2026 ජුනි කලාපය

ළං කරන් විඳින විඳවන අයුරු හද

කියන්නේ කුරුටු ගා පිටු මැදට වැද

කිපුණිදෝ විටින් විට කවියන්ගෙ මද

හදන්නට එපා උන්ගේ නමට පද

මිරිකලා ආත්මය පෙරා ගත් රස

විඳගන්න සත්තකින් නොවේ එය වස

තැළී සිත් රිදෙන විට පහර කා කස

කවිකමත් ඔසුවක්ය හසුරුවන බස

කවි පොතකට අපූරු පෙර වදනක් දුන්නා.
ඒත් මම ඒක ප්‍රෙකාශ කළේ නෑ. මගේ කුරුටු කවිවලට ඒක හරි බර වැඩියි ඒකයි. ආයිමුල ඉදන් ඉගෙන ගන්නවා.
සුබ උපන් දිනයක් වේවා සර්.

සෙත් වේවා!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

මහදෝවෙ ඉස්කෝලෙ ..
හාමිනේ හිටවාපු.

අකුරු ඇට පැළ වෙලා..
මහ ගහක් වී උසට.

පීදිලා මල් පිපී..
ලොව සුවඳවත් කරයි.

කවියකින් ගීතයෙන්..
සත්සරය වී අවට.

*************************

ලේන්බා වීදියේ ..
ගාලු කොටු පවුර තුළ.

මූදු නල ගෙනා ලෙස ..
අනුභූති ඔබ වෙතට.

සිරහලෙන් රෝහලෙන්...
හමුවුණා තව ගොඩක්..

රිදවලා පාරලා ..
මග අහපු කවියකට.

*******************************

පහන් කණුවට ණයයි...
සරමි තව සාගරේ.

මිරිකලා ඇස්වලින් ...
කඳුළු දැමුවත් බිමට.

ලිව්වෙ නෑ ඇදුරිඳුණි ..
මගේ පොත මම තවම.

බැරි නිසා බුදුවන්න..
දුනත් විවරණ මෙමට

වෛද්‍ය නිලධාරී .
ප්‍රාතමික සත්කාර වෛද්‍ය ඒකකය .
බදුල්ල .
2026.05.13

සාගර පලන්සූරිය (කේයස්)ආදරණීය පියාණන් ගේ හැට පස්වැනි ගුන සැමරුම වෙනුවෙනි. (1961.06.22-2026.06.22)

තවමත් ඔබෙ කවිය දසතින් ඇසෙන විට
හැටපස් වසක මතකය සිහිවෙයි මෙ මට
ගම්බද පරිසරය ගැන ගුණ වැයෙන විට
කටුරොද ගම සොදුරු සිතුවම මැවෙයි මට

ආගම් ජාති බේදය වපුරා රටට
මිනිසුන් බෙදා වෙන්කළ පිරිවර සැමට
ඔබ කිවු කතා ලියු පැදිවැල් අද රටට
කොතරම් ගැළපේද තේරෙයි නොවැ සැමට

කවියෙන් ලොවක් සනසා දිවිමග හැරදා
ඔබ වෙන්වී ගියත් පිය සෙනෙහස පරදා
පන්හිද කළ සටන නැත තවමත් හැරදා
එඩිතර ලක්පුතුන් සටනක හැම පරදා

දස අත ගුණ වැයුම් සවනත ඇත නංවා
හැටපස් වසක මතකය සිහියට ගන්වා
අපි පන්සල් ගොසින් දන්පෙත් පිළිගන්වා
පැන් වැඩවුවෙමු නිවනට ඔබෙ මග පෙන්වා

පින්මද පුතුන් නෙත් අග කඳුලැලි රන්දා
මවු ගුණ සිහිකළෙත් ඇය අද නැති හින්දා
වෙවුලන දෑත් එක්කොට සඟ රුව වැන්දා
පැතුවෙමු අකල් මරණය නොම දෙනු. කැන්දා

2026.06.22

නිමාවක් නොමැති උවත්
යනෙන සසර දනව්වේ
හිනාවක් සොයා තැන තැන
පීරයි දිවි තොටිල්ලේ...
දයාවක් නොමැති සිත් මල
දොවා කෙලෙස් රුදු ගින්නේ...
සමාවක් අයදින දනන් වෙති
වීදී පුරා බුදුන් වැදිල්ලේ .....

පාලොස්වක සඳ ඇවිදින්
අමාවකට නෑ දොසක් කිව්වේ...
ගලා යන දිය කද කෙලෙසින්
ගල් පරොලු මැඩ ගලා යැවුනේ....
දිරා යන පත් හෙලා බිම
බෝ මැඩටම සිහිල ගෙනා ඒ....
රම් සුරං සුබ මාලිග විතරද
අනියත දැක නිහඩ වුයේ.....

හීනයක් නොවී දොරින් දොර
අමා දම් ගඟ යලා යා නම්....
කඩුපුලක් රෑ මැදියම පිබිදී
බුදු පුදසුනෙ මිලින වේ නම්...
දොසක් නොදකිනා දනන් මුව
සිනහවක් මෝදු වී යානම්...

බුදු සමිදුනේ...

දයාවක් පිරේ...නොදුටු මොක් පුරේ
දොරටුව වත් දුටුවානම්...

බුදුන් වැඩි මග යන්න හිතල
බණ ටිකක් අහගන්න ආවා
ඒත් ස්වාමිනී බණ නොවේ ඒ
කීවෙ මොනවද මමත් හිතුවා.....

පුංචි හින්දා කියන දේවල්
මටත් තෙරෙන් නැතිම හින්දා
පස්සෙ අම්මගෙන්වත් අහල
තෝර ගන්නට මාත් හිතුවා

කිසිවෙකුට පීඩා නොකල දහමකි
එමග යන බව පෙන්වු මේහිමි
කරපු හිංසා අනේ බුදු හිමි
අම්මෙකුටවත් කියනු කෙලෙසිනි

කෝට් නම් ඒහිමි වටේ පිරවුනි
නීතියක රඟ මටත් තේරුනි
ඇස් වැහුනු ඒ ගැහැනු රුවකින්
කුමක් කරනුද තරාදියකින්

මෙහෙම ගියොතින් අනේ බුදු හිමි
සාධාරණයක් ඉටුනොවන නීතී
ලොවක් ඉදිරියේ ඕ උතුම් වෙයි
මගේ ලොවතුල මා උමතු වෙයි.....

මලින් විකසිත වෙලා පෙදෙසම සොබා දහම්න් සැරසුනී
වෙසක් පුන් සඳ රැයේ පින්බර කැලුම් දහරින් බබැළුනී
මහා විශ්මිත දෙයක් සිදුවන ලකුණු හැම විට ගෙන දුනී
ලුම්බිණියෙ සල් ගසක් අසබඩ කුමරු සිදුහත් බිහි වුනී

ගිහි දිවිය ගත කලත් සිව් පෙර නිමිති දැක සිත කලකිරී
නික්මුනේ හොර රහසෙ භව දුක නසන මංපෙත වෙත හැරී
අනියතය මේ සියළු දේ ලෝ සතුන් උපදියි මැරි මැරී
එබැව් වටහා දෙන්න කුමරුන් පිරුවෙ පෙරුමන් හිත දැරී

කුමරු බෝසත් විරිය වඩමින් කල් ගෙවා තිර අධිඨනේ
සපථ වන්නෙත් එදා වාගෙම වෙසක් පින්බර පෝ දිනේ
සියළු සතුනට මහා කරණා ගුණැති බලයෙනි බුදු වුනේ
ලොවේ ගණඳුර නිවාලන්නට දහම් වැසි ලොව විහිඳුනේ

උතුම් අරිඅට අනුව යන්නට මඟ විවර කල බුදු පියා
පිලිපදින ලෙස මැදුම් පිලිවෙත ජීවිතේ ඵල නැත කියා
පසුතැවිලි වන නිසා වහ වහ කුසල් රැස්කර ගෙන කියා
සියල්ලට දම් දෙසා සමිඳුන් මෙලොව හැර නිවනට ගියා

සුපුන් සඳ රැස් දිළෙන වෙසඟේ තමයි තෙමගුළ සිදු වුනේ
පහන් සිත් උපදවා ගනිමින් සිහිකරයි
පින්බර දිනේ
දහම් සිසිලෙන් ගිලී නැහැවෙමු සිතට සැනසුම් සුව ගෙනේ
අමා මහ නිවනින්ම සැනසෙන මඟ සොයා නවතිමු කොනේ

සවනට ඇසෙන බැති ගී හඬ සුන්දරය
බෙග් හඬ සමඟ මාලිනියන් රැව් දේය
තිරයෙන් දකින සැරසිලි අද විසිතුරුය
සුලඟේ දැවටි එන සුවඳෙත් ඇත සුවය

තෙමඟුල නමින් ලක් වැසියන් දරන නෙක
වෙහසන් අගයමින් සිටිනෙමි දහම දැක
වසරක ඉපැයු රුපියල පොදි නොගහ රැක
දන්සැල් දෙමින් වෙහෙසෙන මේ දනන් ලක

සුදෝ සුදට ලෙලදෙන පන්සල වෙහෙර
රකිනට ගිහි පැවදි උතුමන් දරණ තැත
අගයමි අදත් හද පතුලින් සතුටු සිත
එලෙසම දහම රැක දේවා පැතුම අද!

