ගංගා

ගංගා

අචිනි කල්හාරි ලියනදුර

සෙනෙහස රැගෙන කඳු මුදුනේ සිට හංගා පොඩි දිය කඳුරු මහ පොළොවෙන් පැන නැංගා දස අත බෙදී ගලමින් යන අතු ගංගා තවමත් ඇදෙයි පිරිපත අතරින් රිංගා රහසින් වගේ ගලනා ගංදිය පතුළේ ප්‍රේමය සඟවමින් මිණිකැටයක් ඇතුළේ ආගිය කතා ඇසුමුත් නැවතී වදුළේ "මම පෙම් බඳිමි" කිසිවිටෙකදි නැහැ මතුළේ යන මග නොනැවතී, නොතැවී විඩා හැර සෙනෙහස් කඳුළු ගිලිහෙන්නට නොදී වෙර ඉවුරෙන් ඉවුර සනහා, හිඳ වරින් වර ජල කඳ රැගත් ගංගාවෝ ඇදෙති දුර කිසිවිට නොමැත යුතුකම පහළට දැමුවේ දියසුළි පවා පැරදුනි සෙනෙහස හමුවේ සුළඟෙහි මුසුව සිහිලෙන්ගම්බිම් තෙමුවේ කොතැනද ගඟක් ආපසුබියවී ගැලුවේ දිය කඳුරක්ය පෙම්හිත් ගුලි කර ගත්තූ නදියක් වෙලා පරදාගෙන දළ ඇත්තූ මහ මෝදරින් ගඟ මුහූදට දී තොත්තූ පැන්නා, අන්න! දුටුවද එය මනු සත්තූ Photo Credit; Gláuber Sampaio
කවිය බලන්න