රුදුරු උයන් මැද මිළිණ වූ මල...
අගිල් කපුරු පල පිණිදිය මලින් පුදා
පහන් නොමැති ගෙට පුරහඳ එළිය හදා
කළල් දියෙහි සුපිපුණු සියපත සෙ උදා
සුපුල් මලට බිඟු කැළ දඟ කිමද සදා
දොලේ දිය පුරා කිඳුරිය ලෙස උන්න
මලේ රුව සුවඳ ඉවසා බැහැ ඉන්න
සරා මල් සලා ඇදගෙන දිය දුන්න
සොරා සඳ බලා සිටියෙද බැස යන්න
කලා සපිරි පුරහඳ වට කියඹු ලතා
වටා දිමුතු දෙතොලක රතු පැහැය ඉතා
සිනා පිරුණු මුව මඩලෙක සුවය පතා
බලා හිඳිමි මගෙ හිමිසඳ එතැයි සිතා
දරා සුරත මදුවිත හා එකතු වෙලා
පුරා රැයෙහි ඉටිමල් වට්ටියක නෙලා
ඉතා අඳුරු තුන් යම හදවතම තලා
අසා ගනින ඉඟ නෙරි රැලි හරිද බලා
පෙන්වා සවිය දෙපයේ හා යුගත් පුරා
දන්නා සරුප විසිරේ මුව මතින් සුරා
ඉල්ලා සිටින සියොළඟ ගිණි ගතින් නුරා
දල්වා ළසොව මගෙ මුව හස රැලිත් මරා
බොළඳ ලෙසින් විසි කෙරුවත් නෙලූපලා
නපුරු නොවෙන් අම්මේ මට සමා වෙලා
කුරිරු සිතින් පෙති ගලවා බිමට හෙලා
රුදුරු උයන් මැද නුඹෙ මල මිළිණ වෙලා
Photo Credit; feey
කවිය බලන්න
