සුසුමක අවසන
අත් පාවල දැවටෙමිනි
සෙවනේ හැදුණේ
පුංචි දෙතටු සැලෙන විටයි
සුරතල් මැවුණේ
ගැයුම්වලින් මා දෙසවන්
නිති පිරුණේ
සියොළග හිමිඳිනි ලොව්
අරුණලු පෙනුණේ...
දැඩි වූ නිසයි නුඹටම
වහලක් තැනුණේ
නෑ එහෙත් මට එහි
සතුටක් දැනුණේ
ඔබ මොබ ඇවිදිමින්
සිටි නුඹ කෙළි පිටියේ
නුඹෙ දැඟලිලි කිමැයි
සැනෙකින් මගහැරුනේ...
විකසිත වෙමින් තිබු
කුසුමක සුගඳ,
චණ්ඩ සුළග ! කිම ගෙන ගියෙ එය
රැගෙන?,
නටුවෙන් ගිලිහී ඇති බැව්
පුවතකි කටොර,
මැවි මැවි පෙනෙයි වී ගිය හැටි
කැකුලක් මිලින..!
Photo; Kristine Weilert
කවිය බලන්න
