ගේට්ටු කවි - LAST DAYS OF SCHOOL
ඒ දවස් අටේම මමත් ඒ ගේට්ටුව ළඟට
වලා උන්නා. අවුරුදු 13ක පාසල් ජීවිතය
නිමා වෙලා. වෙනද බලන කොණ්ඩෙ
රැවුල් බලන්න කෙනෙක් නැතිව පුතාල
දූලට වැඩිය ලස්සන වෙලා. ජීවිතේ වසන්ත
කාලය ඒ ගොල්ලට ඇවිත්. අපි හේමන්තයට
ගිහින්. ඒක තමයි අනුභූතිය .
*************-*******************************1
කළු රැවුල් දෙකොපොලේ ..
සුදු පාට වසාගෙන.
මතු වෙච්ච යව්වනය..
ඇඟ පතේ පුරෝගෙන.
ලොකු නිසා සිඹින්නට..
බැරි නමුත් වඩාගෙන.
උන් හැඩයි අපි කැතයි..
පෙර දවස ගෙවී යන.
****************************
ඒ කාලෙ අඬන කොට..
රෙදි නැපිය තෙමාගෙන.
හෝදලා පුයර දා කිරි..
දෙද්දි හිනාවුණ.
තොටිල්ලේ නුඹ ඉද්දි..
කූරු මැද බලාගෙන.
අපි ගියා වැඩ පළට..
පඩි සල්ලි හොයාගෙන.
*****************************
හතර ගාතින් යද්දි පිට..
උඩින් තබාගෙන.
පොඩිත්තෝ හැංගුවා කිව්වෙ නෑ..
වෙහෙස ගැන.
නුඹෙ මතක තව තියෙයි..
පොඩි සුවඳ පෙරා එන.
අපි උසයි නුඹ මිටියි..
හිනහෙද්දි වඩාගෙන.
****************************************
ඩේ කෙයා එක ඇතුලෙ ..
හිටියාද අඬාගෙන.
අපි එද්දි යළි ගෙදර..
අතිකාල හිඟාගෙන.
අතින් අල්ලා ගෙනත්..
එක වසරෙ දමා යන.
තාත්තල දැන් ඇවිත්..
තෙළෙස් වස ගෙවුණ තැන.
************************************
සරසවිය අත වැනුව..
නොවැනුමුත් හිතේ වෙන.
දුව නුඹයි පුතු නුඹයි..
පාසලින් වෙන්ව එන.
හේමන්තෙ අපෙ වෙද්දි..
හිනාමල් පුරෝගෙන.
මේ අපේ දරුවෝද..
වසන්තයෙ පිපී එන
********************************
කෙස් ගොඩේ පේන සුද..
ඩයිවලින් වසාගෙන.
වටේ රැළි වැටී එන...
දෙනෙත් යුග යොමාගෙන.
දූ පුතුන් දකින තෙක්..
ඒ. ලෙවල් ලියාඑන.
තාතතල අම්මලයි
මේ ඉන්නෙ බලාගෙන.
**************************--*-**-
මමත් උන්ගෙන් එකෙක්..
කතාවෙන දුවා (පුතා) ගැන.
මෙයද අපෙ අන්තීම..
මුර කෙරුම නුඹට දෙන ?
බන්ධනාගාර වෛද්ය ඒකකය
බදුල්ල.
2025.10.16
කවිය බලන්න
