වෑස්සෙමින් දිය බිඳු වැල් ගැබ හිද ඉහිරෙනා හැඩක් පෑහෙන්නට වෙර දරනා මිහිලිය දඟලනා විඩක් රූස්ස ගස් අතුරු නැතිව තුරුපත් සිඳලනා සදක් කාංසියේ හිත අතුරන හිරු තනියට ලියා කවක් ගැබෙ ඉහළන මේකුළුවක භයංකාර වස් කවියක් දඟ දෙන හැටි මේ මොහොතෙම උවම් උනා දිය සුළියක් කුළල් කකා එකිනෙක බිඳු වෑස්සෙනා මඳ සුළඟක් පළල් උනා වස්සානේ සරත් දොහේ ලද උදයක් කළුවර මිහි නද කිචි බිචි අද පිරි නෑ වැහි ගුලියක් හිරු