දෙව්ලියක සිරි
තුෂාරයේ දිලි දිලි දිලෙනා අරුණැල්ලේ ...
සිනාලියේ සුදු මුදු පා යුග නැහැවෙන්නේ ...
ඉද්ද මලේ සිනහව ඇගෙ මුව සරසන්නේ ...
හිමිදිරියේ සොභාව ඇයගෙන් හැඩවන්නේ..
විහඟුන්නේ උඹලගෙ ගීයට ඉඩනැත්තේ...
දඟකාරී කිචි බිචි නද දී ඔය එන්නේ...
දෙවිඳුන් සුරතින් සිත්තම් කළා වගේ...
හිරු පායා ඇගෙ මුදු වත සිඹින රඟේ...
ආදරයේ පිවිතුරු හැඟුමන් ගෙන එන්නේ...
හැඩකාරී නෙත් යුග රන්වන් සේ බැබළේ...
කෙහෙ රැල්ලේ පහසට දෙකොපුල් දිදුලන්නේ...
සිත මගේ ඇයගේ රුව දැක ඉපිලෙන්නේ...
සාන්ත මරියා සිද්ධස්ථානය
මහනුවර
කවිය බලන්න
