පුතු හෙට යනවා

පුතු හෙට යනවා

ලුම්බිණි විතාන ලන්ඩනය

අල්මාරියේ තට්ටු එකින් එක හිමි හිමිහිට හිස් වෙනවා........ සෝදා නවාගත් නැවුම් ඇදුම් එක දෙක සීරැවට සුට් කේසයේ ඇතිරෙනවා...... කාලයක් පුරා පොත් රාක්කයේ හිනැහුනු පොත් මිටි ටික පෙට්ටියකට පිලිවෙලට පැටවෙනවා....... මුලු ගෙදරම පාලුව අදුර රජ කරමින් මේ සේරම මගේ පපු කුහර උඩ තෙරපෙනවා...... හිස් අල්මාරිය මට ඔරවනවා පොත් රාක්කය මට නියවනවා බඩු පිරැනු බෑගය මට හිනැහෙනවා බොදවුනු ඇස් දෙක මැදින් මේ සේරම හිමි හිමිහිට නොපෙනී යනවා.....
කවිය බලන්න