේ නැගල ආපු
දවස් ගෙවී කාර් එකක
සැප විමසනවා

ගල්ලැහැ පන් හැඩ දමාපු
පොල් අතු මිටි මිටි වියාපු
දෑත් වලින් ලැප් ටොප් එක
දොරට වඩිනවා

දර ළිප උඩ බත උයාපු
වංගෙඩියේ පිටි කොටාපු
කුස්සියෙ බ්ලෙන්ඩර හීටර
රජ කරවනවා

කොස් ඇට පොල් සමග කාපු
හීල් බතේ රස බලාපු
දිව රවටන කේක් පුඩිං
මිහිර දැනෙනවා

එදවස මතකය ගෙනාපු
ගමේ සුවඳ හද මවාපු
සිහින ලොවක සුවය මගේ
දෙනෙත තෙමනවා

May we pass brother?
But are you one of us!
Or someone other?
Roving eyes survey thus

Taking girls home from work,
Quietly I mutter,
Don’t you have sisters too—
Words I dare not utter.

Rod in hand he twirls
Peers down at the girls
They of diverse race and creed
But united in the hour of need

Girls huddled in the car
All similar pensive faces
None with Pottu or Thaali,
Those give away traces

See bro, they come from far
Buses not running… blah, blah!
The accent must ring true,
So I keep talking through.

Got petrol in a tin can?
No, there’s some in tank
No time to syphon, man
Says Tarzan at my flank

Now that I’ve passed his test
Tarzan is my friend best
Clear from the road you!
This car must go through

Shops ablaze and shattered glass
Tarzan back at the helm yelling
Unruffled mates loading hand carts
Charred remnants of a once dwelling

Although you made your call
Thinking we were of one feather,
Colombo burned around us all,
When you let us pass, my brother.

Niranjan Selvadurai

Context: This poem recalls an encounter from Monday, 25 July 1983, the first day of the violence later known as Black July in Sri Lanka. As Colombo descended into chaos, the narrator and a friend tried to drive several young women home from work but were stopped by a mob near Town Hall. In that moment, language, accent, and cultural markers became their only protection, determining whether they would be allowed to pass.

තැනූ නව ජීවය

කැටිවූ සොඳුරු සාරය

නිමව එහි කාරිය

ගසක මල් ඵල දැරූ බීජය

අවරින් ගෙවී ගිය

නිම කොට දිවා කාරිය

ගෙන නව ප්‍රභාතය

නැගෙන පෙරඹර උදා ලෝකය

තිරකඩක් පමණිය

සොහොනේ ඳුහුල් සේලය

නවමු මඟ මානය

විශ්වීය ගමනේ රටාවය

මියැදෙමින් ගෙවමින

නාඳුනන බිය විඳිමින

මිහිර දිය ‍කරමින

උදාවූ දිවිය නොමවිඳිමින

ලද දිවියේ හරය

කිමිද විඳ දැන අර්ථය

දකිනුය ප්‍රහර්ශය

ඇවිද ගොස් මරණයේ නිම්නය

ශෝකයේ කෙළවර පිංතාරු මදහස
යන්තමින් තොල් සායමෙන් මතුකර
හෙටත් මා සිනාසිය යුතුව ඇත
සබඳ මුලු ලොව සමඟ...

බිලිදු කිරි සුවඳ ගුලිකර තබා
ඔත්පළ මවගෙ ලැම අතර
සිනිදු මල් පෙත්ත මං පරවගිය
නුඹේ දෑඟිලි අතර...

