බොඳ වූ සිත්තම
තැනූ කූඩුවෙ ඇයත් සමගින් ගෙවූ කාලය සන්තොසින්
මැවී තවමත් පෙනෙයි අප එක් වෙලා විඳ ගත් හැටි රසින්
බලා ඉද්දිම කඩා හැලුනයි පැතූ ලොව සිහිනය ලෙසින්
තබා කඳුළක් පෑල දොරකඩ මගේ සොඳුරිය හැර ගොසින්
දිනේ නිමකර හිරුත් බැස යයි අහසෙ නැත සිතුවම් ඇදී
වළා රොදකින් මකා දැමුවයි දැනීලද දුක්ගිනි පොදී
ගලා හැලෙනා අඳුර අතරින් සැඟවිලා නෙක තරු විදී
පිපී හිනහුන කුමුදුණිය පෙති හකුළගෙන තවමත් නිදී
නුඹේ රුව සිතුවමක් වී මැවි මැවී සැමදාමත් දකී
කියා ගන්නට බැරිව පත් ඉරු මත කොටා පිරවිය වැකී
සොරා ගෙන ගොස් අපේ සෙනෙහස සදාකල් පන මෙන් රැකී
එපා තනිකම අතැර යන්නට රැඳී ඉදපන් මගෙ සකී
කැකිරාව
Photo credit; Natalie Trout
කවිය බලන්න
