වැහි කුණාටුව සහ තෙමුණු හදවත්
තල් පත් මත වැටී වැහි බිඳු ලෙදින් මොර
නංවන හඩ ඇසේ දසතින් හඩින් සර
මිටියක් හිස තබන් අඟනක් කැඩූ දර
ගුරු පාරෙන් මතුවෙන හැඩ පෙනෙයි දුර
බිඳ බිඳ කුණාටුව සැඩවන ලකුණු පෙනේ
නිවහන් නොමැත කදවුර හැර විසල් වනේ
ඇගෙ ගම බෝ දුරක් විය හැක වනය කොනේ
එතරම් දුරක් තෙමෙමින් යා හැකිද අනේ
සොයුරු සෙබළෙකුට මේ කාරණය කියා
කුඩයක් පිටත් කෙරුවෙමි ඔහු අතම තියා
දර හිස සමග යන්නට දුර නොහැකි නියා
පණිවිඩයකුත් යව්වෙමි පැමිණෙන්න කියා
මඳක් දුටිමි විශ්මිත රුව දොඩන හඩ
වරක් අහස දෙස බලමින් තැවෙන හැඩ
වගක් නොදුටු කල කළුවන් අහසෙ ඉඩ
මුරහල දෙසට ඇදුනයි මැද අකුණු සැඩ
තෙත්බර ගතින් හිස රැදි දර බිමින් තියා
දිය බේරෙනා නෙතු විය වෙව්ලනා නියා
සළුවක් නොමැති වුව දෙන්නට කියා තියා
අසුනක් කිට්ටු කෙරුවෙමි ඉදගන්න කියා
උඟුරක් කහට තල් හකුරුත් සමග බෙදා
මොහොතක් පසුව ඒ මව විය වදන් මුදා
වයසින් හතලිහකි තුන් දියණියන් සදා
අසබඩ ගමක විය ඈ හිමි නොවෙයි මෙදා
පවසන විටදි තතු එකිනෙක මුවින් හැර
හිමි මළ වගක් පැවසිය අවි සුරත දර
පුදුමාතලන් තෙක් උහුලන් පැටව් උර
විදි දුක් කඳුළු බෝ විය ඒ වදන් බර
දෙපෑයකට පසු වැහි කෝඩයේ සැර
ලිහී ගියද හදවත විය කඳුළු බර
මවකි ඇයත් සොහොයුරියකි මෙන් ගෙදර
හැඟුමින් මෙත් දුටිමි ඈ විදින කරදර
තනියා සමග වළසුන් බිම වඩින යම
අඳුර මැදින් තනියම වන මග යාම
හැගුනි නපුරකිය ඒ මව අතහැරුම
කුමට එරන් තරු කළුවර නම් මෙබිම
සොයුරන් දෙදෙනෙකු ද විදු එළි සමග අරා
තෙත් දරමිටිය දෙපසින් උසුලමින් සරා
ඒ මව සුරැක කෙරුවෙමු තෙර නිවස කරා
තුටු මල් දුටිමු සුපිපුණ සත්යයම දරා
Photo Credit; Umut YILMAN
කවිය බලන්න