2025 වසර;

මීළඟට පවත් වනු ලබනු ඇත්තේ
උස පැනීමේ තරඟ ඉසව්ව බව කියා
ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයෙන් යමෙක්
හඬ නගා කියනු මා සවනත වැකේ

පිය මැන දිවැවිත් පිම්මක් අරන් කැරකී
එක් සිසුවියක් ගුවනේ පාවී ඇදී යද්දී
හරස් කෝදුව මා නෙත ගැටෙන්නේ
හරිත කඳු ගැටයකට තරමක් ඉහළින්ය

එම කන්දේ සිට පාසැලට ඇවිද එන
පළාතේ උස පැනීමේ තරුවක් වන
මෙම හීන්දෑරි යුවතිය වෙනුවෙන්
සිසුන් නොනවත්වා ජය ඝෝෂා නගයි

2026 වසර;

අදත් එදා මෙන් පිටිය පිරී ගොස් ඇත
අඩ අඳුරු අහසින් හිරි පොද වැසි වැටේ
මා අන් කවදා හෝ අත්විඳ නොතිබුන
දැඩි හිස් බවක් කනස්සල්ලක් මතු වේ

පසුගිය ඉල් මස සොබාදම නපුරු වී
මින් පෙර කිසි දින නොවූ විරූ ලෙසින්
මුළු රටම කැළඹූ දිත්වා සුළි කුණාටුව
කඳු ගැටයත් ඇයත් ඩැහැගෙන ගොසිනි

ඉන් සය මසකට පමණ පසුව අද දින
මිනිත්තුවක දිගු නිහඬතාවයකින්
ඒ මතකය ආවර්ජනය කරනු ලැබිණ
එදා ඇසුන ජය ඝෝෂා ඇසෙන්නට නැත

image: pixabay.com

17.06.2026

සඳ ඉල්ලලා තරුමල් නොපැතූ දවසේ
සිතිවිලි වසන්තයෙ පිපුනා මල් විලසේ
සිහිනෙක රැඳුනු පොපියන හදවත් රහසේ
මිලිනව ගියා පරවුනු මල් ලෙස දුකසේ.

වියැකී ගියත් සුපිපුණු සඳ නොසිතු ලෙසින්
කළුවර අමාවක ඇවිදින් දිවිය තුලින්
දිළිසෙන තාරකාවන් දැක ඈත දුරින්
පැතුවෙමි ලබන්නට එළියක් අඳුර තුලින්.

පෑයූ සඳේ රැස් දිලුනත් සඳ මඬලේ
සැමදා මිහිර ලැබුනේ නැහැ රැස් මඬලේ
අඳුරේ වුවත් දිලෙනා රැස් තරු මඬලේ
සිසිලයි සදා සුව දුන්නේ හද මඬලේ.

නෙක නෙක පාටින්
මෙකී නොකී සුවඳින්
නා නා ප්‍රකාර ජාතිවලින්
නෙක නෙක මලින් පිරි ලොව
හැඩකාරයි …………..

එක ජාතියේ මල්
පිපේ එක ගසක
එයයි සම්මතය …………..

ඇයිද බැරි පිපෙන්න
එක එක වරගයේ මල්
එක එක අත්තේ
එතකොට,
එක මල් ගසක් ඇති
එක මිදුලකට ………………..

එවිට හැකිය
තමන් රිසිවිටක
කැමති කැමති මල්
නෙලාගන්න
වෙන වෙන මල් ගස්
නොසොයා
කාලය ශ්‍රමය ඉතුරුවේ
හිතට සතුට ගෙනදේ

6/26/2026

ඕක්ලන්ඩ්
Photo Credit: Jason Leung

හිතට එනවිට සමිඳු සම්බුදු අසම ගුණයෙන් උතුර උතුරා
පෙරට එති සැම දෙනම නොපැකිල දහමෙ අරුමය පතුර පතුරා
එම නිසා මෙත් කුළුණු ගුණයෙන් සෑම තැනකම අතුර අතුරා
කරති නෙක උපකාර පින්කම් උතුම් බුදුගුණ මතුර මතුරා