ඇදහුව නමුදු බටහිර ගැතියන් නිවට

ජනෙරුවෙ නොමැත කිසි අවුරුද්දක් අපට

ඇත්තේ එක අලුත් අවුරුද්දකි දැයට

කිම වෙසෙසුමක් යොදනුම එහි නම මුලට ?

සෙප්ටා හත බව ද - ඔක්ටා අට බව ද

නොවා නවය - ඩෙකා දහය ද - නොම දනු ද?

එබැවින් දෙසැම්බර දසවැනි මස නොවෙ ද?

එකොළොස් - දොළොස් මස් එම වසරෙහි නැති ද?

වසත් කල සොඳුරු පරිසරයට රිද්දා

සියොත් මිහිරි නද නැති මසකට වද්දා

දෙමස් උඩට අවුරුදු ගෙන ගිය අද්දා

රහස් නොමැත කළ වරදෙහි, පර සුද්දා !!

හිම වෑහෙන සිසිලෙහි ගෙ තුළට කොටු වී

මොන සමරු ද අවුරුදු ? සිතනුව මැනැවී

එයින් ජනේරුවෙ නොව බක් මහෙ ගෙනැවී

සැබෑ අලුත් අවුරුදු සමරමු තුටු වී ... !!!

ශ්‍රී බුද්ධ වර්ෂ 2569 වැන්නේ හෙවත් ශක නෘප වර්ෂ 1948 වැන්නේ

බක් මස අව දොළොස්වක නම් තිථිය ලත් කුජ දින දී යැ.

බුදු හිමියනි වඩිනු මැනවි
නිමල දහම බෙදාදෙන්න
බුදුහිමියනි වඩිනු මැනවි
දෙසූ දහම ගිහි පැවිද්දෝ
වමාරමින් යලි කති බොති
මාපියන්ට ගරු නොකරති
මග අතහැර හැංගී යති

මහළු මඩම්වල ලා ගත කර
මුහුණු පොතේ කාලෙ ගෙවති
උඩ මලුවත් කිලිටි වෙලා
මරසෙන් කදවුරු බැදලා
රාග ද්වේශ මෝහ අදුරේ
පවිටු දනන් පැටව් ගහලා
මත් කුඩු මුළු රට පුරාම
දවස ගානෙ මිනී මරති
නොපනත් කම් නසාලන්න
බුදු හිමියනි වඩිනු මැනවි!

නිවී පහන් වෙනු පිනිස
මහණදම් පෙරමගට
මකා ගිහි පහස නීරස
නික්ම ගිහිගෙය සිත දැඩිකොට

එතෙරක් නොපෙනෙන සසරෙක
අවබෝධය ලගාවිය මෙතරෙක
දුරැකොට මෝහ අන්ධකාරය
බුදුන්යැයි නම ලබා දිදුලත

එමග එකලු කරමින් යනුපිනිස
සාදා දෙනලදී දහම් පියගැටපෙළ
කසල පුරවා ඇතමුන් තැනින්තැන
නසනවග බුදුන් නොදැනුවා නොව

ආවේ මගට දැන හෝ නොදැනගෙන
හුරැනොකලේද ඇයි පිවිතුරු ඒ දහම
ආර්ය අටමගද කියා දෙන්නේ ඔබමය
නොවෙද බස් ඇසුනුසේ වැදි බනමය

නොදැන ගිහියන් කරන පවු සැම
දන්න උතුමෝද කරති සමහර
නිවන උදෙසා නොවෙද මේ සැම
කියා නොසිතේද දෙසනවිට බන

පැවිදි රැව දුටුවිට අප කලනොකිරෙන්නට
බැරිනම් යන්නට මුනිදු ඒ වැඩිමග
රකින උතුමන්හට මග රිසි ඉතිරිකොට
පැවිදිගෙය කලකිරී අත්හැර යනුමැන

අජානේය අසුන් ඇදෙත ඇස් වාට්ටු පුරා
ප්‍රජාවකට කොත්තු බෙදපු කාලේ සිහි කරා
උජාරුවට වෙසක් බලපු රජුන් නොමැති වරා
හිජාබයද දන්සැල් පෝලිම සරසන යුරා

ඉරට හඳට ගඟුලට මහ සයුරට

ඇලට දොලට දකිනා මහකන්දට

දෙවියන් ලෙසින් වැඳ සිටිනවිට

සරණක් උනේ අනුබුදු හිමි දැයට

සම්බුදු සමිඳු තෙවරක් වැඩි සිරිලකට

අනුබුදු මිහිඳු සමිඳුන් වැඩ මිස්සකට

නරනිඳු දෙවන පෑතිස් සහ ලක්දනට

දෙසු දහම් සමරමු පොසොන් පෝයට

වඳිමින් පුදමින් ගස් ගල් වලට එදා

සිටියදි ලක්වැසියන් හසරක් නැතිව සදා

දුරුකර අවිදු අඳුරට දම් කිරණ බෙදා

යහමඟ සැදූ මිහිඳු හිමි සමරමු සැමදා

මාහද සියුම් තැන් අදටත් රිදුම් දෙන..
ගැඹුරුම පිලිස්සුම් සඟවමි දිවිය යට ..
ආවත් කඳුළු නොම විමසා නුඹගෙ ගැන..
සැනසෙමි තුටින් බර කඳුලැලි උහුලගෙන..

සේපාලිකා මල් ඇතිරුව මිදුලෙ සිට
පෙරමඟ බලමි ඔය රුව යලි දකින්නට..
සිහිකර අතීතයෙ තොරතුරු විටෙන් විට..
තාමත් සුසුම්ලමි හිමිනැති පපුවකට..

ගෙවුනත් වසන්තය අපහට අප නැතිව..
මේ හිත ගැන දැනන් උන්නා නුඹ නිබඳ..
අද කොහි ඉස්සවක සිටියත් ප්‍රිය සබඳ..
හිනැහෙනු මැනවි පෙර මා හිනැසූ ලෙසම...

තුරු අතර පෙත් මගේ
පියවරෙන් පියවර
සන්සුන්ව සංවරව
පා නඟන උවැසියක්

ශ්වේත පිළියෙන් හැඩව
නෙලූ මල් පැස රැඟෙන
ලඳු පඳුරු අතරින්
ඇය යන්නේ අරම වෙත

මඟ දෙපස කැලෑ මල්
ගී ගයන කුරුල්ලන්
දැක නොදුටුවා සේ
නොඇලෙමින් පා තබයි

මල් පෙති ද තුරු පත් ද
විසිර පාවඩය සේ
ඇගේ සියුමැලි දෙපා
සිපගන්නේ බැතිබරව

පෙඳ පාසි වසාගත්
පියගැට පෙළේ සීරුවට
පා තබා ඇය යන්නේ
සොයාගෙන ද්වාරය
නිවන් මඟ දකින්නට

නිදිකිරන සදකිරණ , තරු අතර ඉගිමරන

මතකයේ තවම ඔබ ඉන්නවා

අඩසදට පෙම්කරන , පිනි මතින් ඇවිදයන

මතකයේ තවම ඔබ ඉන්නවා

තෙරපෙනා දුම්රියේ කවුළුවෙන් කවුළුවට

මගේ ඇස් තවම ඔබ හොයනවා

පෙම්මුල්ලේ තුරුළුවී හීන් වදනක් දොඩන

ඔබේ රුව තවම මම හොයනවා

ජීවිතේ මල් පොතේ , සුන්දරම පෙරවදන

හදවතේ තවම තව තියෙනවා

පිටු අතර පෙරලිලා , ජීවිතය ගිලිහිලා

පසුවදන දැන් මමම ලියනවා

ස්ථිර සංඥාවෙන්
හිඳිමි අස්ථිර තැනක
අස්ථිර මොහොතක

හෙටක් එනතුරු
මඟ බලාගෙන
හෙට කරන දේ
හිත තුළ
පෙළ ගසාගෙන

අත්පත් කරන දේ හෙට
හෙට හදන භවන තුළ
පිලිවෙලට ස්ථාන ගත කර
සොයන්නට නිති දුක සැප
දැසි දසුන් පෙළ ගසාගෙන

වළඳමින් ප්‍රිය අහර
වායු සමනය කළ
යහන් ගැබ
යහන් ගත වෙමි
පිය සොඳුර තුරුළු කරගෙන

යාන වාහන
රට සවාරිත් අඩුවක් නැත
නෑ සිය මිතුරු කැළ මැද
කාටවත් සෙකන්ඩ් නැත.

