2022 ඔක්තොම්බර් කලාපය

හොරුන්ටයි හොර ඇඹනියන්ටයි
ගුණයි එලවළු චිකන් තම්බා
බේබිහාමුට තෙලෙන් බැදලා
සොසේජස් සහ කීරිසම්බා
අන්ත අසරණයන් ගෙ කුසගිනි
මතින් වාසිය හොයන එම්බා
දීන දොස්තර නුඹේ පැටවුන්
කයි ද තුන්වේලම කුරුම්බා

කලන්තේ යනු හිසට ලේ යන
ඉතා වටිනා ඇද වැටීමක්
කුරුම්බා යනු තව්තිසාවට
ටිකක් පහලින් හැදෙන කෑමක්
වේල දෙක කුසගිනි දැරීමත්
බුදුරජුන් ගේ ඉගැන්වීමක්
පට්ට ගොනෙකුට වෙද නලාවක්
පැලඳවීමත් සුපිරි නෑමක්

බේරේ වැව අද්දරින්
ඉහල අහසට නැගුනු
සංවර්ධනයේ පුරුෂ ලිංගය
බදාගන අඬනවා ඉකිබිඳ
කාලෙකට ඉස්සර
කන්‍යා භාවය සිඳගත්
කොළඹ අහස.

සිංහාසනෙන් බැස යන
මහරජු ගේ දුක්බර
විලාසය දැක.

සුරතාන්තයට පෙර මැලවුනු
ආසියාවේ ආඩම්බරය !

බලා සිටියා දුකින්
ඇදෙන විට දකුණු දිග්බාගෙට
කිරුල, කඩු කස්තාන ගිලිහුණ
රජු රැගත් දඬුමොනරය.

හාත් පස පැතිරුණු
නොහොඹිනා නිසංසල කම
ජයග්‍රහණයකැයි කියන්නේ කෙලෙස
පරාජිතයින් ගේ ලෙයින්
බේරේ වැව රතු වුනේ නැති කොට

රජු පැරදුනා තමයි
කලගුණ නොදත්,
බහුතරේ සුළුතරය ට
සුළුතරේ බහුතරය
අධෝභාගය පෑ නිසා
නොමිලේ ම

වලා කන්‍යා පටල
ඉරාගන අහස විනිවිද
ඉහල නැගි ලිඟු හකුලන
නෂ්ටකාමයේ කතිරෙන්
රජු න් පලවා හැර තෙපි
අහිමි කරගත්තේ කැමැත්තෙන්
සංවර්ධනයේ සුරතාන්තයයි
සුරතාන්තයේ ප්‍රමෝදයයි

" කිමද විප්ලවයකින් ඇති සරණය
නැතොත් පොදුවේ බෙදා රමණය "
'සාද්' ඇහුවා මතකද
(ප්‍රංශ වැසියන් ගෙන් නෙවෙයි.)
සංවර්ධනයට සින්න වුනු
ජෝන් ද සිල්වා රඟහලේ දී
තොපෙන් යටගිය දවසක.

හිතට එන දේ බිනින්න ට
ලියන්නට, සිතුවමට නගනට
නිදහසක් කුමකට ද තෙපි හට
සොරා ගෙන ඇති බැවින්
දැනටම
විප්ලවේ රතු පාට සිහිනය.

නිදි වදින විට පවා ඉඳ හිට
රජු බලා සිටී නම් නේද හොඳ?

ගිගුම් දෙන්නට බලාගන
පුපුරා පුපුරා සිටිය අහසට
කෝචෝක් සිනා පාමින්
ෆෙලිකන් කුරුල්ලෙකු වැසුවා
පිපෙන්නට පමාවන
නෙලුම් කුලුනේ
පොහොට්ටුව මත

ජනවාරි 2015

මංකඩ ලග වලිකුකුලන් පේලි සැදීලා
නුබේ නිතඹ පැද්දෙන හැටි බලාන උන්නා
කළු කුමාරයත් ඉතින් නාහෙට නාහන හින්දා
පරිස්සමෙන් ගෙදර යමන් මගේම එතනා

ඔබේ දෙතොල් පාටට උන් පරදින හන්දා
ඉදිච්ච මාදන් ගෙඩි ඔක්කොම හැංගිලා උන්නා
හිතේ තියෙන දේ ඔක්කොම කියන්න හිතලා
පුර පෝය හදක් පායනකම් බලාන උන්නා

කැකිරි හිනා හඩ අස්සේ මුණ ගස්සලා
තොවිල් පලේ විරාමයේ ඔබෙ බහ ලැබුණා
කරේ තියාගෙන බෙරයක් මං එන හන්දා
මාමණ්ඩි මට මනාප වේවිද මන්දා

රැකුණේ කැණිමඩල මවිපිය සෙනෙහස හන්දා
සැනසුම ගෙන ආවෙ නිවසේ බුදුවරු දෙන්නා
සෙනෙහස පිරුණු හදවත දරුවන් රන්දා
සමනළ කන්ද වූවා දරණ සිවු මහ ගංගා

