ගිම්හානයක් අවසන හැලූ පසුවත් වියැකි තුරු පත් සීතලේ ගැහී ගැහී ඉපල් වුනු තුරු හිස් හැමදාම මග බලනවා එබෙන තුරු හිරු රැස්... උණුහුමක සේයාව දැනුන විට පවා ජීවයෙන් ගැහෙනවා පුංචි තණ පත්. අවදි කරමින් තදින් බදාගෙන හිටි පස් කුඩාම කෙඳි මුල් පවා විහිදුවා පොඩි හිස් දිගෑදී විහිදෙන්න ආසයි තම අත්. නිරුවතින් ඇකිලුනු ගස් වසන්තයේ දවසක නීල සළු පිලි හැඳ අනග රැඟුමන් රඟයි දුරු කරමින් සියලු වස් දොස්. තනිවුණු ඉපල් ගහකට කොයිතරම් දැනෙනවා ඇතිද තනිකමක් හිස්.. නොමැති විට අඩුම තරමින් සඳ කිරණ වත්. පැතූ සෙනෙහස ලැබුනත් නොලැබුනත් මගබලන් ඉඳීමෙන් වෙහෙසට නම් පත් නොවේ ආදරණීය හිත්!! Photo Credit; Jan-Willem van Braak