විටෙක මේ
සීනයක ගෑ සුවඳකි
විටෙක ඇත්තට ම දිව ගෑ
රසයකි
මෙ හැම ඇවිදින් යති
එනදාට
සතුට අරගෙන එති
යනදාට දුක් දීගෙන යති

කඳුකර වංගු පාරක් පසුකර
මිහිදුම් වලා අතර
දහසක් හීන පාවෙනු බලා
අත්දුටු පමණකට
දිව ගා බලා
අත් කළ පමණකට
අත්හැරෙන සැටි බලා
කාලයක් හුරු කළ හිත
මැද තැනක තබාගෙන
හිඳිමි අස්ථිර තැනක
ස්ථිර සංඥාවෙන්
හෙටක් එනතුරු
මඟ බලාගෙන.

16-04-26

හෙට දිනේ හිරු
ඒවි වෙනදා මෙන්
කාට කාටත්
එලිය අරගෙන
මිදෙන්නට අඳුරින්
කලු වෙලා ලෝකේ මගේ
හිරු පවා නොපෙනේ
සහන් එලියක් නෑ
සියල්ලම නැති වී
රොන් උරා හිස් කරපු ජීවිතයේ
අපවාද ලෝකේ
අසා ඉන්නට බැරි තරම්
ගොරෝසුයි ගැරහුම්
ළඳක් වීමද වරද මා අත
රූ සපුව ඉහලින්
පිපෙන මල සුවඳට වශී වී
හඹා ආ බමරුන්
හලාහල විස
පුරෝගෙන මුව
පොවමි මධු විත
විඳින්නට දඬුවම්

මං දී

පෙර කල මරණයක් සිදුවු ගෙදරට රැස්වන නෑයෝ ...
සැරසුනේම උදවු දෙන්න කඩිසරවී ලෙස වේයෝ...
සරසන දෑ, කෑම, බීම, ඇවසි දෙයක් දෙන ඈයෝ..
තිරවම දුක බෙදා ගමින් හදෙ දුක ගෙනහැර පෑයෝ...

දින ගණනක් එමල ගෙදර ඉවුම් පිහුම් නැත කෙරුණේ...
පින සලකා අසල් වැසියෝ අතිනි සෑම බර දැරුණේ...
විනයක් තිබුණේ එහෙමයි,එනමුත් අද නමෙ වරුණේ...
හෙණයක් වී ඇත, සිතෙනව ඇති "ඇයි දෝ මා මැරුණේ?"...

අවුරුදු ගණනක් ගෙදරට පා නොතැබූ අය එන්නේ...
කවුරුත් කච පච ගාමින් සල්ලාපයෙමය ඉන්නේ...
දිවුරුම් දෙන්නේ ඉදිරියෙ කරනාදේ ගැන වෙන්නේ...
පවුරුත් සේ රැක ගන්නා බව සැමටම පවසන්නේ...

එක වේලක් නොව දිනකට තුන් වේලම කොටා බාන්...
නෙක දෑ දොඩමින් සිට රෑ වෙද්දි හිටල අදී, 'දාන්' ...
සැකයක් නැත කියන විහිලු තහලු වලට සිනාපාන්...
දුක අමතක කරවන්නට දරණ වෙහෙස බලාපාන් ...

මැරුණ කෙනා නිසා ගෙදර අයට ඇත්තෙ දුක වුනාට...
කරුණ මුදල් ණයට ගන්න ⁣වීම,මේව කියනු කාට...
දිරුණ කයට ඇසෙනවාද ගුණ වරුණා දැමුව පාට...
තරුණයන්ට මේව හොඳා නේද සිතට ගත්තු දාට...

සිරිත් විරිත් කාලෙ අනුව වෙනස් වීම ඇවසි නැද්ද...
කිරිත් පැණිත් කන්න ගියත් නැති විට ඇයි දානු සද්ද...
පිරිත් කියා ඉන්න අයට සෙත් පැතීම කොහේ වෙද්ද...
දිරිත් අරං මේව ලීව නමුත් එයින් වැඩක් ඇද්ද...

ඉදිරි පස රෝදය
තැලී පොඩිපට්ටම් වුනු
හම්බර් බයිසිකලය
තාත්තත් එක්කම...

ටික දොහක් ගෙවුනු පසු
හැඩිලි වැලපිලි මැද
ගලවලා ඇද ඇරලා ගත්ත හැටි මතකයි
පිටිපස්සේ රෝදයේ රිම් එක අම්මා...

තාත්තා හැපුනු තැන පල්ලමේ බෝක්කුවේ
පල් කලා දම දමා එකතු කර පොල් ලෙලි
අටවගෙන යන්තරේ රිම් එකෙන් කැරකිලි
තල තලා ඇඹරුවා අම්මා මඩ පොල් ලෙලි

ඉස්කෝලේ ලොකු සර් පාඩමෙදි පෙන්නුව
ලෝක ගෝලෙට වඩා ලොකුයි ඒ රිම් එක
කරකවා දිවා රෑ ඉන් මැවූ ලණු දිගයි
දෙවුන්දර ඉදන් පේදුරුතුඩුව තරම් දුර

මයේ හිතේ තැනූ කොසු පිහිදාන්නට ඇති
මැඳුරු කුණු ගමේ මෙන් රට වටේ
ඉඳහිටෙක කොවුල් නද කැරකුනත් වල වටේ
නොගැලවුවා කිසි දිනෙක මුද්ද ඈ වම් අතේ

උප දිසාපති වෙලා අද ද ඒ වංගියේ
ඇවිදිද්දි ඉදහිටෙක පුරුදු අපෙ ගම් තොටේ
මට්ට වල නැතත් එහි යට රේල් බෝක්කුවේ
අම්මාගේ හඩ ඇසෙයි තවම රුප්පා දිගේ
" පොතක් ගෙන බලාපන් එපා එන්න ට මෙහේ
වැටෙයි උඹලාත් මං වගේ මේ මඩ වලේ "

සැඟවියන් සැඟවියන් තේමිස් දෙවඟනනි!

උන් එනවා ආයෙමත් අනේ නුඹ සැඟවියන්
විනිශ්චයෙ ආසනය උස ඇතත් නොපෙනෙන්න
උසාවියෙ හතර මායිමෙ නොසිට පැනයන්න
පාපතරයන් එන්නෙ යළිත් නුඹ කෙළසන්න
දුර්වලයි නුඹ හුඟක් බැහැ නුඹට ගැලවෙන්න
දෙවියන්ගෙ නාමයෙන් පැනගොසින් සැඟවෙන්න
රෙදි කඩෙන් දෙඇස් බැඳි නුඹට බැහැ දැකගන්න
අසිපතත් උන් ගනියි කොහේ හෝ සඟවන්න
තරාදිය නැහැ වැඩක් වීසිකර දිවයන්න
ඉරාවී ඇඳිකඩත් මෙහි නොසිට පැනගන්න
නීතියත් යුක්තියත් රකිමු දිවුරුම් දුන්න
නුඹෙන් කිරි බී වැඩුනු ඇතැම් දරුවන් ඔන්න
කළු කබා හැඳ එනව අයුක්තිය දිනවන්න
හිතන්නැහැ දෙපාරක් වැදූ මව කෙළෙසන්න
යුක්තියේ දෙවඟණෙනි බේරිලා පැනගන්න
මෙය නොවෙයි තැන නීති යුක්තිගරුකව ඉන්න
දෙපා වැඳ අයැදිමී ජීවිතය රැකගන්න
නීතියේ දෙව් දුවණි මෙහි නොසිට දිවයන්න

පින්නට හොරෙන් මුව සගවා ගෙන සිටින
සතපා ලගදි දිරියෙන් දෙනුවන් අරින
උල් කටු පසා හිතවත්කම් මතු කරන
සෙව්වන්දියකි මා තනි වී දුක් විදින

