අසිරි පිනි දිය ....

අසිරි පිනි දිය ....

දීපා ද සිල්වා ලන්ඩනය

නුඹේ කම්මුල් පාසා කරවිත් කදුළු එක දෙක වැටෙන්නයි වියලි ගම් බිම් අලුත් හැඟුමින් පියුම් පෙති මෙන් පිපෙන්නයි බතේ හිඩැසයි හිතේ තනියයි දෙකම එක වර පිරෙන්නයි කදුළු සිරි පොද අසිරි මල් වී හිසට ඉහලින් ඉසින්නයි සුරත පා නෑකම් කියන්නට මග බලන තුරු නංගියේ පා දොවන්නට දිය කඩිති ලග මාන අල්ලන කෙකටියේ කලල මත සෝ සුසුම් හෙලමින් තනිව වැළපුණු නෙලුමියේ සෝක සංකා අතැර රඟ දෙනු වසන්තය පැමිණී තියේ දිය කඳ සරැලි නංවා ගැයු ගී රාවේ පෙම්වත් බවට මද නල හෙමිහිට යාවේ ඉහිනට සිරස් මුදුනට මල් වරුසාවේ තවමත් දිය බින්දු එක දෙක විත් නෑවේ අලුත් මනාලිගෙ මුහුණේ ඇති විළිය පෙන්වයි නුඹේ අඳුරෙන් තොර කල එළිය තැන තැන රඟන මිහි තලයේ සැනකෙළිය මිහිබට සුර පුරක අසිරිය ඉසිලීය
කවිය බලන්න