කඳුළු
ඈත හිමේ හේනේ පැල් රැකුම් දිදී
හීත රැයට ගිනි මැලයේ රස්නෙ වදී
කුරහන්යාය කිරිවැදිලා රුවට හැදී
ඇහැ පියවුනොත් හේනට වන සතුන් වදී
ඉර මැදියමෙත් අපි හේනේ නහින්නේ
බඩගින්නට කුරහන් කලපයි කන්නේ
පෙර කල කරපු කරුමයි මේ ගෙවන්නේ
මොන දෙවියන්ද අපගේ දුක දකින්නේ
අලි කොටි වග වලස් නපුරුම සතුන්නේ
අනේ අපට අනුකම්පා කරන්නේ
අපෙන් නුඹලාට කිසි දොස නොවන්නේ
අපේ හේන මඟ හැරදා පලයන්නේ
මෙහෙම හඳපාන යායට පායාලා
රිදී සඳ වතුර දසතේ උතුරාලා
මත්බර මුව දෙනක් තාලෙට හඬවාලා
වනන්තරේ රෑ පාළුව කැන්දාලා
ගෙදර පැල්පතේ අඹු දරුවන් නිදන
හිතේ කාන්සිය යන්නට කවි කියන
නිදිනැති රෑ ගෙවා දුකසේ පැල් රකින
මේ පව්වල කෙළවර කවදා දකින
සංහිඳේ පාන් දල්වා බාර වුණා
විටට දුංකලේටත් සල්ලි නැති උනා
පොළවට ඔට්ටු වී මහ අව්වෙ කරවුනා
සොච්චමකට අපි රෑ දාවල් නැහුනා
අස්වනු තුට්ටුවට උන් අරගෙන යනවා
වෙච්චි ණය ගෙවා ගන්නට බැරි වෙනවා
කණකර උගස් කර හේනක් වපුරනවා
මේ චක්කරේ අපි හැමදා කැරකෙනවා
2025/10/14
කවිය බලන්න