දෙසවන් වටා රගදෙන බබරිදු මැද්දේ
ඉදහිට ඇසෙන සමනල පැන්චිගෙ සද්දේ
පිපිලා වැනෙන කුසුමන් හිනැහෙන බැද්දේ
නොදැනෙන තනිකමක සලකුණු හද රැන්දේ

ගයා ගන්න බැරි ගීයක තනුවක්ය
ලියා ගන්න බැරි කවියක පදයක්ය
තියා ගන්න බැරි හද රැදි පැතුමක්ය
කියා ගන්න බැරි එය අවනඩුවක්ය

බැරිම තැන දරන්නට
ස්වර්ණමය නිහඬතාවය
වචන අහුලමි
ගොතන්නට කතාවක්
විශ්වාස කළ බැවින්
ප්‍රේමයක දිග පළල

මියුරු සත්සර වැයෙනා
භෝජනාගාරයක ඉහළ
නෙතින් නෙත නොබලා
බලා සිටින්නෙමි
පත පිරෙනා තුරා
විශ්වාස කළ බැවින්
ප්‍රේමයක දිග පළල

කරකවා හෝරා යතුර
පළවා කාල යකු
ගෙන ගොස් තැබිය හැකිද මා
කුඩා කළ නැළවුණු
ඒ මල් ඕවිල්ලේ
අ යනු ආ යනු ප්‍රේමයේ
මා දැන හැඳිනි

ඉ
05/05/26

පාට තවරන්න
ටිකක් ලා පැහැයට
තද පාට හරි නැහැ
හද පළුව ළඟ අහසට
ඈ තාම හැදෙන වැඩෙන පොඩි
කෙල්ලක්
මල්වරවෙන්න ළඟයි පුර පෝයට
අහසට ඕනෙ තරු පොකුරක්
ඒ නිසාමයි ඇගේ තනියට

සමන්පිච්ච එපා ඔයතරම්
හඬ නඟා හිනැහෙන්නෙ
කුරුල්ලන් ඇහැරෙයි
වෙහෙසයි ගොඩක් උන්ට

රෑ බදුල්ලෙක්
බඳුළු කෝච්චිය වගේමයි
තණ පඳුරු අස්සෙන් වංගු දමමින්
ඇදෙන ඉදිරියට

බකමූණන්ට "හ්ම්ම්" කියන්නත්
අද තහනම්
වවුල් මඟුලක් මී ගහේ
ගජරාමෙට

ඉතින්, නිදන්න ! කුමුදු,සේපාලිකා
හිරු වඩින්න ළඟයි
කඳු මුදුනට........

නොනිමෙනා සිළකි,,, සරතැස නිවාලූ තැන්හි
ඉපිදි ඉපිදී වෑහෙනා
රසෝඝය මනහර වූ අතර
සිතිවිලි සද්දන්ත පෙළහරක්ම විය
නොපසුබස්නා උත්සාහය කොතෙක් වීද
හද මඬල නීල පලිඟු මෙනැයි හැඟිණ
නැඟෙන සිතිවිලි දාමයෝ රිද්මයකින්
ගලා බස්නා නීල දිය දහරකි
විටෙක ගැටි ගැටී ගැලූවෙද
සියුම් මුත් රිඳුනමුත් නොනවතිනායුරු
ගලන ගැල්මෙන් මොනවට දිස්වෙන
අපූර්ව ගඟකි ගිම්නයෙ වුව පෑදි පෑදී
හිරුට පෙමින් යසට පෑහෙනා සුලලි�

නුඹ දුන් ආලය නුඹම සොරාගෙන ඈතක ගිය හන්දා
හද මන්දිරයේ මතකය සිරවුණි හද තුළ දුක රන්දා
සිදාදියේ තඹ කාසි වලට නුඹ රැවටුණි දෝ මන්දා
තනිකම පමණයි ඉතිරි වුණේ මට කදුළක් ඇස රන්දා

නෙක නෙක පාටින් දුටුවද මනරම් විසිතුරු අග නගරේ
සිත මත් කරනා සළෙල ළදුන් දැක බැඳුනද සිත මිහිරේ
නුඹ දිවි ගෙවනා සත් මහලින් සැදි ලස්සන මන්දිරේ
සැල මුතු සෙනෙහස දැනුණිද ඒ තුළ රැදුණිද ඒ ආලේ

පිවිතුරු ආලය පෙර දිනයක මම නුඹට පිදුව හන්දා
සිත බැදුනේ නැහැ වෙන කිසි හදකට මමම තනිව වින්දා
නුඹ ගැන සිතුවිලි නැගුණත් මතකෙට සිත හිර කර රන්දා
දොරගුළු වැසුවෙමි නැවත නොඑන්නට නුඹ අන්සතු හන්දා

අවුවටම කලු වෙච්ච
රස්නෙටම පිච්චෙච්ච
පියාපත් පිරිමදින කුරුල්ලෝ

ගින්නටම බඩ ඇලුණු
අඩුවෙන්ම කුස පිරුණු
පියාපත් පිරිමදින කුරුල්ලෝ

උත්තුංග වෛවර්ණ
මහ උසස් තෙජස්වූ
උන්ගෙ පා අතර වැටි කුරුල්ලෝ

පිරිමදින් පිරිමදින්
උබෙ ඔය පියාපත්
පියබපන් කවද මුත්
උන්ගෙ උරයට උඩින්

දැල් එලයි වටකරයි
ගිනිතියයි බයකරයි
උස්සපන් එදැල පුත
සත්ක්‍රයා කර නිවන් උන්ගෙ ගිණි

පියබපන් කවද මුත්
උන්ගෙ උරයට උඩින්
කටු අකුලෙ දමාලා උන්ගෙ දැල
කල්පෙකට ගිණි නොගන භූමියක් තනාලා

පිරිමදින් පිරිමදින්
උබෙ ඔය පියාපත්

පුතු එතෙර ගිය
තෙමසට
දැනේ නම් මට
මෙලෙස
කෙසේ වන්නට ඇති ද
මහරජ සුදොවුන් හට

ආවේ කොහිසිට යන්නේ කොයිබද
යායුතු දුර තව කොයි කොතරම්
දිවි මඟ හැඳිනු යළි නොම හමුවු
ඒ හදවත්වල ඇසුර තරම්

සෙනෙහස හංගා නැඟි දුක් සංකා
දිවි සමදුර රළ බිඳෙන තරම්
අනියත ලෝතුළ කුමටද ධනබල
මෙත්සිත් සකසා ගත හැකිනම්.

මිනිසත් බව ලද දුලබ නිමේෂක
පරක් තෙරක් නැති ආශා පොදි බැද
අරුම තරම නොම දැනයන ගමනක
නිමාව කොතනද කවුරුද දැන ඉන්නේ.

ධන බල වපුරා දිවි රඟ මඬලේ
කම්සුව වින්දත් නොදත් ඉසව්වක
නොපැතු අයුරින් සමුගන්නාදා
සසරේ ඉම මැනු දෙරියන
බිම්කඩ පමණයි අවසන හිමිවන්නේ

නව සිතුවිලි

අහසට නොදැන ඉර හඳ පායන්න බැරි
වඳ මල වුනත් සමනළ තටු ළඟට වෙති
දේදුණු වුනත් අහසේ ඉඳ හිට දකිති
බලයට කියන බොරු තාමත් ඉවර නැති.

කන්දෙන් කන්ද පසුකර යන හිරු දෙයියෝ
ගමි බිම් නියං ගම් පසු කර සඳ දෙයියෝ
වක්කඩ බල බලා බැසයන තරු දෙයියෝ
චන්දය බලය ගැනුමට කිවි දේ අයියෝ.