මනාසේ සැලසුම් සදාගෙන නොයෙක් රස ඇති බොජුන් රැස්කර
වෙනත් අගනා නොයෙක් වස්තුද අඩු නැතිව පින් සිතින් එක්කර
ලෝබ සිතිවිලි දුරැර සැමදෙන වෙතට කරුණා දෑත් එක්කර
බෙදති රට සැම තැනම මිනිසුන් රටද අබිමානෙටද ලක්කර

දහස් අතකට විහිදි සිත්කලු එළි රටාවන් වලින් කරවා
බණ කථාවක් සමඟ සැමගෙම සිත් සතන් විෂ්මයෙන් පුරවා
රටේ තැන තැන තිබෙන ඉඳිකර මහ තොරණ නෙක එළිය පොරවා
නැතිව වෙනසක් සැමගෙ ලොකු පොඩි ඇදගනිති සිත් වශී කරවා

වණන්නට කිසි බසක පද නැති ලෙසට නිමැවූ තොරණ පරයා
පහන් කූඩුද තිබේ තැන තැන පුදුම එළවයි නොමැත සැකයා
උරුම අපටම පමණි මේවා ලොවේ නැත වෙන තැනක තිරයා
මේ සැමට මඟ සැදුවෙ දහමයි උතුම් වූ ගුණ පියකු ලෙසයා

2026 . 06 . 29

මාරුතයක හැපී නොබිඳුණු ගිරක් බඳූ
දුටුවෙද යම් දිනෙක සිඳිලා තිබෙණු සිඳූ
හෙණ පුපුරන විටත් නොසැලී සිටී කඳූ
එළිය දේද හිරු ළඟ, පෑයුවද සඳූ

අරුණ කිරණ දිග හැරෙනා විට අහසේ
තුෂර තණ මතින් වියැකී යයි රහසේ
හමන නලක සිහිලක දැවටී සුවසේ
මලක සුවඳ නේවිද පිපි තුරු සිරසේ

හිල් හැදිලාද අහසින් වැසි වැටෙන්නේ
වාරකමට විතරද රළ ගසන්නේ
බිඳුනොත් දෑල අහකයි ගඟ ගලන්නේ
පොහොර නැහැ පුරන් කෙතකට ඉහින්නේ

කඳුළු වලට පාටක් තිබුණාද නැහැ
මහ සුළඟටත් සුසුමක් නවතන්න බැහැ
බැලුවට පේනවද වහ ගත්තහම ඇහැ
අඳුනන්නට හැකිද ගන අඳුරකදි පැහැ

ගොරවන තරමටම නෑ වැහි වැටෙන්නේ
වහින තරමටම කවුරුද තෙමෙන්නේ
අඳුර මකන්නයි පුන්සඳ නැගෙන්නේ
පතුල ගරා ළිං, නෑ මුතු ලැබෙන්නේ

"අහෝ මාගේ සෙනගෙනී තට මම කුමක් කලෙම්ද
කුමකින් තට මම පීඩා කලෙම්ද මට උත්තර දෙව
එජීප්තු දේශයෙන් මම තා පිටතට ගෙනා නිසා
තගේ ගැලවුම්කාරයන්ට කුරුසියක් තෝ ජෝඩු කලෙහිය"
-දුක්ප්‍රාප්ති විලාපය

සිඟිති කෙස්මුල් අගිසි මළ මුත් හුස්ම ගන්නා ගස්ය
ලදළු වැනසී කවඳ විතරක් උරුම වූ මල් පැලය
ඉඩක් ඇති මුත් හදක් නොගැහෙන හිස්ම හිස්වූ පපුය
හතක් අවුරුදු ගෙවී ගියමුත් තෙතින් තෙත්වුනු නෙත්ය

මරා වළලා සැඟවු සොරාගත් ජීවිත
කතා අසුරා වහන මල්වඩම් පොත් මත
කුරුසයක ඇණ ගසා කතිරයක වතගොත
අනේ තවමත් අඬති අතගගා හදවත

