අනෝරා මහ වැහි වැටුණු දා නොයා දුර සැඟවී දයාලූ සෙනෙහසේ ගීතය ගයනවද ගොලුවී කියා දී හදවතේ දරු පෙම ලොවට මුදු සඳ වී මහා මායා කුලෙහි ඉපදුණු රැජිනි නුඹ පරෙවී. මුවා කර වැහි සඟවගෙන පුතු නුඹේ තටු අස්සේ දරාගෙන දුක සෙවන සැදු දා තෙමී මහ වැස්සේ වදාහල සෙත් පිරිත වාගෙම තියා හද බිස්සේ මකා ලනු බැරි මතක කවියේ රැඳී පිනි ඉස්සේ. නිමා නැති මහ සෙනේ ගඟුලේ හොවා පපු තුරෙහී සරා සඳමය නිවේ කිරණේ ඇගේ දරු සැනහී විඩාබර දිවි මඟේ නොසැලී දරා ගෙන හිනැහී දයාබර හද ගලා හැලුනේ නුඹේ උණු කිරෙහී... ගලේවෙල Photo Credit: Jordan Whitt