උපන් දාම මිය ගිය පුතු සොඬින් ගෙන
සොවින් හඬයි කෙනරක අයදිමින් පණ
මඟින් හලා ගිය නෑයෝ සොයා යන
අසන් මිනිසුනේ කෙනරක දෙසයි බණ.

යන එන මඟේ මදයා මඟ හමු විනිද
පණ දෙන්නම් කියා හොඬ ගා පැව සිනිද
දිනකදි මංමුලා ගාලේ පැටලිනිද
බණ පොත කොලපතට යටවි පොඩි විනිද.

ගැබ්බර දිනේ නෑයෝ පිටුපෑද නුඹ
මන්තර කියා අම්මා මිරිකුවෙද ගැබ
සුන්දර සිහින බොදවිද නෙක ගැටුම් හබ
ගින්දර කබලේ එසැනින් පිපිරුනිද අබ.

දෝනිය ගැබ්බරයි ඈ දොලදුක් ගාය
මෑනිය සත්පතිනි කරබා පිටුපෑය
හානිය රැලට කිසිවෙකු නොතකන සේය
කාලය ගෙවෙයි ගැබිනිය මිනිරන් පෑය.

බඩත් දරා උස් අතු අල්ලනු බැරිව
පෙලක් දවස්වල ගැබිනිය හිස් බඩව
ගොඩක් දුර ගොසින් තැන් තැන්වල සිගුව
දුවක් වැදු මවටත් කිම අමතකව.

සුඳු ඇත් පැටෙක් සොඬගින් රත් තඹුරු සිඳ
මුදු සයනයේ මහමායා කුසට වැද
සුඳු සඳ පාන සම කරුණා ගුණය විද
සිඳුහත් උපත මව් කෙනරක දකී අද.

කිසා ගෝතමි හමුවිනි නම් නුඹට
අසා ගන්න තිබුනා බුදු බණ යසට
දොසා කියනු බෑ මව් ඇතිනිය නමට
ගසා බසා යන්නැති හිත ගිය තැනට.

පටාචාර දරුවන් එක තැන නැසුන
නටා ගිණි දැල්ල සිටු ගේ අළු කෙරුණ
දුටා ඇස්පනා සැමියා පණ අදින
රටා එක වගේ ගැහැනුන්ගේ කොතැන.

මොකටද අසා නිබ්බුත පද අම්මාට
දස දුක් විදන් බිහි කල පුතු නැති දාට
වසවත් මරුණි කන් දෙන් මේ අම්මාට
ඉස පැන් පොඳක් පණ දෙන් මළ දරුවාට.

කැලේ මවක් පැටියෙක් බිහි කල දාට
රැලේ කිරි එරෙයි කවියෝ කීවාට
" මළේ ඇගේ පුතු හොඬදා බෑ ඊට "
ඇලේ දිය කෙලී අලි මිනිසුන් පාට.

24 / 08 / 2025