පුරා ලය මඬල තුල කල්වාරි කන්දම
දරා යමු උරහිසින් ලේ වැකුණු කුරිසිය
හඬා හඬවා නිතින වද බෙරේ ගීතය
නිදා ඉන්නා තැනක යුක්තියේ සත්‍යය

පුරා ලය මඬල තුල කල්වාරි කන්දම දරා යමු උරහිසින් ලේ වැකුණු කුරිසිය හඬා හඬවා නිතින වද බෙරේ ගීතය නිදා ඉන්නා තැනක යුක්තියේ සත්‍යය අප්‍රියෙල් 21, 2026

හිනාමල්පොඩි පිරුනු වුවනක්
හැම පැයේමත් දුටුව හින්දා
දෙනෙත් ඔරවන තරවටුව වුව
හිතේ කොනකම තිබුනහින්දා
එකකරන්හැම දරුපැටවුටික
පියතුමගෙ උනුහුමම වින්දා
ඇඳුන සේයා අදත් හිතතුළ
මැකිලනැහැ ,කල් ගතවහින්දා

ඔබත් පහුකර එන්න ඇතිදුර
නිමක් නොදකින වෙහෙසවින්දා
මැලව පරවුන වතක් ඔබගෙන්
දුටුබවක් සිහි නැතිමහින්දා
දෙඅත් හිත්බැඳ සතුට අත්විඳ
මමත් යුගදිවි ආවහින්දා
ඉතින් ටිකටික පහුකළාවෙද
ඔබෙම මතකය සවියෙ රන්දා

යන්න දිවිමග පාරකියනා
ලෙංගතුම සෙනෙහස හිතවෙලා
දැනුන අම්මේ හෙවන දෙනබව
මහානියඟෙට ,වට වැහිවෙලා
හිතමපතුලේ සිතුම් අරනට
ඔබෙ උනුහුමම නිති තවරලා
පාරකියුබව හැඟුන හැමදින
රිදුන හිතයට ,ඔබ හැඟවිලා

සෙනෙහසින් පිදු එකම බැල්මම
දිවිපුරා මගෙ මතකෙ රන්දා
ඔබනැතත් ලඟ දැනුන ආදරෙ
හිතම පුරවන් උන්නු හින්දා
ආව දිවිමඟ ඔබගෙ නාමෙට
සියදහස්වර වැන්දහින්දා
ලියන්නට මව්ගුණයෙ ගීතය
දන්න අකුරුත් මදිද මන්දා

ඉතාලියේ සිට

හදේ ගැඹුරුම තැන් කොහිද නොදනිමි
සරල මුදු තැන් වල ඉඳගන්න ඉඩ දෙමි
සඳේ ඇතුලාන්තය අහසට පවරමි
හාවාට පමණක් අදත් මම පෙම් බඳිමි

වැසූ මංපෙත් හා දොරකවූළු පසුකර
යද්දී බලයි ඇතැමුන් කුරුබිළිය හැර
විකල්පය ලෙස නොදී ගැහැණුකම තිරසර
ගොස් අවසන්ය ඇය දුක්මුසු පෙරහැර

සුසානය පෙනේ නිස්සරණ පින්බිම බඳු
සොහොන් පල්ලා ගයයි නෙක විරහ ගී මධු
ගමනේ ගිම් නිවූ සුළං රැල්ලකි මුදු
එතැන පසුකළ නොහැක දෑසේ කඳුළු බිඳු

A struggle of our people is never a simple story for I am still awaiting the day of victory.
I am still oppressed by a Empire that no longer has a grip on my ancestral land.

