සතුටින් කෙළිදෙලෙන් මව හා ගත කෙරුවා මතකයි තුරුණු විය වෙත මා පය තැබුවා ඉන් පසු අපල කාලය මා හට ලැබුවා දිවියෙහි කටුක බව පැහැදිළි ලෙස දුටුවා නාසය මගේ විදිමින් ඇයි තුටු වූවේ දාලා එයින් ලණුවක් තව රිදවූවේ ලාඩම් ගසන විට නොහඬා බැරි වූවේ මා කළ පවක් පල දුන්නද සිහිවූවේ රත් වූ යකඩ කූරක් ගෙන නොමැකෙන්න ඇන්දා පිටේ ඉරි බිව් කිරි සිහිවෙන්න අම්මා හිටියෙ නැත මගෙ හිත සනසන්න වින්දා අපායක දෙන වද ඇති වෙන්න බඳිමින් ගැලට හිර කරමින් හැමදාම කෙවිටෙන් තලා වැඩ ගත්තා නොමරාම මනසින් උසස් යැයි කියනා මිනිසාම මෙතරම් දරුණු ඇයි සිතනෙමි මම තාම ගත දිරි බිඳී මා අසරණ වුණු කලට මොන හිතකින්ද දුන්නේ මස් කඩයකට කළ ගුණ නොදත් මිනිසුනි මේ කළ පවට යන්නට වේවි මතු බවයෙදි නරකයට සිටියේ මෙතෙක් කල් මිනිසත් කමක් පතා දැනුණේ දැනුයි ඒ පැතුමෙන් පලක් නැතා තිරිසන් කම හොඳයි කාටත් සෙතක් වෙතා අවසන් ගමන් යමි හෙට දින දුකින් ඉතා