අපි අපිට හිමි උනත් අපි අපිට නැති තැන.... අහිමි උන් විත් හිමින් හිත් යටින් හැංගුණ..... අසම්මත කතා ලෙස ලොව පුරා නම් කළ.... සම්මතම ආදරය මිය නොයයි කිසි දින..... පිටුවකට පුලුවන් ද හිමිකමක් පවරන්න. හිත පුරා දුව ඇවිද සෙනෙහසක් වපුරන්න. නිමක් නැති දුක් කඳුලු සෝදලා පිසලන්න. රිදෙන පපුවක යටින් කවි පෙළක් අමුණන්න. හමන සැඩ සුඟකට මකුළුදැල් බැඳ කුමට? වැයෙන තත බිඳුණු විට මිහිරි වැයුමක් කොහිද? අකුරු නැති විට පොතක කතාවක් තියේවිද? සමුදුරක ඝෝෂයක් කාට නවතනු හැකිද?