දුටු පමණකින් හිත ඇද බැඳ ගත් මිහිර ඉටු වූ විලස දැනුණත් පැතුමක් සසර කටු ඉති රිකිලි මගහැරගෙන එන අතර නටුවෙන් ගලිහුණේ ඇයි තනිවුණි කතර ලෝකෙම එළිය දෙන හඳ පළුවකි දකින ඒකට මොකද ඇයි මේ කළුවර දැනෙන සේපාලිකා මලකිය අකලට පිපුණ තාමත් සුවඳ විහිදෙන හදවත පිරුණ සමාවෙන්න කියලා කොච්චර කීවත් එසේ වෙන්න බැරි බව දන්නෙමි කෝමත් නෙතේ තියෙන තෙත නම් එහෙමයි තාමත් හිතේ ඉන්න මිතුරකු වත් වෙමු ආයිත් Photo Credit Benjamin Voros