තරු කඩා වැටෙන හැටි, සඳට ගානක් නැතිව ඔබ අතින් බිම වැටුණු කවිකාර හිත ගාව.. සඳ වැණුම් පිරි මිහිරි කවි ඉපදුනත් බෝම, ලිය ලියා කුරුටු ගෑ කඩදාසියකි තාම... පෑ මුකුළු මුවා වි හොරෙන් ඉඳ අතු පතර පිරුණු පුන් සඳවතක දඟකාරකම් වුවද, ඔය ගමන අතරමඟ නෙත් යොමා බැල්වොතින් මිළින තරු එළි අතර පෙනෙයි කවි හිත මැරුණ... අහසකට තනි මකන දිමුතු තරුවක් නොවුනු, වළාවක්වත් සුමුදු නොවුනු එකටයි දුකම, දුර ඈත බව දැනත් සඳ කිරණ රස විඳපු කවි හිතට නොහැගුනේ ඇයි සඳක අවපස අඳුර...