හිරු මඬල දිසි එලිය කර ලොව ගෙවන කල දිවි තරනය... දුකට සැපතට සෑම විටකම කීවේම බුදුසරණය.. මුදු මොලොක් නැති වචන තුලිනුත් පිටවුනෙම සැර වදනය... දබරගිල්ලෙත් රැඳී තිබුනා තාත්තගෙ රැකවරනය.. යනෙන ගමනුත් ගත්ත සුසුමෙත් බැන්දෙ අපවට පවුරුය.. නිවසෙ හිටියත් කොතන රැඳුනත් බැලූ බැල්මද ගැඹුරුය.. හෙලුව දහදිය බිඳක් ගානේ දුන්න සෙනෙහස සොඳුරුය.. ගියායින් පසු අපව හැරදා ලෝකයම අද අඳුරුය. බැස ගිහින් ඔබ නොපෙනෙනා ලොව තනිව යන එන විට ගමන්.. බැදුන ආකර සමතලා වී කෙලෙස හරිමිද එහි ගිමන්. බිය දැනුන තැන් අනන්තය මට තිබුනෙ නැත පෙර දෙවි විමන්.. අනේ හැකිනම් යලිත් එනු මැන අදරබර මගෙ පියතුමන් Photo Credit; iggii