සැතපුම කට අඟල බෑවුම යෝධ ඇල
සීගිරී ගලේ බිතු සිතුවම් තාම ඇත
ඉතිහාසයේ ගම්බිමි ජන කදුළු දැක
මිනිසුන් තවත් රැවටී දණ ගසන හැටි

බදුබර පැතිරි දොරකඩවල් වැලපෙනදා
විදුලිය ජලය බිල්පත් වී වධදෙනදා
රට වට තවත් හොර ගිවිසුම් ලියවෙනදා
රජ සිහසුනේ වේයන් තුඹසුත් බැන්දා

දත යුතු කරුණු ගොමුව - 28
කවි යුග පෙරලිය-36

556. මල්වල ගමෙහි තොරතුරු පිළිවෙතක තියා
සමනල ගැයූ කවි හදවත් තුළට ගියා
කවිමල ගොතන්නට වෙසෙසි ව කෙනෙකු නියා
සමනල යමු කළල් ඇල්ලට “ කවිය” සොයා

557. පේමානන්ද හිමි ලෙස කසවතෙහි සිට
ඉගෙනුම කළැයි පැවසෙත සඟ පියස සිට
කරමින් සසුන දියුණට - වැඩ දැයට - රට
ගෙවුණා කලක් කවිකම හුරු - පුහුණු - වට

558. පත - පොත පැරණි ඇත තවමත් රුවන් පුරේ
වත - ගොත මොහුගෙ මහ ඉහළින් වැණුම් කෙරේ
ගත - සිත නොබිය දැන “කවි බස් සටන්” හුරේ
දත - කට පියැවුණයි දෙසවන් වැදුණු සැරේ

559. මතකය අලුත් කරවයි තව කෙනෙකු ගැන
කවියට උපන් හපනෙකි “සඟ පුතකු” වුණ
“කුට්ටාපිටියෙ හිමි නම” පිළිබඳ ව ගුණ
වරදක් නොවේ “පේමානනදට” ද තැන

560. “කවි යුග පෙරළියක්” කළ මහ සද්ධන්ත
කවි “ ඇත් රජකු” සේ පිළිගත් බව ඇත්ත
කවි සුරනක ලෙසින් “කේයස්” නම ගත්ත
“කවි කිරුළ ම පැළැඳි” ඔහු රට පිළිගත්ත

561. මොහු වැනි කඩු හරඹ කළවුන් කවි සටනේ
සෙව්මුත් හමු වුණේ නැත පත-පොත අරණේ
කියුමට පැසැසුමට කවරකුගේ සරණේ
ගැයුමෙන් සැනසෙමු ද හිතවත අප දෙරණේ

562. පෙරදිග - අපරදිග රටවල කවිය නඟා
සුරග`. දිගට කවි පද වැල් කෙමිය රඟා
වෙරගෙන රැගෙන ගිය යුගයක පෙරළි දඟා
ඉතිරුණු “ කවි කොළය” බි`දුණි ද නොවී ළඟා

563. කවි ගස අරටුවක් ලෙස හද තැබූ තම
සවි බල ගැසී පුරුකෙන් - පුරුකයට දම
අවි ලෙස පද පෙරළි අමුණා රසින් අම
රවි රැස පරිද්දෙන් පැතිරුණි ඔහුගෙ නම

564. එපමණකින් නොනැවති පරපුරක් හැදූ
දැනුමෙන් උගත්කම දිදුලන පහන් බඳූ
කවියන් එ ම`. ගිය පද මල්වලින් වැදූ
එඩියෙන් තරමට ම අබිමන ලෙසින් කඳූ

565. කොළඹට නුදුරු ගමකට සිර වෙලා කලක්
තිබුණට නුහුරු-නුපුරුදු තැන දිවියෙ පැලක්
සබයට පිවිසි පසු දන දැන නැමුණු සිතක්
වරදට මිස නැතේ නොනැමුණු නැමැඳ හිසක්
***
2026.05.01

කෙනෙකුගේ කුරිරු සිත
බීජය වේ මුල්ම
එම සිතේ ජනිත වන
මානය අධික සිත්
බල ලෝබයෙන් අධික
සිත් සතන් බල කරයි
යුද්ධයේ ඇරඹුමට

කුරිරු වූ එම සිත
තව තවත් සිත් තුළ
පැල කරයි බීජය
කුරිරු සිත් ඇතිවන්න
රැස් වන්න එකමුතුව
එලෙස රැස් වන පිරිස්
යුධ පිටිය ලෙස සැදෙයි
යුධ පිටිය තර කරයි

ළමා ළපටීන් අහිංසක
මවු වරුන් තුරුල්ලේම
පාසැල්වල ළමයි
රෝහල්වල ලෙඩුන්
දිවි සැරිය දුරු කරයි
යුද්ධයේ අනුහසින්
අසාධාරණ වූ ලොවක්
හැරදමා නික්ම යයි

මෙත් සිත් වඩන්නට
කරුණා සිත් ඇතිව
ඇයිද බැරි මිනිසුන්ට

ඇත සැබෑ අයිතියක්
සාමයෙන් සමගියෙන්
දිවි පෙවත ගෙවන්නට
සියලු සත්වයන් හට

දුරු වේවා යුධ බිය
මේ ලෝක තලයෙන්

මිහිඳු හිමි වඩින අද
වලාකුළු වියන් බැඳ
මල් එලාදෙපස මග
සුවඳ මුසු පොසොන් හද

තුරු ලතා උයන් මැද
අඹ සෙවණ අතින් අත
ඵල විඳී සුවඳ රස
සියොත් කැළ බිඟුන් මැද

රජවරුන් දහම් මග
සොයා ගොස් නිවුණු වග
මිහින්තල පැරණි වත
සාමයට කියයි මග

කුසල් පිරි සිල්වතුන්
වැඩ වසන පිං බිමයි
අහිංසක බෝසතුන්
සැරිසරන වන බිමයි

සංසාරෙ කෙටි කරන
කෙළෙස් නැති පිං බිමයි
යුද්ධයට තිත තියන
සාමයට හොඳ බිමයි

අඳුරු අහසට එළියදෙන
හිරුම..!
සඳට පෙම්බැඳ නිවාලන
තරම..!
සොඳුරු වෙස්ගෙන සිතිජයේ
රැඟුම...!
රුසිරු ඉවසා සිටිනුයේ
කොහොම..!

ගොතන ගී මල් සිත් විලේ
පිපෙනා..!
හමන නලමුදු සුවඳ කිති
කැවුනා..!
සිසි කිරණ යට තනිව ඉකි
බිඳිනා..!
පහන් තරුවයි අහස හැඩ
කරනා..!

එදා අතැඟිලි හුයෙන් බැඳි
තාලේ...!
සදා සැමරුම් තිබේ බැඳි
මාලේ..!
බෙදා වෙන්කල නොහැකි සේ
දෑලේ.. !
සදා නොවෙනස් පැතුම් මල්
ආලේ..!

ඈත දුරු රට පායනා
සඳුනේ..!
මෑත අහසේ සුදිලෙනා
හිරුනේ..!
වීතරාගිව හදවතේ
එතුනේ..!
පතිනි දෙවිඳුනි නොයන් හැර මෙදිනේ..!

ගෙවී ඇවිද දෙපතුල් වේදනාවකි
ඇදී ඇදී යන වට වන්දනාවකි
නැගෙන බිදෙන මිය යන කල්පනාවකි
පැතු පැතුම සංසාරෙට සිනාවකි

මාරුත සුළි ගහණ අහසකි නිල් පියස
වාරුව රැගෙන යායුතු ගමනක වෙහෙස
සීරුව පය තබනු දිනුමට ගිම් පවස
පාරුව සෙලවේවි නැණසින් බල විගස

දුරකි ඈත ගව් සියගව් ඇදේයා
වරකි මිනිස් බව දුක් ගිනි සිදේයා
මවකි මඟ කියූ සම්බුදු සඳේයා
බරකි හිතට ගෙන ආ දේ බිදේයා

රැඟුම් ක්ලේශ මර දූවරු සිත කළඹයි
හැඟුම් රළ පෙරළි සත් සයුරට මුහුවෙයි
මැදුම් මඟ හරස් කොට වැටකොටු ඉදිවෙයි
පැතුම් පහන් දල්වනු කෙම් බිම හමුවෙයි

මහා තුරු මුදුන් මත අතුරලා එකින් එක
තනා සුව නිවහනක් වැඩෙන්නට ටිකෙන් ටික
හඹා එන නේක විෂ රුදු නෙතින් නිතින් රැක
බලා හිඳ පියඹද්දි අතහරිති නොගෙන දුක

සියුමැලිව පිරිමදියි කරයි සවි සිඟිති තටු
කිචි බිචිය කියාදෙයි මගතොටදි ඇනෙන කටු
පෙරලන්න තනියෙන්ම දිවි මගෙහි ඉදිරි පිටු
පියඹන්න විතරක්ම උගන්වා වේය තුටු

පරඬැලක් වූ ගසක ලැග ඉඳන් බිය නැතිව
මියැදෙන්න ළඟ පතක නට නටා ගී ගැයුව
සියොතුන්ට මව් පියන් උරුම කළෙ අඩු නැතුව
පියැඹීම පමණමයි සවිය ලෙස උන් පැතුව

