සුඛී දීඝායු ලාල් මැතිදුනි..!
මහ පලු ගසක් සේ සුවිසල් හද උතුරා
පොඩි පැල පොහොණි කර සෙවණේ රැක අතුරා
මහ වැසි නියන් මැද පොලොවේ මුල් පතුරා
නිදු කින් වසනු මැන සියවස් කල් සපුරා
පද වැල් මතින් චල රූ ඇඳි කිවිදාන
ඉසියුම් ඇසින් කවියක් මැවු මිහිරාන
නොමසුරු ලෙසින් සිප් දන් දුන් ඇඳුරාන
හද බැති මලින් නිති පුද නෙමු සුහදාන
නෙත දුටු රුවක නොදුටුව අසිරිය මවනා
හද තෙත රැදුන ගුණයෙන් දුහුනන් වඩනා
සිතුවිලි ගැඹර ජීවන දහමෙන් පුරණා
තෙරුවන් බෙලෙන් නිදුකින් වැජබෙන් යෙහෙනා
කවිය බලන්න