You must understand that my Ebony Skin is not a sin, an yet it offends many.
I fear people are not ready too hear the story of the occupation of a Island nation,
I am still awaiting emancipation because I ll never receive recognition for the labours of my ancestors.
For my Ebony Skin offends many and I am proud of my heritage which rules my rage as you read on this page dont be fooled.
I for one am not an educated man just a hated Ghetto poet who speaks his mind to the blind

මම කැමති
පැත්තකට වෙලා
කවියක් ලියන්න

ඔයා කැමතිම
මුහුණු පොතේ
ඉහලට
පහලට දුවන්න

හරිම සාමකාමී
නිහඬයි
නිසසලයි
සැනසිලි දායකයි
හවස

විචිත්‍රියි
මයාකාරී
සුන්දරයි
ජනෙල් කවුළුවෙන්
පෙනෙනා අහස

මදකට නැගිට
පිටතට යමුද
සුහද !

අපට මගහැරුණු
යම් දෙයක්
හමුවේවි නිසැක

සැදැහැවත් සද්ජන පිංවතුන්ගේ
ආධාරයෙන්
කෝටි හතක වියදමෙන් තැනූ
ආසියාවේ උසම පිළිමය පාමුල
කෘශ වූ දරුවෙක් අතින් ගත් මවකි....

නොපෙනෙන නිසා එහි කරුණාබර
අඩවන් නෙත්
යොමා ඇස් දෙපතුල් කරා
ඇගේ අහිංසක අව්‍යාජ පැතුම
දරුවාගේ කුස පිරවීමට යමකි....

ඊතලයක් වැදුනු හදක්
කැටයම් වී තිබේ ගසේ
ආදරයක සෝ පුවතක්
කඳුලක් මතු කරයි ඇසේ

කාටත් නොපෙනෙන දුකකී
ගස සඟවාගෙන ඉන්නේ
වෙරෙන් ඇනුනු පිහි තුඩකී
පොතු ගලවා දුක දුන්නේ

මුතු ඇට දෙකකී විසිරී
හදවත පහළින් ඇත්තේ
හැඬුවෙ නැතත් ගෙන දහිරී
ගසේ කඳුළු බඳ මත්තේ

තරු කඩා වැටෙන හැටි,
සඳට ගානක් නැතිව
ඔබ අතින් බිම වැටුණු
කවිකාර හිත ගාව..
සඳ වැණුම් පිරි මිහිරි
කවි ඉපදුනත් බෝම,
ලිය ලියා කුරුටු ගෑ
කඩදාසියකි තාම...

පෑ මුකුළු මුවා වි
හොරෙන් ඉඳ අතු පතර
පිරුණු පුන් සඳවතක
දඟකාරකම් වුවද,
ඔය ගමන අතරමඟ
නෙත් යොමා බැල්වොතින්
මිළින තරු එළි අතර
පෙනෙයි කවි හිත මැරුණ...

අහසකට තනි මකන
දිමුතු තරුවක් නොවුනු,
වළාවක්වත් සුමුදු
නොවුනු එකටයි දුකම,
දුර ඈත බව දැනත්
සඳ කිරණ රස විඳපු
කවි හිතට නොහැගුනේ ඇයි
සඳක අවපස අඳුර...

අත්වැල බිඳී බැඳගෙන ආ සංසාරේ ...
සිත්පෙල විඳී කඳුළක දුක හිත පෑරේ ...
මත්කල උපාදානයෙ කඳු යයි දෝරේ ...
පත්කල නිසාවෙන් ආ මඟ අතනෑරේ ...

හිමි මට අහිමි අල්ලාගෙන අතහරිනා ...
වෙමි මම මටම දුක හා ඒ දුක බුදිනා ...
නිමි හා නොනිමි සංසාරය මත නිවනා ...
ගමි දායාද අයදිමි මට මා නොවනා ...

අතහැර රජකමත් සක්විති ලොව කිරුළ ...
මගහැර පියපදවි , පිරිසුදු පෙම විරල ...
දිගහැර ජීවිතේ හරිතතු ඉම සරල ...
ඇසහැර හිමි දකිමි සයුරකි නැති වෙරල ...

