නිරුත්තර වීමි

නිරුත්තර වීමි

බුද්ධදාස විතානාරච්චි

කුටිය සැම තැන කෑලි කපන සීතල උණුහුමක් නැති කල පේන තෙක් මානයක සීතල සළුව පොරවගෙන නින්දේ නොනින්දේ මුළු රැයම හිරු එළිය තීරුව එබෙන්නේ දැන් අලුයම දොරගුළු හරිනෙමි සීතලේ ගැහි ගැහී අමුත්තෙක් සිටී සඳලු තලය දොරටුව අස 'එළිවෙන කල් මෙතැනද හිටියෙ ඇයි දොරට තට්ටු නොකළෙ ? ' ඔහු සිනාසී විමසයි මෙලෙස 'තට්ටු කළා නම් දොර ඇරල මාව ගන්නවද ඇතුළට ? නිරුත්තර වූ මම කැඳවීමි ඔහු ගෙතුළට 24.01.20/21
කවිය බලන්න