ගෙදර මතක් වෙන විට

ගෙදර මතක් වෙන විට

මලිති අලහප්පෙරුම

උදේ රෑ වැඩ කරත් සැනසී ඉන්න බැරි බව තේරුණා කොහේ හරි දුර රටක ගියොතින් හොඳයි කියලා සිහිවුණා පවුලෙ බර මගේ කරට ගන්නට කොහොම හරි ඕනෑ වුණා කැමැත්තෙන් ආවා නෙවෙයි මම නොආ ඉන්නට බැරි වුණා ඇවිත් අවුරුදු දෙකක් දැන් මම නොයෙක් සැප මෙහෙ තියනවා තියන වීරිය දමා හොඳටම මගේ වැඩ මම කරනවා ඒක හින්දම වෙන්න ඇති දැන් අතේ සල්ලිත් රැඳෙනවා අතේ සල්ලියි හිතේ සතුටයි අය වැයක් වගේ දැනෙනවා ගමේ ගස් යට හෙවණ තිබුණා උණුහුමත් යහමින් පැවතුණා ගමේ යාළුවො ගොඩක් හිටියා අපි එකා වගේ හිනැහුණා හුළඟ හීතල අව්ව වැස්සට ඔක්කොටම අපි හුරුවුණා කැලේ කුඹුරේ මගේ නිදහස හුළං රැළි වගේ පාවුණා මෙහේ මගෙ පොඩි කාමරේ මම පාඩුවේ ඔහේ ඉන්නවා යාලුවොත් මහ ගොඩක් නෑ මට විටෙක තනියක් දැනෙනවා හීතලත් මෙහෙ හරිම අමුතුයි ඔහේ පොරවා ගන්නවා ඒ වෙලාවට කඳුළු කැටයක උණුහුමත් මට වටිනවා
කවිය බලන්න