මම...

මම...

ධනුශ්ක කීර්තිරත්න

මම හුස්මක් ගතිමි පාලු ගඳ උරා ගමි මහ ගෙදර වැරන්ඩාවේ ඉඳ සිටිමි, සිතින් ගව් ගණන් දුර ඇවිද යමි............ පාරෙන් එහා පින් ඉඩමේ පන් මණ්ඩිය රාස්සිගේ අව්වෙන් පන පෙවී දිදුලයි සුරගන ලොවය මේ ජීවිතය අත් පොත් තැබූ , පිහි තුඩැති තියුණු පන් ගස් මගේ අත් හිත් කැපු තවම හොරැහින් බලා සිනා පුප්පා ගනී......... සියොලඟම කෙස් වැවුණු පින් ඉඩම මායිමේ එරමිණිය කටු පඳුරු අතර පන් වැවින මියෙන්නට පෙර තාත්තා කියා දුන් නිදි කුමාරි කතාවේ සැගවුණු දේශය එයැයි මට සිතී තිබිණ ......... අම්මාත් භූමදානය කොට සතියකට පසු දිනෙක කොස් කොළ ඔටුනු ලාගෙන කැති අසිපතෙන් කටු කපා පාදා ගතිමි මාවත නිදි කුමාරී සිටින මාලිගාවට නමුදු වැවී තිබුනේ පන් ගස්ය එතන ලොකු අක්කාට පැදුරු වියන්නට .............. ඉනික්බිති, ලොකු අක්කා වෙලා අවුල් ලිහා සෝදා පාට කර පන් ගසින් ගස වියා කොටුවෙන් කොටුව පටන් ගත්තා වියන්නට අපේ ජීවිත, එදා සිට ඈ නැතිව පාලු වූ ඉස්කෝලය ආන් තවමත් බකන්නිලාගෙන ඇල ළඟ.......... නන් හැඩති පන් රටාවෙන් ඈ වියූ එම ජීවිතය ඉතුරු කෙරුවේ ගමෙන් පිට නගරයක ය බොහෝ කලකට පසු නිදි කුමාරි සරන පාවාගෙන මම එද්දී ගමට මගදීම දැනගන්ට ලැබුනා අක්කා යන්ට ගිය බව අවසාන පැදුර නිම නොකොට ...........
කවිය බලන්න