තදින් හිත රිදෙන මුත් දෙනෙත් උල්පත් වසා මැදින් පැලි හදවතේ පළුදු බැඳ ඇණ ගසා තුටින් හරි සිටින බැව් පවසමින් බස් මුසා දුකින් වුව සිනාසෙමි වැටෙනු රිසි නැති නිසා කෙන්ද කන්දක් ලෙසට කර දමා මග හරස් නින්ද පලවා හැරිය අය සමග බෝ දවස් කන්ද නැග ගත් පසුව මැද වදන් රළු පරොස් මන්ද මට කියනවද රැකිය යුතු වෘත තපස් කප්පරක් කියුව මුත් නොඇසෙන්න බෝ වැරදි කල්පයක් ගෙන ගෙතුව කතා තැන තැන පැතිරි අල්පයක් වත් මසිත නොරැඳි පහවෙන පරිදි තත්පරෙත් මම හිඳිමි නොයමි මා මට පැරදි