හබල ඔරුවට අවනතව නැති
හුළඟෙ පාවී ඔහේ තිබුනා
ගංදියත් පොඩි පොඩිම රැළිමත
නොනැවතී දඟකරන් තිබුනා
දෙපස රැඳි ලියවැලක්වී සවි
තවත් එකටම එතී තිබුනා
පහව යාවිද කුනාටුව දැන්
හිතඇතුලෙ නම් කුහුල තිබුනා

ඇවිදි මංපෙත් වෙනස්වී ඇති
අළුත් මාවත් ඇඳී තිබුනා
වාරුගෙන හිත දිරිවඩව ගෙන
පහුකරන්නට මගක් තිබුනා
කරන තරනය නිමකරන්නට
නිසිලෙසින් අදිටනක් තිබුනා
සවියබොඳ අත්වැලක පිහිටෙන්
මඟහොයන්නට වෙලා තිබුනා

ගමන කටුකයි ගෙවන්නට තව
මහාදුරකුත් ඇතිද හිතුනා
වගෙයි හිසමත මහාමේරුව
දෑස පිරවී කඳුළු තිබුනා
දෙපා වාරුව ගිලිහියාදැයි
හිතේ කොනකම බයත් තිබුනා
අත්වැලම ගෙන ආදරෙන්දුන්
බලාඉදිරිය යමින් තිබුනා

මතක ලංතෑරුම් අතින්ගෙන
ඉදිරිමඟ තව යන්න තිබුනා
කුරුටුගෑ පංහිඳෙක සතුටත්
හිතේ කොනකට වෙන්න තිබුනා
රළු මගෙක දුරගමනෙ තනිකම
උරහිසෙක සවි මතකෙ රැඳුනා
දෙපාවාරුව සවිය කරගෙන
ටිකදුරක් තව යන්න තිබුනා

මුරුගසන් වැහි ඇදහැලෙන විට
පොදවැස්ස පාවීල තිබුනා
කිණිති මල්පොඩි බිමට බරවී
අතු අගම එල්ලිලා තිබුනා
වැලට බරනැති ඵලබරින් තව
තවත් හයියෙන් ඇලී තිබුනා
කුනාටුව රුදු පහව යනතුරු
නොසෙල්වී මව් ගසක් තිබුනා.

මවුබිමේ සිට.

Photo Credit; Rhamely