වඩින්නත් කළින් හිරු දෙවි අප ලොවට
නිමවී සිනාසෙයි කළ දවසේ මෙහෙය
කුස පුරවන පිළිසිඳ ගත් දා සිටය
දෙනෙතට ගලාඑන්නේ හද පිරි සෙනෙහස කැටය

ඇත්නම් බඳුන් පුරවා හැද රසැති බොජුන්
ගලා බසියි උතුරා ගෙණ සතුට හදින්
ග්‍රහ දොස් අපල උවදුරු දොම්නස් ආවොත්
සෙත්කවි වුණේ මාපිය හෙළනා බැමන්

අමර ගුණසේකර ප්‍රංශයේMurne la Valee ප්‍රදේශයේ

ඔබ දුර ගිහින්
මට කවරදාවත්
ලං වෙන්න බැරි
ඈත දුරකට ඔබ ගිහිං

රෑ පුරා මගෙ මුවේ දැවටුණු
සුවඳ තැවරුණු හුස්ම පොද ඔබෙ
අරං ඈතක ඔබ ගිහිං
එකම සයනක ලඟින් සිටියත්
ඈත දුරකට ඔබ ගිහිං
මට කවරදාවත්
ලං වෙන්න බැරි
ඈත දුරකට ඔබ ගිහිං

එකම හීනය බෙදාගන සිටි
ඒ දවස් මතකයට මුහු කොට
යලිත් නොඑනට ඔබ ගිහිං
මතක පමණක් මට උරුම කර
ඈත දුරකට ඔබ ගිහින්
මට කවරදාවත්
ලං වෙන්න බැරි
ඈත දුරකට ඔබ ගිහිං

Asoka Handagama

කප්පරක් අඳුරු තැන් වසන්නට රෑ කාලෙ

ඉස්තරම් ආභරණ පලඳ හැඩ කර මාලෙ

එක්කරන් ආව දින සිට වෙනස් උන තාලෙ

සත්තමයි සඳ වගෙයි ටක්කෙටම නුඹ ආලෙ

හඳ පලුව බිම බලන් වැඩිම කාලය දවසෙ

අඳ පාළු අමාවක ඇය නිවස නැති සවසෙ

විඳ සෙනෙහෙ ලං වෙමින් සුපුන් සඳමය රහසෙ

බැඳ ගත්තෙ සඳ තමයි ටක්කෙටම මම අහසෙ

සම්බුදු සමිඳු ගෞතම අපෙ තිලොවග මුනිඳු
දෙව්රජු මව්ට දෙසු දම් තව්තිස් පුරසුරිඳු
නිමකර යළිඳු සංකස්සය පුර පසිඳු
වැඩි පොහෝ දිනයි දිදුලන වප් පුර තරිඳු

ඇසළමහේ පසලොස්වක පොහොය දිනේ
පෙරවස් විසූ අප බොදු මහ සඟරුවනේ
වස්තුන්මාසේ නිමවා සිල්රැක නිතිනේ
පෙහෙවස් පවාරයි වප්පුර පොහොය දිනේ

දිගුකල් රකිනුවස් පිවිතුරු බුදු දහම
නිසිකල් බලාගෙන පෑතිස් නිරිඳු තුම
කරමින් සංඝායනා විනයද මෙබිම
රැව්දුන් දිනත් වූයේ වප් පොහො දිනම

මෙත් බෝසතුන් මතු බුදුවන ලොව්තුරා
පන්සියයක් සිය සගයින් පිරිවරා
සිත්සතොසින් පැවිදිව කහ සිවුරුදරා
වප් පුර පොහෝ දිනකයි බැඳුනේ සසුන කරා

Not Published

හිතුවෙි නෑ කවදාම පොතක් කවි කරන්න
මෙිවාද? කවි කියා කියවලම බලන්න
නිර්දේශ වුනොත් මට පණිවිඩය කියන්න
සම්මාන මට එපා මිතුරෙක්ට පුදන්න