දැනදැන නොදැන මෙන් රැක
නොනිමෙන පහන...
දින දින මඟබලයි එනතුරු
හද යහන ...
මැන මැන සක්මනට හිත
පාරමි දැහැන ...
නැණ ගුණ පිරිවරා අතැරෙන
හැටි රැහැන ...

ඇස හා රූපයෙන් අන්දා කල හීන ...
බැස ආකල්ප හා සංකල්පය දීන ...
විශ ලෝකයක් මෝහනයෙන් බැස නාන ...
පැස බිම තබමි නිවෙනා දැක්ලකි පහන ...

Photo Credit; Nguyễn Tân

ඉඩ නොදී මියැදෙන්න
අල්ලාගෙන තදින්
තියාගන්න සිහිනය
ඔබ ළඟම....
මියැදුනොත් ජීවිතේ සිහින
තටු සිඳුණු සමනලියක සේ
නොහැකි වේවී ඉගිළෙන්න
කිසිදිනෙක....
ඉතිං අල්ලා ගන්න
සිහිනය තදින්....
නැතිවුනොත් එය ඔබ‍ට
පුරන් වූ කෙතක් සේ
හිස් වේවී ජීවිතය....
වල් ගස් විතරක්
ඉබා ගාතේ වැවුණු....

කැලණිය දෙවෙනි වැලිකඩ සමහර දාට
මිහිලිය හඬවනා හිර ගෙදරකි රෑට
මැහැලිය නපුරු සේලය ඇන්දත් පාට
ඉහිලිය හැකිද මතකය අපි කොයිකාට

නායක බණ්ඩාර හොස්ටලෙ මනරම් ය
ඈතක කවුළු දොර සීගිරි සිත්තම් ය
දෑසක විටෙක රැඳෙනා නොරිකෝ සං ය
නාටක නැටූ අගනෝ මිත් තනියන් ය

විලෝ බැම්ම පාමුල තෙල් බැම්ම දිගේ
සීලෝ ගීත විටකදි පෙම්වතුන් රඟේ
ෆිලෝසපි පොරක් තනියම දොඩයි අගේ
කිළෝ ගණන් කඳුළුය නෙත් පුරා මගේ

ලයිබේරියේ මහ පොත් උස් කදු අතර
කයිවාරුවට ඉඩ නෑ නිහඬයි නිතර
දෙයියා සොයා කිම පල පොත්පත් අතැර
දයියා වගේ මතකය ඇවිලේ නිතර

ලාමා රටේ යතිවරු පොත් ගුල බාර
සීමා නැතිව විටකදි හදවත හාර
රාමා විභීෂණ හමුවූ අඩි පාර
සාමා අමර කියවති පිටුවක් නෑර

කටින් බතල කොල හිටවූ ලෙනින් හළ
දුරින් පෙනුනි බෝ සෙවණේ සුපෙම් කැල
තදින් බදා සිටියත් තල් කදන් පෙළ
කෙමෙන් මහලු කහ අතු ගහ විහින් හල

දලුගම කන්ද මුදුනේ මඟ දෙපස සැදි
සරිගම විටෙක ඉගිලෙති කූඩුවෙන් මිදී
දහසක් අගත අනගත නෙක සිසුන් පොදි
මහ කැන්ටිමෙන් බත් කෑවෙම නැතුව හොදි

මහ කැන්ටිම සරුසාරයි එක් පසෙක
දහවල අදුර පොල් වත්තේ තව එකක
සිහරජවරුන් නිබදව ගෙරවූ බිමක
කහ මල් වගේ චීවර පිපිලා නොයෙක

මෙට්ට ගුදිරි එක පෙළකට එලාගෙන
තට්ට රෑන පොරකෑ මස් වඩාගෙන
දොට්ට බැස්ස තුන් සිවුරම ඔතාගෙන
අට්ට කතා gym එක ගැන සිනා යන

