අම්මා වැළලූ තැන

අම්මා වැළලූ තැන

පරාක්‍රම නිරිඇල්ල

දුරාතීතේ අඳුරු මොහොතක පස් වසා ලූ ඔබෙ මිනී වල දුරන්තරයක් ගෙවාගෙන විත් බලා මා සිත තැවුල් වූ මුත් එයද සැනසීමක්ය අම්මේ සෙනේ සුරතින් කැවූ මොහොතක ළදරු මා සිත එදා ඇඳි ලෙද දැනුදු හුරු වූ එකම සිතුවම බොඳව මා සිත ඇඳෙයි අම්මේ සිතේ සුරැකුණු ඔබේ සිතුවම ජීව ලොව තුළ අද තියේ නම්? පොළොව ගිලගත් හැඩැති ඔබෙ රුව ජීව ලොව තුළ අද තියේ නම්? සුළඟ ගිල ගත් ජීව වායුව තවම එහි රැඳවී තියේ නම්? මසිත නැඟ ඒ සිය දහස් පැන. ඒත් අම්මේ සිය`ඵ ඒ පැන පසිඳවා ලන සිය`ඵ පිළිතුරු ගිලී ගිය ඔබෙ මිනී වල තුළ නිරුත්තර ලෙස දිරා ගොස් ඇත. සදා කල්හිම වැසී ගොස් ඇත.
කවිය බලන්න