විඩාබර මහ පොළොව දරාගත නොහැකි තැන පලාගෙන ඉරි තැලුනි පිපාසය උහුලගෙන විලාපය කන වැකුණ මඩ කඩිති සැඟව යන විලාසය බලනු මැන ඉඩෝරයෙ තරම දැන... නිල් අහසෙ සඟවගෙන වැහි වළා බිම තෙමන විස්මයකි මද නලද දව දවා ගත සිඹින රත් වෙලා ගහ කොළද පත් හැලී ඇද වැටුණ සිත්තමකි මිහිකතම ඉරි තලා ඉකි බිඳින... වනසමින් සොබා දම අපිම කළ පව් කඳට රිදවමින් සොයා එන දඬුවමකි අව් සැරට උහුලමින් පිපාසය යදින මුත් දෙව් රජුට කඩිනමින් වැටේවිද වැහි කඳුළු මල් බිමට