ජීවිතය කියන්නෙම මතක පිරි කන්දක්
වසා වල් පැළ වැවී දිලෙන තණ නිල්ලක්
මල් පිපුණු තුරු ඇතත් ගෙනෙන සැන සිල්ලක්
කන්ද යට දුක සැඟව නොමැත හස රැල්ලක්.

පිණි වැටී දිලිසුනත් උදේ තණ මත්තේ
දිනිඳු පායා පින්න අහසටම ගත්තේ
මතකයේ තෙත නොමැත සදාකල් චිත්තේ
අතීතය වැළලිලා පස් තුලයි ඇත්තේ.

නිශාකර පෑයු එක දිනක හොර රහසේ
වල් උදුර මතුපිටේ කිමිදුනෙමි රිසිසේ
දුටිමි ගල් වුනු මතක ගුලිව සිටි දුකසේ
දැන් කෙසේ මම ගම්ද මගෙ මතක රිසිසේ.