මගේම අහසක් ​අනුන්ගෙන් ඉල්ලාගත් හඳ එළිය හෝ තරු රටා මට තවදුරටත් අයිති නැත... ඇවැසිද නැත! ​කඳුළු වැස්සට පෙඟී මියැදුණු අතීතයේ සොහොන් කොත මත, මම දැන් මගේම අනන්‍යතාවයේ ධජය ඔසවා ඇත්තෙමි. ​ඉගිලී ගිය පක්ෂියෙකුගේ හිස් කැදැල්ල දෙස බලා තැවෙන යුගය නිමාවී ඇත. නොබිඳිය හැකි ශක්තිමත් පියාපත් දැන් මා සතුය! ​නෑඹුල් මලක් වී කෙදිනක හෝ පිදෙන තුරු මගබලා සිටි, අතීත තිර කතාව මම අදින් වසා දැමුවෙමි! ​හිරු නැගෙනා කඳු අයිනෙන් මම නැගී සිටින්නෙමි, අනුන් තැනූ රාමුවක නොරැඳී... මා ලෙසින්ම, මා වෙනුවෙන්ම! Photo Credit; Guillaume de Germain