ඈත සිහිනයට.......
නුබ ගැබ සරණා සියොතෙකු වූවද
නැවතුනෙ නිසසල විල අසලයි
වියරුව ගලනා ගඟුලැලි වූවද
නැවතුනෙ නිල්වන් සිඳු අතරයි
සුවඳට පිපෙනා කුසුමන් වූවද
පිපුනේ තුරු හිස් මුදුන් වලයි
මිහිරට දකිනා පැතුමන් වූවද
නැවතුනෙ අපගේ සිත් අතරයි.
පායන හිරුගේ රැස් දහරාවන්
රැඳුනේ සුපිපුණු මල් අතරයි
දිලෙනා සඳුගේ සොමි සඳ කිරණින්
මැකුවේ තරුවක රැස් දහරයි
පාළුව තනිකම රැඳි හද මඬලක
දුක නිව්වේ නෙත් දිය දහරයි
බලාපොරොත්තුව යළි දැල්වෙන සඳ
දිලුනේ හද තුල රැඳි පහනයි.
ඈතින් ඈතට දිවයන කාලය
සිහි කෙරුවේ ලොව රැඳි දහමයි
මිරිඟුව මායාවක් බව දැනුනද
එය පසුපස ගොස් සිත පාරයි
අනන්තයට ඉගිලෙන සිතිවිලි නෙක
යළි ඇඳ ගන්නට සිත ලෝබයි
හුදකලාව තුල සිත සතපන්නම්
සිහිනෙට යන්නට තව ඈතයි.
කවිය බලන්න