මහ කැන්ටිමට බසිනා පියගැට ලගින
දහවල් බත් පැකට් විකුනා දිවි රකින
වහ වුව කෙසෙල් කොළයේ කදිමට ඔතන
අහවල් තැනද බත් අම්මා අද නිදන

නෑර දිනක් ගජයෝ හොර පොල් කැඩුව
පාර බොරලු කෙලවර තනිවූ කොටුව
වීර සූරි හොස්ටලේ 26 විසුව
සූර පප්පලා කලකින් නෑ දුටුව

දඟ යුග පෙණේ කෙලිනාවිට දැල් පන්දු
ලග පාතක නොවේ නොරිකෝ රට ලන්දු
මඟ දා ගියත් නෙතගට කඳුලන් කැන්දු
රඟහල වැසී ඇහුනෙම මනමේ සිංදු

සැනින් ඇරඹෙනා අරගල ගිණි පුපුරු
සැකෙන් බලන මිතුරෝ විටකදි හතුරු
සිතින් හැලුන අගනෝ එදවස් සොදුරු
ඉතින් වසන්තය යලි එන් නෑ මිතුරු

හතර දිගින් පියඹාවිත් එක අත්තේ
කතිර යුද්ධ වැලලී වෙඩි හඬ මත්තේ
විසිර පනස් වසකට පොඩ්ඩකි ඇත්තේ
සොයුර නුඹ කොහිද කෙහෙ පැහිලද මුත්තේ

23 / 06 / 2026

ආරංචිය දන්නවාද කෙල්ලෙ ළඟදි වුණ
එහා ගෙදර ගෑනි පොලෝසිය ගෙන්නා ගෙන
ගතු කේළම් කියා තමුන්ගෙම මිනිහා ගැන
ලොකප් කරවලා මහ උළු ගෙදර යවන තැන

නොදෝමකින් මිනිස්සු නම් ඔහොමයි රට තොට
හොඳයි කියල එකෙක් නෑනෙ නිකමට බේතට
මගෙ මිනිහත් හිටියට නෑ කිසි වැදගැම්මෙට
මොනව කරන්නද ගෙවනව බැඳගත් කරුමෙට

ආයිත් නම් කසාද අරහං මගෙ ජීවිතේ
තනිකඩ කම සම්පතක්ය දාහෙන් හැම අතේ
ඒකයැ බං කෙල්ලෙ උඹගෙ කල දවසත් යතේ
හොයලා ගමු යස කොල්ලෙක් ඇති ලෙසටම හිතේ

අවාරේ ඇවිදින්
පිපෙනු නෑ යළි මල්
නිවා ඇත පහන් වැටි
දා ගැබේ
ලොවක් නලවා
උතුරාපු කිරි කඳුළු
වරා ඇත
මැලව ගිය කරඬුවේ
උණුසුමේ සුව සැදු
ඇකය සීතල වෙලා
ගල් ගැසී මග බලයි
මාවතේ
සසරක් ව ලොව දිනූ
නාරිවර අහිමි වී
වියපත් ව මියැදුණා
සිහිනයේ

2026.06.03

සීතල රැයක අවදිව ඇති කඩුපුලක
පාළුව තනිය මඟ හැර ගිය මඳ නලක
ආදර සුවඳ දෙන මදහස පිරි මතක
සීපද දුකට සතුටට ලියැවුණි පොතක...

මදහස නැඟුනි සතුටට මුව මත රැන්දූ
විසිරුණු මතක රැය සිහිනෙට යළි කැන්දූ
නෙතු පිරි කඳුළු විරහව ලද පිනි බිංදූ
කවිකර ලියමි සමබර කර හද බැන්දූ...

හිනැහෙන හඬන සිතුවිලි ගෙන කඳුළු මැඩ
අරුතට රසය මුසුවෙන තැන නොමැත මඩ
අමුණන අකුරු පද ගැලපුම රැගෙන ඉඩ
සතුටද දුකද කවියට වැඩි පුරම හැඩ..

ගලේවෙල...