Photo Credit: Phil Robson

තනිවු කන්ද මුඳුනට තනිවම ආමී

මුදුන මත වැතිර මදකට ඉසිඹු ගමී

සවන් තබා ඒ හදවත කිය වීම්

කන්දේ දුක අසා මොහොතක් ගොළු වීමි

තුංඟ නමුණුකුල සේ එක පෙලේ වැටී

වංක ගිරිගෙවා දිවි මඟ එකට හිටී

බින්ඳ සොයුරු බැමි බූදල් හුළඟ ගැටී

නින්ද බිඳ රැයේ පාරන මතක කැටී

සිරිපා වඳින්නට බැතියෙන් සිත පේවී

අත් බැඳ සුහද සමනලියක් හා යාවී

මහ ගිරිදඹ නගිනු නොරිසිව දුක් බෝවී

ඹබරෙක් සමඟ පිටමං උන ප්‍රිය දේවී

සේදී යන්න ඉඩ දී බොල් බුරුල් පස්

නිම්න තැනිතලා අත හැර නොදී දෙස්

දුක් සෝ සුසුම් කැටිකර කලතලා රැස්

කවියක් වෙලා රැක ගමි හදවතක් හිස්

දෙනිපත් අතුල සිසිලස පිරි වන ගුල්ම

සඳ තරු වලාකුළු පිනි පිරි හද ඇල්ම

ඇවිඳින් විඳගන්න මේ සුන්දර කැල්ම

අනන්තය තෙක් දිගයි දැන් මාගෙ බැල්ම

ඇවිද යන්නන් අතර, ශ්‍රේෂ්ඨයි සග රුවන
කතා කරනා දනන්, පෙරමුනෙහි සග රුවන
වපුරනා කෙත් අතර - පිං කෙතයි සග රුවන

බොහෝ දන හිත පිණිස
බොහෝ දන සුව පිණිස

පා වහන් නොමැති පය , ගිනි ගහන තාර මත
කුරිරු සීතල දරන, තුන් සිවුර පමනි ගත

දහස් ගනනක් යොදුන් දෙපයින්ම යන කලට
බුදු පුතුනි
තෙමෙයි මා නෙතු සගළ

පද රචනය - නාලිනී කොඩිකාර
මෙල්බන් නුවර

ඔබ සිගිති නෙත් දසතම විදා
මා ඇගිලි තුඩු දෑතින් බදා
කිරි කැටි මුවින් මදහස පෑ හැටි
මතකයි මට එ දවස අද මෙන්

ඔබ සැකයෙන් පය තබ තබා
ළදරු අත මා අත තුල හොබා
නුහුරු මුල් පියවර තැබූ හැටි
මතකයි මට එ දවස අද මෙන්

ඔබ සුබ මගුල් නැකන්
පෝරුව වෙත පිය මනිමින්
මා අත තදින් අල්ලා ගිය හැටි
මතකයි මට එ දවස අද මෙන්

ඉකුත් රැයෙහි මා පය පැටලී
හැරමිටියේ වාරුවෙන් එල්ලී
සිටි විට ඔබ මට දෑත දුන් හැටි—
දියණිය, මා අත ගනු මැන යලි යලි

නිදහසේ ඉගිලෙද්දි සයිකලෙන් ඇද වැටී
තම හක්ක කැඩුන කතාව රසකර කියමින්
විදෙස් රටකින් පැමිණි පාසැල් මිතුරෙක්
තව සතියකින් පමණ හමු වෙමුදැයි අසයි

අදහස් උදහස් විමසා සති අන්න දිනයක
සාදයකට සරිලන අවන්හලක් බලන්නට
ඉක්මන් ගමනක මා යෙදෙන අතරතුර
අහම්බෙන් කදිම ගෙවත්තක් නෙත ගැටේ

දිගු කලකින් මාහට හමු නොවූ මිතුරෙක්
අතු විහිදි සෙවණ දෙන කරඳ ගසක් යට
කුඩා දරුවන් දෙදෙනෙකු සමග සිටිනු දැක
මඳක් කතාකර මිතුරු හමුව ගැනද පවසමි

"මේ හදිසියට මට එන්න බැරි වෙනව
ඉක්මනින් අපි ආයෙමත් එකතු වෙමු"
සයිකලෙන් වැටුණ සිද්දිය මතක් කරමින්
ඔහු කොක් හඬලා සිනාසෙන්නට ගනී

17.05.2026

එන දුක් කඳුළු මැද සිත හදවත සෙලවේ
සෙලවුණු හදවතේ සෝබර ගිනි මෙලවේ
ඉවසනු නොහැකි තැන ගත මුහුණද මැලවේ
පවසන වදනකින් අම්මා , සිත නැලවේ

මව් කෙනෙකුන් නිසා සරු ඇති මේ පොළොවේ
නෙක නෙක අයුරු වටිනා වූ බිජු පැලවේ
ගුණබර කුළුණු ගුණ පොහොරින් එය සරුවේ
හිමිවන අස්වැන්න මුළු රටටම හිමිවේ

සැමටම දුක හිමිය ඉපදුණ මේ පොළොවේ
එක එක ලෙසින් ඔබ මා හට එය හිමිවේ
මවකට ලැබෙන විට දුක තෙගුණෙන් වැඩිවේ
ඒ සැම දරාගෙන ඇය දරු පෙම වැඩුවේ

තම කුසගින්න වෙහෙසද ගැන නැත බැලුවේ
දැක දරුවෙකුගෙ දුක උණු කඳුළැලි හැලුවේ
ඒ දුක් නසන්නට නිති දහදිය හෙලුවේ
දරුවන් මිසක නැත වෙන දේවල් ඔලුවේ

එක මව් කෙනෙක් හති දාගෙන දර පැලුවේ
තව කෙනෙකුගෙ දෙඅත් සුරැදුනි තේ දලුවේ
එලෙසම කෙනෙක් වෙහෙසී පොල්ලෙලි තැලුවේ
තව එක් මවක් වැඩ හමුදා බල මුළුවේ

2026 . 05 . 28
ලන්ඩන්.

සිහිනයක රැඳි මිහිර වාගෙයි
නොපිපි කුසුමක සුවඳ වාගෙයි
ගලන ගඟුලක සිසිල වාගෙයි
අතීතයෙ සිත් අතර සිතිවිලි.

මවනු බැරි ඉරි පෙළකි රූපය
සිතෙන විට හද මැවෙයි ස්⁣නේහය
දුරින් දුරකට ගියත් කාලය
කෙසේ අමතක වේද සිහිනය.

වසන්තය ගිම්හානයක් වී
අනන්තෙක රැඳි මිහිර ගුලි වී
බොඳ වු සිතුවම හදට ලං වී
හංස ගීයක් ගයයි දුක් වී.

දන්නවාද?
මගේ සිතේ
නුඹ සිටින තැන.
තුන්සිය හැටපස් දවසෙම
නොවෙනස්ව
එහෙමම....එතැන.

ආදරය රැඳෙන්නේ
ඉවසන තැන.
ගරු කරන තැන
කැපවන තැන.
කාලය වෙන් කරන තැන.
දුරින් හිටියත් දැනෙන තැන.
ලඟක නැතිවත් ඇහෙන තැන.
දෑස් වැසුණත් පෙනෙන තැන.

ප්‍රේමයයි වෛරයයි අතර
කෙස් ගහේ හිටගෙන
කිසිදු වෛරයක් නොකර
සෙනෙහස බෙදන තැන.
ලද දෙයක් නැතිවත්
ඇති දෙයක් දෙන තැන.
කඳුල, සුසුම එකලෙස
මදහසින් දරා ගන්නා තැන.

ආත්මාර්ථය නොව
අනෙකාගේ සතුටම පතන තැන.
තැවුල්, රිදවුම් අවසන
හිත නිවෙන තැන.
වචන නොමැතිව
දොඩමළු වන තැන.
සොයා බලන, සුරකින තැන.
සතුට, සිනහව බෙදන තැන.
කිරුළු නැතිවත්
කිරුළු දරන තැන.

සෙනෙහසට
ඇරඹුමක් මිස
අවසානයක් කොහිද?
ඉතින්...
වෙනම දිනයක් කුමටද?
සමරන්න ඒ මහරු පෙම!!!

