හිම කන්දක් දියවි දියවි ගං දෑලට වැටේවි
සම බිම් තැනි නෙත් මානා කරබාගෙන හිදිවි
දමයන්තිය නල හමුවී කඩුළු වැටට මුවාවී
ඉම නොපෙනෙන මහා කවක් ආදරයට ලියාවි

බිඳෙන විදුළි රේඛාවන් අසනිය පුපුරා යතී
රැදෙන චණ්ඩ මාරුතයක දෝංකාරනද දෙතී
දුවන වැස්ස දුවාපුදෙන් වළා කුළෙක එති එතී
මදන ඇතුන් මකුළු හුයෙන් වලකන්නද සඳවතී

තමලු ලතා මණ්ඩපයට මල් වැහි පොද වඩීවී
ගිමන නිවා රළු පොළොවත් අකලට හෝ තෙමාවී
සවන පිනන වස්දඩුවේ ගී රාවය ඇසේවී
නයන කළු නුඹෙ අසිරිය නුවරුන් ඇස නිවාවී

වැරදීමක සේයාවක් කාලිදාස දුර දකියි
අරමුණටම කවි ගලපා මේඝය කට අත වනයි
ඉර හඳඇති තුරු ප්‍රේමයෙ සිහිළස ලෝ කුස දවයි
පෙර අද හෙට හැමදාමත් කවි ඇත්තේ රිදුමකයි

Photo Credit; Nathan Dumlao