හිඳින් ඉදිකඩ ළඟ ඉතින්
දෙනෝ දාහක් යනෙන මහමග
තනිව කදමලු උරදරා
ජීවිතේ බර තනිව උසුලන
කොහේදෝ නුඹේ පෙම්බරා
මගෙන් වෙන්වී තැනූ නව ලොව
දැවී නුඹ මියෙනා තුරා
නොඉඳ ගෙපැලට වරෙන් ඉන්නම්
සොඳුර නුඹ යළි එනතුරා
පෝරුවේ හිඳ නුඹේ ගෙළ බැඳි
තැල්ල උගසට දුන් දිනේ
හදේ ගින්නට දැවුණු පැදුරේ
අපේ ඇස් නැහැ පියවුණේ
උදේ නුඹ මට අරන් එන
තේ උගුර නැතිවූ ඒ දිනේ
ඉබේමයි මගෙ දෑස් විවරවු
පෑල දොර වෙත යොමුවුණේ
විදුලි කොටනා එළිය දැක
හුළු එළිය නිවලා වැව් දියෙන්
දිවි මගේ මංමුලා වෙන්නට
ගියේ ඇයි මා තනි කරන්
පුරා හඳ දෝතේ දරා යළි
පුරුදු ලෙස පැන කඩුල්ලෙන්
අළුත් පැදුරක් අරන් එන්නම්
හිඳින් ඉදිකඩ ළඟ ඉතින්
කවිය බලන්න
