දිග්ගල ලන්ද යට අම්මා නිදන තැන අරලිය ගහක කුසුමන් ඇත සුවඳ දෙන ඒ මල් සුවඳ මට දැනෙනා සෑම තැන අම්මා මතක් වෙයි නිතැතින් සුවඳ දෙන ගල්ලැහ පන් නෙලා වේලා තලා දමා සායම් දමා නියඟින් එහෙමෙහෙට නමා රටා පැඳුරු මැව් දෙව්ලිය නුඹම තමා කුටුම්භයම ඉන් හැඩ කළෙ මෙතින් අමා බදු වත්තේ රබර් ගස් වට දුර මැනලා හේහත් වනා නුඹ පෙනෙනව මට මැවිලා බාල්දි අතින් එල්ලන් උරහිස නවලා කිරි රොටි තැනූ නුඹෙ අත මැලියම් පිරිලා පිඟන් පහක පුරවා රතු හාලේ බත මුට්ටියෙ පතුල හූරන හඩ නුඹගෙ අත ඉර හැරි හවහ නියතෙකි තෙත් කරන නෙත දුකම එයත් යළි අපටම බෙදන හිත කැළෑ කොළ ඇන්න ශනිඳා පොළට යන ගමන නොම නතර අව්වැහි යටද හෙන පන් මල්ලේ හවහ බැතියෙන් සිනාසෙන බරකත් කොපි පොත්‍ ය නවමුව සුවඳ ගෙන අප්පොච්චා වැටුනු කිතුලේ ගල ළඟට දොහකට වරක් නුඹ දිව යන්නේ කුමට පොඩිවුන් දොහේ පැනයකි නැඟි අප හිතට හඟිමි එතන වෙන්නැති සංහි‍ඳ නුඹට වැහි බීරුම් අඳුර මැද කලුවර පිරුන දිනයක සිරිත් ලෙද නුඹ ගස් කිරි දොවන තනිකුර සිරස දැරු රජෙකුගෙ මුව රැ‍ඳුන විතක් කිම නොදිටි ගල්තැලුමන් හඩන උර මත තිබූ හිනිමඟ යළි නොදා බිම ඔසවා හති ලිහන දිග්ගල ලන්දෙ ඉම තැනූ කදු උනුන් පරයා නැගෙන යම මිනින්දෝරු අඩි වැදුනයි බෙදා ලැම