හෙලනා විටදි අපි පොලොවට ගිගුම් දිදී
පොඩිඋන් හඬනවා අතුපොඩි රිදුම් දිදී
අහසක් උසට කල ගුණ ගැන සවන් නොදී
උඹලගෙ පොඩි එවුන් උඹලට වයිර බදී

මහපොළොවත් හඬයි දැක මේ අපරාදේ
කළ උන් සොයයි නොගොසින් කල් පරමාදේ
වළලන්නට කලින්,හැර තොපෙ ඔල්මාදේ
ගෙනහැරපියව් රට තොට හැම සංවාදේ

දහවල දැනේ උණුසුම මට රැයට වඩා
අඳ කොලුවෙක් දිනෙක කීවලු මවට. හඬා
උණුසුම වැඩිඋනොත් රැය දහවලට වඩා
ඇස් දෙක පෙනෙන උන් දවසක වැටෙයි හඬා

ඉපදුනු දා සෙවන දුන්නෙත් උඹට අපි
දිවි මග අරැඹ් පෝරුවෙ බර ඇද්ද අපි
මිහිදන් කළදාත් තනියට හිටිය අපි
කියපන් කළ වරද දඬුවම් ව්ඳින අපි