සෞම්‍ය සොඳුරු වානේ ගැහැණිය ගැන කවියක් බඳින්නට නැත කවිකම් මා සතු තැවෙමින් ඉබාගාතේ ඇවිද යමි කඳුමුදුනට වන් කළ හාත්පස වසාගත් ඝන නීල තිරයකි හැකි උච්ච ස්වරයෙන් 'නන්දක්කා' යයි ගයමි. ඒ හඬ නැවත පැමිණේ දෝංකාරයට ලොල් වී නැවත නැවතත් ගයමි නිල් අහස යට කර වලා එකිනෙක මෝදු වෙයි කැටි ගැසෙයි අඳුරු වෙයි අහස සතුටින් හඬයි. - ඡායාරූපය - ලාල් හෑගොඩ