සකුණ!
අඬගසා වසන්තය ළඟට කැන්දන විහඟ නවතින්න
කල්පනාබරිත ඇස් රතු කරන් ඇයි ද මේ, පවසන්න
ඇස්පුරා පිනි මිඳෙන මුදු අඳුරු මැදියමට ඇහැරෙන්න
හිනැහිලා අඬන ඒ නාඳුනන සිහියට ඉඩ දෙන්න
උදෑසනකට දෑස පළන්දන අවතාර පං අත්තෙ
මිදී යන්නද සකුණ ඔය දෑස ආකහෙන් අරගත්තෙ
අනාරාධිත සුළං පැටැලුණත් විදාළන තටු මත්තෙ
නිරාමිස සුව සොයන අනන්තයමයි හොයා ගත යුත්තෙ.
01-01-2021
කවිය බලන්න