අහසම මහ පොළොවම විය
මහ පොළොවම අහසම විය
ගොඩබිම මහ මුහුදම විය
මහ මුහුදම ගොඩබිම විය

ආන් ඈත මූදු කොනේ
ක්‍ෂිතිජයේ රේඛාව දිගේ
ලී කොටයක් පාවෙනවා

ලී කොටයක් නෙවේ පුතේ
ඒක නැවක්
චාන්දනී පහදනවා

මූද දිගේ පෙරැළී ආ රළ ගෙඩියක්
වෙරළෙ හැපී කුඩු වෙනවා
එකපිට එක රළ ඇවිදින්
වෙරළෙ හැපී කුඩු වෙනවා

සිතුවිලි වාගෙයි
උපදින මිය යන එක දිගටම
ඉපැදෙන මියයන රළ රැලි

ඉර හඳ එක විට
පායා ඇත අහසේ දෙතැනක
පෑයූවත් නැතා වගේ ඒ සඳ
ඉර ළඟ..... මළ සඳ

මළ හිරු බසිනා හැන්දෑ යාමේ
බටහිර අහසේ ක්‍ෂිතිජ ඉමේ
නෙත ළඟ ඇඳි මේ අනගි සිතුවමේ
පාට මැකී යයි තව මොහොතින්

අහසේ ඉගිලෙන වැහි ළිහිණී
තව මොහොතින් යාවී නොපෙනී
ඈත අතීතෙක හිත ඇඳුණී
“ඈ මා ළඟ යැයි මට හැඟුණී ”

යළිත් තිගැස්සී හිත ඇරුණී
චාන්දනී ළඟ බව දැණුණී
රළ ආපසු යනවා පෙණුණී
චාන්දනී පමණක් රැඳුණී

බෙළිකටු ඇහිඳියි පුංචි පුතා
ඇගේ අතින් අත අත නොහැරා
ඒ පසු පස මගෙ ඇදෙන දෙපා
සසර පුරුද්දට වගෙ ඇදුණා

රුවන් ඩී අළුබෝමුල්ලගේ

හිරු නැවත පායන්න
අඳුරු ජීවිත බිමට
පොද වැස්සකින් බරව
අලුත් මල් පුබුදන්න

පිපෙන සඳ මඬල වට
තාරකා කටු ඇනී
රිදී පාරයි රැයේ
මුතු කඳුළු බිඳු වැටේ

ගන අඳුරු පට ඉරා
හිරු නැවත පායන්න

රුදු යක්ෂ නිහඬ හඬ
අසුණෙකිනි බිඳ දමා
මියුරු හඬ ඝෝශාව
නැග එන්න ඉඩ දෙන්න

කළු වළා අලු දවා
හිරු නැවත පායන්න

මල් වරණ තුරු සිරස
මතින් ඔබ පායන්න
ගිනි පුපුරු වී දැවෙන
කඳු උඩින් පායන්න
පොද වැස්සකින් බරව
තැනි බිමට පායන්න
මල් නගන වසන්තය
රැගෙන හිරු පායන්න

ලොව සියලු දරුවන් ව
එකම නෙතකින් දකින
දුක් සුසුම් හිර කරන්
සිනහ පොකුරක් පුදන
ලපටි පැල ගස් වුනත්
කදුළු දහදිය හෙලන
සුවහසක් මවුවරුනි
ඒකම ඒක දිනක්‌ කිම
සෙනෙහසින් ඔබ රකින.,.

1. ඔබ කියවා
මට නොදුන්
මරණයේ පුස්තකය

2. හුස්මක්
නැහැ ඒ නිවනක්
තව ටිකක් ළං වෙන්න

3. ගල් ගසා
නෙළු මල්
ජීවිතේ හැමතැනම

4. නොදී කාටත්
පරිස්සම් කළ.
සන්තකය දිගහැරේ
මිනී කාමරේ

හඳුනන
තරු රටා අතර
නාඳුනන තරු රටාවකි

ළදරු තරු
තුරුණු තරු
බොහෝ පෙම්වත් තරු
සසර කලකිරුණු තරු
එකට රැස්වී සභාවකි

තමන්ගේ වාරය එළඹුණු
මලානික තරුවක්
ශෝකාකූල කල්පනාවෙනි

කවදාවත්ම ඉටු නොවන
හුදී ජන පැතූම් තත්වෙනුවෙන්
සිය දිවි හානි කරගතයුතු නිසාවෙනි

අහසේ තරුවක් වීමත්
බරපතල කාරණාවකි

Home is where the heart is as they say. Only of walls could talk as they say.
I never felt I belong in to a fold. a group.
If only the walls I have been engulfed in could talk it would tell a different story.
A heavy heart filled with a home full of abuse. Not physical but mental abuse.
Home where I was alone.
30 years old still feeling liberation is further away than ever.
15 years ago was a harder place.
Now I am 30 I am lost in my very own mind walking blind a lot of confusion and disorder.
I am trying to find my bearings to bear with the anguish. Trying not to stuck within the turmoil.
But as some nights I dwell and look around my eyes swell with tears of pain. Its not as plain to see.
Only if walls can talk and yet home is where the heart is.
Then it will paint a thousand pictures. As a picture can speak a thousand words.
I hope one day I can find my home. My peace will be found once my heart starts to beat.
And that’s when one shall be completely liberated from a complex life.

දිනිසුරු සමග අවදිව සැම උදයකම
රත්ගුරු උදුන මොළවා ඇද මයිනහම්
විසිතුරු ලෝහ අවි මෙවලම් කරන නිම
‘ලෝකුරු මාමා’ කෝ අද පෙර සිටිය ගම

ඔසවා මිටිය කිණිහිර මත හෙළන විට
දුටුවා නහර වැල් ඉපිලෙනු සිරුර වට
නැතුවා වුණත් ලැබ කිසි අහරක් කුසට
හෙලුවා සිනා කාටත් එන කම්මලට

මන්නා, පොරෝ, වප්පිහි උදලුත් තනලා
දුන්නා ගමට යකඩෙන් මුවහත තබලා
උන්නා කරබාන දෙන සොච්චම නොබලා
පෙන්නා අනගි බව නිමැවුම අත තබලා

යන්ත්‍ර බලෙන් තැනූ ආයුධ දහස් ගණන්
ගම්දොර කඩමණ්ඩියට ආදා සතර දෙසින්
ලංකර කඳුළු පරපුරකට නොසිතූ ලෙසින්
සුන්කර දැමුණි ලෝකුරු ශිල්පය මෙරටින්

කාලය ගෙවී නිපැයුම් හැම අලුත් වෙලා
ලෝකය එකම සල්පිලකට වෙනස් වෙලා
ලාභය මිස අනගි බව නැහැ පලක් වෙලා
ශිල්පය නැසී ‘කම්මල’ මතකයක් වෙලා

හිතක සැතපූ ආදරය රෝස පැලයක ඔතා
හිටෙව්වොත් හද පතුලෙ ගැඹුරකින් ඉතා
හිතුවාම නිසැකවම සත්තකින් පතා
පැලවෙන්න නම් ඕන හීනෙකින් හිතා

හිතක් වට බඹරිඳුන් හරසරින් ඉතා
හිතක ඇති හිත් තැවුල මදහසින් උනා
හිත කොහෙද බැලුවාම පපුවෙ මැද පලා
රතු පාට ආදරේ උතුරලා ගියා

සියුමැලිගෙ හිත් කුසුම පපුව මැද තියා
වස්සානෙ සිහිනෙ ඇය අතරමං කළා
සිහිනවැල් මතකපොදි පපුවමැද දඟරහැර ලිහා
සියුමැලිය බඹරිඳුට ආදරය අනුමෝදනා කළා

මැණිකක් වගේ දැනුණට දිලිසිලා නෙතේ
පෙනුමක් තියෙන හැම දේ මනරම් ද නැතේ
රහසක් කියමි සුරකින්නට සදා හිතේ
දවසක් දෙකක් මදි ලොව දැනගන්න පුතේ

තණ බිස්සක උසට හිටියට පලක් වෙද
අග්ගිස්සෙන්ම තලයට අසු නො වේවි ද
උස ගස් අතර හැදුනොත් හොඳ ඇසුර විඳ
අනුහස් විලස බැබලෙයි තුරු මුදුන් මැද

සගයන් අවට හිටියත් මැසි මදුරු ලෙස
මිතුරන් වෙන්ව හඳුනාගත යුතුය යස
දවසින් දවස ඉහළට යන පාර මිස
එකතැන් වෙලා පල් වීමෙන් වැටෙයි හිස

නිසි කල සුදුසු දේ නිවැරදි තැනක තියා
නිම කළ යුතුය අද මරු එනවාය කියා
කොයි වල ගියත් දවසක මිල මුදල් සොයා
මොන ඵලයක් ද හොඳ මිනිහෙක් නොවී ඔයා

