සඳ රැසින් මත්ව

සඳ රැසින් මත්ව

කපිල කුමාර කාලිංග

සුදු පෙණ පොකුරු පිරී ඉතිරෙන සඳ බඳුන ඈ මුවග සිප ගනී මදින් මද මත්ව ඈ විදා සළු පිළි දිව යයි ධවල රාත්‍රිය තුළට නිදිගත් මලින් පිරි ලිය මඩුළු අතර සැදුණු ඕවිලි යහනක වැතිරෙයි ඇය අඩවන් නෙත් බලා සිටී තරු කැට ද දියවුණු අහස් කුස දෙස මී පැණි පැහැති පියයුරු තුඩු නැහැවෙයි සඳ කිරි වතුරෙන් කළු කුහුඹුවෙක් සෙමෙන් සෙමෙන් ඇදෙයි පහළට ඈ වසා- රොද මත 24/03/02
කවිය බලන්න