ආකාස වස්තුවී විශ්වයේ ඈත නුබ දැල්වෙමින් නිවි නිවී කොනිත්තා ඇස් ලොකු පොඩු සකල සත් මිහිමඩල වාසීන්ගේ උජාරුව වැජඹෙනා නේක නම් ලද තරු අතර නොවී තව දෙතරුවක් දන ට දුර නුබ ගැබ මේ උතුම් පිං බිමෙහි මිනිස් සත් කැළ මැදම ජනිත වී එළිය දුන් මෙත් හදැ'ති පහන් තරු යුග්මයක් නික්ම ගිය කඳුළුබර මතකයකි ගෙවීගිය නිකිණි මහ ලක් මවට ළා දළු බෝපත් සැලෙන රිදමය හැදින බුදු බණ කිව්වා බුදුහාමුදුරුවො මෙන මේ ඉර හඳ යට සෙනෙහස පුදාගෙන ගමේ පන්සල මෙන්ම බණ කියන රටක් ගැන කාසි මත ගනු නොහැකි මිනිස්කම නම් සුඟුණ මෙන්ම තව සියදහස් ඔබෙන් පණ ලද ගී කුසුම් කල්ප කාල ගතවන තුරු නොමියෙයි දිය වන්දනීය සිද්ධාර්ථ අප හිමියනි ගරු රඹුකන අම්මාවරුනේ සම්මා සම්බුදු හඩින් බැබළවූ මව් ගුණ වරුණේ අයන්න කියමින් අරළිය ළන්ඳෙන් සදා ඇහෙනවා ඒ හඩ දෙරණේ මගේ දේශයත් මගේ ජාතියත් ගලන ගඟක් වූ මේ ජීවිතයත් කඩම්ණ්ඩියෙ දොළ අයිනේ හිදගෙන මන්ද නාව කාරණා විමසමින් බලා මිහිමඩළ අඳුරු කුස දෙසට මගෙ සිහිනය මය දකින්නේ ලක් දන කොහෙද ගියේ නුඹ අතැර දමා අප නන්දා මලනී පහත් තරුව දැය ගී බණ පොවා ඇවිළුනු දන නිවූ පිනෙන් රඹුකන සමිඳ සැනහෙනු නිති අම නිවනින් සුබාවිත වූ ගීයෙන් දැය පුබුදු කළෙන් සරස්වතිය අසලය මාලනිය රුවන්