සිඳී ගිය මතක දිය සුළි අතරේ මූලයන් සොයා පහළට ඇදෙමි... කළු පැහැති මහ පොළොවෙ ගැබ ඇතුළේ නැවුම් ජීවයේ හුස්මක් තබමි... ​දැවී ගිය අතු අගින් ඉගිල යන අළු ධූලි සුළඟටම භාර දී, පෑරෙන්නෙ නැති හදක පැතුම් බිජු නිහඬවම පැළවෙන්න ඉඩ හරිමි... ​හැඬූ තරමට වැටුණු කඳුළු බිඳු පොළොව යට දිය උල්පත් කරමි... අඳුරේම මගෙ මුල් ඇදී යන විට එළිය ගැන රහසින්ම පවසමි... ​ඉරිතැලුණු මහ පොළොව පළාගෙන යළි දිනෙක හිස ඔසවමි... කුණාටුව පැමිණි අතුපතර බලා අලුත් මලක්ව හිනැහෙමි...