දහවලක වුව නිසල් කඩිසරය නිශා මල් පරව කල් ගිය වෙතත් සලෙළු බඹරුන් ඇදෙත්

මිලට ගත හැකිවුවද
අයිතියක් නොමැති සඳ
කාලයට නතුව ගත
මාරුවෙයි අතින් අත

අසීමිත වැඩ මුරය
නිමක් නැති මෙහෙවරය
දිගු කෙරෙන යාමයක
කවුරු ඒවිද රැයෙක

විකිණෙනා කනිසමේ
සැතපෙනා විරාමේ
විවේකය ලැබේදෝ
ගැනුම්කරු රැඳේදෝ

ගමකට බත බුලත එදවස පිදු මෑනි
තිබහට කහට බොයි අත්ලේ රතු සීනී
සවියට සැරයටිය තුන් පාදෙකි හීනී
සවසට මඟ බලයි ලගදැයි පොඩි දෝණී

රටකට අනේපිඩු දන්දුන් සිටානෝ
සටනට වමේ උරදුන් සෙනෙවියානෝ
සවසට සබේ රැස්කල රසවතානෝ
ගෙදරට වඩා රටතොට පෙම්වතානෝ

මලින් මලට ඉගිලෙයි සකිසද බඹරු
තුටින් ඉවසුවා පතිනිය නොම නපුරු
වටින් ගොඩින් ඉගිබිගි පෑවා පදුරු
ඉතින් පෑගුනා ගෙදරින් පිට පැදුරු

ඇසෙයි රැය පුරා මැදුරේ සාජ්ජය
රසයි තොලට උතුරයි මඳු පීප්පය
දුරයි දරු පැටවු ගිණියම් පෝච්චිය
බැදෙයි පුලුටු නිවනක් නැති තාච්චිය

එලා පැදුරු මැදුරේ සුවිසල් සාලේ
බලා මුහුණු අතවැසි හඬවයි ඩෝලේ
මුලාවෙලා මෝහිනි ගෙට ආ වේලේ
කලා සපිරි මුහුනයි පුර සඳ තාලේ

නගරයෙ ගෙවල් දොරවල් කඩපිල් එමට
තරඟයෙ දිනුම වස්තුව ලද පෙර පිනට
දිවරැයෙ ඇසේ මිණි ආකර තව දුරට
අවලියෙ නොවෙයි කුරුනියේ මිණි කැට ගොඩට

පෙලින් පෙළට මිදුලේ නෙක රත යාය
යලෙන් මහට පීදෙන කෙත් සයුරාණ
අතෙක් එකක් බර රන් දම් ගෙලලාන
තොසින් හති අරී සකිසද නොදොඩාන

වර වර ලගට කැන්දා නෑදෑ පතුරු
සැකහැර අත තඹා මුලු ගෙදරම යතුරු
අතකර රුවා රන්දම් කෙල්ලන් ඉතුරු
ගම්වර දායාද දීගෙක ගොස් සොදුරු

කැදවා ගේ අවට නර කෙස් පිරි ගෑණූ
අදවා සිල් රෙද්ද කුණු පැල්ලම් නොවුනු
පුදවා වට්ටි පූජා හිස ගා නානූ
හැදුවා වෙහෙර මල් ආසන කණු සීණූ

වටවන්දනාවේ අටමහ තැන්වලට
රට වට ගැහැණු කැදවා ගෙන එක මිටට
තුට මට මදෑ පින් රැස්කර තව කුමට
කැට කඩ කඩා ඈ කීවා රට තොටට

ඉරහද පායනාතුරු මේ අපෙ මහ ගෙදර
හිමිසද නික්ම ගිය පසු උන් ගියො මගැර
අවුසද අහිමි පතිනිය සයනේ වැතිර
සකිසද පොටෝ රාමුවේ මෙහෙවර අතැර

පිදූ අරම පන්සල්වල දෙව්දත්තු
සැදූ මහල් තෙමහල්වල වන සත්තු
සැදූ දෙවෙල් කඩපිල් විකුණයි කොත්තු
වැදූ මවගේ ලය ඇවිලෙයි නෑ පත්තු

සැන්දෑ අහස් කුස ඉරබට තරුව පෙනේ
මුන්දෑ කොහොද සුපුරුදු හඬ වැටෙති කණේ
මන්දා මෙතෙක් නාවේ හැදිනුවද පනේ
රන්දා පුරුදු මදහස ලග ළඟම පෙනේ.

25 / 05 / 2026

අහිමි වූයේ නැතත් ඔබ මට
අයිති වූයේ නැතිය සබැඳිය
ඔබට නොදැනී අගුළු ගැන්වුන
හදේ ලියවුනු සැමරුමක් ඔබ

වදන් සිහිනද පසුතැවිලි මත
මගේ ලෝකය නිහඬ දුර විය
පහන් තරුවක් වී එදා සිට
හීන් එළියක් වීය නුඹ මට

ගලා යන සැඩ නදිය වූ මට
නිසල සයුරය දරාගත් නුඹ
අඳුර දවමින් මඟ සපථ කළ
තිරසාර නුඹ පහන් වැට විය

නිවී සැනසුණ පවිත්‍රත්වය
නිරාමිස වූ ඔබේ නාදය
සුසුදු කරමින් මගෙ ආත්මය
පිරිත් පැන් බිඳුවක් වුනා ඔබ

හිමකැට ගිනි ගත්ත මහ රස්නය මැද්දේ
පැතුවෙත් වැස්ස දෙවියන් යැද කුටි අස්සේ
වැස්සක ලකුණු මතුවිය අහසේ දිස්සේ
මොර සූරන වැහි එළිවෙන තුරු වැස්සේ

වැස්සක සුවය වින්දෙමි කාමර අස්සේ
උණුසුම් කබා සැප ඇතිරිලි ඇඳ මත්තේ
කිවිවර ලියූ වැස්සක අසිරිය අස්සේ
සිහිවිය ගෙයක් මා ගිය 'තොටලඟ' පැත්තේ

ටකරන් ටයර් ඉටිකොළ වහලෙට සෙවිලී
දිරපු ලෑලි මැද රෙදි එල්ලූ බිත්තී
ඇතුළ එළිය බිම කිසි වෙනසක් නොවුණී
නිවසක් නොවන නිවසක දුටුවෙමි විත්තී

වැස්සොත් රැයක් වහළෙන් දියවැල් ඇදුණ
බේසම් බකට් අඩියෙන් අඩියට රැඳුණ
පායන තුරුම කවුරුත් අවදිව සිටින
නෙතු නිදි නැතත් නිදි ඒ හිත්වල සිහින

වැස්සට ආල බැඳ නිතරම කවි ලිව්ව
තරමට සොඳුරු නෑ එය කවියන් කිව්ව
දුටුවත් වලාවක් වැහි අහසට රැව්ව
නොපතයි ඔවුන් වැසි, තිබුණත් ගිනි අව්ව

Photo Credit: C. G. on social

කුසට නුඹ එන තුරා
ඇඟිලි ගැන්නා නිදිවරා
ලොවම දින්නා වගේ දැනුණා
පිළිසිඳුන දා මගෙ දුවේ
සවනත තියලා කුස මත
අප්පච්චි හිනැහුණා එදා
දුවෙක් ඉපදුනොතින්
අම්මි වාගේ වෙයි කියා

බලා උන්නේ දස මසක්
බලාපොරොත්තුවෙ බර දරා
සුදු මැණික ඉපදෙන තුරා
නුඹව තුරුලට තද කරන්
හැඬුවෙ මැණිකේ සතුටු කඳුළැලි
දරා ගන්නට බැරි නිසා

ටිකෙන් ටික නුඹ හැඩ වෙලා
නවමු ලොවකට පා තබා
සුරඟනක ලෙස සැරසිලා
පෙම්ව⁣තෙකු සුරතේ එල්ලිලා
යන්න යනවා මගේ දෙනෙතේ
සතුටු කඳුළැලි පුරවලා

එම්බල සත්‍යය
තා කොහි සැගවුණිද?
වහා එළියට එව
වහා එළියට එව
හොර රහසේ නොසැගව..
රජ පෙළ පතෙහි යැයි කියන්නහුද
සඝ වෙද ගුරු
රගනා කෙළි
ඉවසුම් නැත
ඉදහිට ගොවි කම්කරුද
එළෙසය..
දෑස් බැදි දෙවගන
හොරැහින් බලන්නී
තොප ඒ දැයි කියා
අංශබාග තුලාව අත දරා..
එළිසම විරිත් තට නොවැටහෙන බැවින්
නුහුරු බසකින් ලියන වගනම්,
වහා එව සත්‍යය
වහා එව
මීට
සත්‍යය ලෝලී

කොවෙන්ට්‍ර්‍
එංගලන්තය.