මිනිස්කම.
ම න ස ක සැමගෙ මෙත් සිසිලස නිති ගලන.
න ල ව ල සුමුදු සිතිවිලි මල් හද දරන.
ස ව න ත මිහිර රඳවා දිවි සරු කරන.
ක ල ත න මිනිස්කම සැමවිට වෙති සොබන.
ස න ස න සුවය ලබනට සදහම හැඳින.
න ද ක ර වන විටය සැප ලැබෙනුයෙ සසර.
ම ක ර යෙ නොමවැටී වියයුතු නම් එතෙර.
න ර යෙ නි දැහැමි මග කරගත යුතු සුසර.
න ම දි න විටදි තෙරුවන සිහි කර වැතිර.
ම න න ද කරුණක්ය එය සැමවිට මිතුර.
දි න ය ක මෙත්සිසිල යන මොහොතක පැතිර.
න ද ක ර සාධු හඬදෙයි දෙවිවරු නිතර.
කවිය බලන්න