හිතක පතුලෙම කොනක හිරවුන
කඳුළුබිඳුවක් තැවෙනවා
ඉකිබිඳුම ලය තුළම තෙරපුන
දෑස් අග තෙත් කරනවා
තනිව හිඳිනා එවන් මොහොතක
හීන් පවනක් ඇදෙනවා
උරවටා රැඳි හීන් උනුහුම
නුඹමබව හිත කියනවා

මැදියමේ නිදි වැරුව යාමේ
පහුනු මතකය අවදියෙන්
මල්කැකුළු මැද ගෙවුනු කාලය
හිතම පුරවා ප්‍රේමයෙන්
කෙළිකවට මැද දුක කඳුල විඳ
එකම ලෙස අපි සීරුවෙන්
බැඳුනු අත්වැල් තදින් හිරකර
සවිය පිරුවෙමු වීරියෙන්

තනිය කොතරම් කැළබුවද සිත
ලැබුනු සවියම හිත රඳන්
නුඹගෙ වැලමිටෙ රැඳුන අතැඟිලි
උනුහුමයි තව ඇත රඳන්
යන්න තනිමඟ පහුකරන් ගව්
මගේ තනියට සවිපුරන්
වෙලාහිත සෙවනැල්ල වී නුඹ
දන්නෙ කවුරුද මං තරන්

සසර ගමනෙම එකව ගෙන ආ
මතකදම් සෙනෙහස පිරූ
නිදන් කළමැන ගැඹුරු පත්ලෙම
හිතට සවියක් වෙනතුරූ
සමුඅරන් මම එනම දවසක
පෙරමගක තනිකම පිරූ
ඉන්නවද ඔබ මගට අවුදින්
පෙරමගට හමුවෙන තුරූ
සෙවනැල්ල මා සමගවිය

Photo Credit; Jack Finnigan