ආමි අද මම සිහිගිරී දැකුමට ඔබේ රූ සිරී බෙයද මත නිසලව හිඳී ඔබේ රුව දැක දුකත් සිතුනී තුංග පියොවුරු තුඬු නැගී ඇන්ද සළුපොට ලිහිල්වී සිත්තරාටත් සිහිය නැතිවී වසන්නට ළැම සළුපිළී නන් හුදී ජන මෙහි ඇදී බලා ඔබ රාගෙන් වෙලී ලියූවත් නන් කුරුටු ගී නොලීවෙමි බිත එවන් ගී නෙතු අගින් නුඹ සිනාසී බලා මා දෙස යළි හැරී බෙයද මත නිසලව හිඳී නිල් උපුල්වන් මියුලැසී සිටියනම් සිත්තරෙකු වී සළු පොටේ ළැම සඟවමී ඉණත් තදකොට අන්දමී නුඹේ මඳලස මට ඇතී.