දකින විට හැරෙන අත වනසමින දැයෙ සෙතේ
වියතුනට නො නැඟි කල අනතුරෙහි ඉඟි සිතේ
උරුම සෙට සුරැකුමට වැගිරු ලෙය දස අතේ
විරු කුමට කැප වුණි ද පොරණෙ මවු බිම මතේ ?

දිනු දැයට නොව රුපුට නිති සැදෙන මං පෙතේ
සිය බසට - අපෙ කමට කිසි දු අගයක් නැතේ
දකින විට නසන'යුරු දැයෙ උරුම හැම අතේ
කඳුළු කැට නොම නැඟෙනු කිම ද පුත, නුඹෙ නෙතේ ?

පර කමට නැමෙන දන දින දිනම වැඩි වෙතේ
හෙළ බසට කණකොකකු හැඬුම වැඩි දුර නැතේ
දැක නෙතට, වෙන විපත, නොමැත පල දිවි පෙතේ
කඩිනමට නික්ම යනු යෙහෙකි බව මට සිතේ !