ඊයේ අද සහ හෙට.
හද පතුළට දැනෙන ගොවි දුක..
ගොවිබිම් උදුරලා වැටවල් ගසා බලෙන්
පෙත්සම් ලියා පෙළ පාලියේ පොකුරු පිටින්
කන්නොදෙනා බලයේ අය උමුතු ලෙසින්
මේ ගොවිකදුළු ළඟ රත්මල් නැගෙනහිරෙන්.
කම්බි වැටවල් ගැසු පොළවේ ඇඬු දියවර කොයිතරම්
බඩවියත කුසගින්න මතුවී තවත් කියනවා ඇතිතරම්
වැස්ස එනවා වපුරා
ගන්නට ගහලා වැටවල් ඇතිතරම්
දුගී කම හා තැලෙන ජීවිත හිතා ගන්නට බැරිතරම්.
මාර සේනා දකින වක්කඩ නියර බියවී ගොවි බිමෙන්
බැකෝ කුල්ලෙන් වැවේ කණ්ඩිය කපා දැම්මේ නපුරකින්
ගොවි බිමේ අයිතිය මකන්නට බොරුත් ගොතලා තව ඉතින්
අහස පොළවට දැනෙන මේ දුක අකුණු පුපුරා විසදියන්.
පැමිණිදුක පැණී රසයි කීමට ගොවි හිතත් යළි ඉඩ නොදේ
නියර ඇල දොල වැවද පසුකර යුක්තියේ හඬ තව ඇදේ
ඉතා දුක්බර ගොවි
ගෙදර වු දොරකඩද කඳුළට බැදේ
නගුල පොරවද උදළු දෑකැති අගු පිලෙන් සටනට ඇදේ.
කන්තලේ
කවිය බලන්න
