කටු කැලේ පිටිසර මල්  පිපී නගරයේ...

කටු කැලේ පිටිසර මල් පිපී නගරයේ...

ගත් කතු, සංගීතඥ මාලපල්ලේ කුමුදු අමරසිංහ ලන්ඩනය

දුරු කටු කැලේ නෙක මල් පිපී සුවඳයි ගමත් - පිටිසර මගේ සුව`ද විලවුන් වගේ - සුවඳ නැහැයට ගෙනේ නගරයේ පිපී ඇත එවන් වනමල් අගේ - මගේ පිටිසර ගමේ... බුදු පතුල සිඹ ගන්න අරලියා හිනැහිලා සුදු දෑ සමන් මල් මානෙල් නෙළුම් හා ඉද්දමල් වතුසුද්ද වට්ටියක සැරසිලා අතින් අත පා වෙවී බුදුගෙට ම ගිහිල්ලා බුදුගෙට ම ගිහිල්ලා... කුමුදු රෑ කුමාරී කොහේ දෝ සැඟවිලා දහවලට නොපිපී ම සඳුට අවනත වෙලා සුව`ද රෑ කල ගනුව කවුරු ඇත නිදි වරා පන්මලී හා රෝස කටු අත්තකට වෙලා කටු අත්තකට වෙලා... අලුයමට පුබුදු වන මලකි සේපාලිකා පිපී නොරැඳී කිමැයි මියෙනු ඈ පරවෙලා පිපෙයි දෙව් විමානේ පරසතු ද මදාරා කිසි දිනෙක කිසිවකු ද නොදුටු මල් නොමියෙනා නොදුටු මල් නොමියෙනා... ලියතඹර මැඩෝනා උඩවැඩිය මල් අගේ සිත් ගත්ත බව හැබැයි දැකුම ඉසිවරුන්ගේ ඉඩ දුනි ද බඹරුන්ට සිප ගෙන ම පැණි බොන්ට නොබැණ ඉඩ දී කිම ද කිසි දිනෙක දුක් නොවී කිසි දිනෙක දුක් නොවී...!
කවිය බලන්න