කඳුළු බිංදු සළා සිතේ දැවෙන ගින්න නිසා

බඳුන පුරවලා කුමටද වතේ ඇඳේ වළා

බිඳුන පිරුන සතුටු ගඟුල ගලයි සිරුර පුරා

රැඳුන පැතුම් මුදා හරිමු සුචිත්තයෙන් පිනා

දෝත පුරා පිරී ගියත් රනින් තැනුන පියුම්

වීත රාග පිනා ගියත් කැලති කැලති දසුන්

ඈත ඈත ඉඳන් ඇවිත් ඈත නැවත බලන්

ස්වේත වලා පාවී යති නුඹේ හිසට උඩින්

වියළි පුළුන් කැටිය ලෙසට දිවි කතරම ගෙවන්

ගසක සැළෙන පත් අතරේ සිසිලෙ ගිමන් හරින්

සුළඟෙ වැටෙන සුබොජුන් මත කුසේ ගින්න නිවන්

පිරුණු සිතක සැහැල්ලුවෙන් ඈතට ඉගිලියන්

හීන පේන රෑ නින්දේ කටු ඇනේවි ඇසේ

රෑන ගිරා ගීත අසා සනසාපන් විසේ

මාන පිරුන රන් තලියම පුරවා සිත් දොසේ

හීන නොපෙනෙනා මනු සිත ගඟුලකි නිදහසේ

I have always admired your majestic look
And bought and read every Royal book
Hoping that some day I will reach every nook
And stay connected whatever it took.
Nineteen twenty-six was when I was born
And felt so special though I was in Ceylon
Became a Royal Watcher and followed every song
Of the Royal Family, whether they were short or very long.
Your dear Queen Mother was a mentor for me
I followed her every step and admired what she did
As a mother and a Queen with your father who was King
And after your Coronation, as the mother of the Queen.
May you live long as our Queen so Serene
With your family and friends, may joy they will bring
As time goes by may we continue to sing
Praises and honour to you as our Queen
… May you live long, as our Queen so Serene…
Composed by Dr Anne Perera as written by
Mrs. Gertrude Weerakoon,

who celebrated her 80 th Birthday on 7th January 2006 and who

requested Anne to write a poem to send to
Her Majesty Queen Elizabeth II.

2006

මගේ බිළිඳුන් දන් දුනිමි මම
අතීතේ එක් අඳුරු දවසක
දිළිඳු වෙසතුරු රජුගෙ කීමට
ජූජක බමුණාට නම් නොව
බැමිණියට දුරු රටක සිට ආ

මෙහෙකාරකමට නොව
හදා ගන්නට දරුකමට.
පාරමී දම් පුරන්නට නොව
අනෙක් පැටවුන්ගෙ දිවි රැකුමට.

විසි වසරකට පසු
නව යොවුන් ඔබ පැමිණ
වැදූ මව සොයාගෙන
හැදූ මව සමගින
තෑගි කහවණු රැගෙන
නුහුරු නුපුරුදු දේශයකට
නාඳුනන මවක් දැකුමට

ඇත්තෙන්ම කවුරුන්ද ඔබ මගේ
ඇත්තෙන්ම කවුරුන්ද මා ඔබේ
මව් සෙනේ බෙදී ගිය තැන
පුපුරු ගසමින් යළිත් මතුවේ
එදා හද තුල ඇවිලි ගිනි දැල්.

After a day full of music
dancing wining and dinning
lots of wishing
and uttered nonesense
Curtain came down.
The couple whisked away
To the expected privacy
locked behind the door.
No intruders are welcome.

Now
They are to themselves
looking into each other's eyes
trying to discern the craving
for carnal indulgence.
hidden deep , bottled up

Animal is waking inside the body
breaking the shckles
uncontrolably.
This is the waited moment
all this time yearning for ,
Freedom uninhibitted

There have been
mometary pleasure
stolen
when the world was looking
the other way
added more fuel to the fire.
Never had an opportunity
to release the unchained carnal desire
like this

Oh beautiful
Life is worth living for
Inner self is flying away
With the buttrflies.
eternal bliss is like a light
at the distant horizon.
Two bodies on fire
are drifting
towards it
embraced.

Contrasting minds
are sucking
the moonlit night
through the split
of the window curtain.
Everything outside
is glistening
bathed in gold
cascading from the heavens

This dream lasts
until the daybreak only

Tired bodies wake up lazily
after a hectic night
tickled by the silvery shaft
Creeping through the curtain slit

The life is waiting out side
the locked door
Stark naked
To receive them to the
Reality.

15-12-2021

Wedding is like a blissful dream
realised after meticulous planning.
Expectation is for this bliss to last ever after. Wake up call is scheduled to come
from the following day itself.
Life thereafter is known to those who
have gone through it but rarely anybody
comes out with the real facts.

කිඹුලන්ට හිතු මතේ
ඔබ මොබ පීනන්න
ගං ඉවුරෙ සැතපිලා
හිරු රැසින් නෑවෙන්න
පතුලටම කිමිදිලා
ජීවිතේ විඳගන්න
නිල්වලා ගඟ වගේ
අඩු නැතුව ඉඩ දූන්න

ඉහල පොද වැස්සටත්
පහල දෝරේ ගලල
කෙසෙල් කොට පාරු උඩ
පැද යන්න පුරුදුකල
නොගැඹුරු ගංවතුරෙ
කිමිදෙන්න ඉඩ දුන්න
බොළඳ කුතුහලය හළ
දඟකාර ගිං නදිය

කැරකි කැරකී කඳු වලල්ලේ
එති එතී ගල් කුළු වටා
පළුදු රළු ගති ගෙවා දමමින්
හැඩ කලා කඩතොළු මකා

නොබා හඹා ගිරි හෙල් කඳු වැටි නිම්න
වෙහෙස නිමා විය හමු වූ පසු තැන්න
උනා දුහුලැඳුම් කැත කුණු කිලි වැකුණ
පහන් සිතින් ඇඟ ලා සළු පිළි ධවල

නසා මෝහය නිවා දාහය
ශ්‍රෝතයෙන් වීරිය වඩා
දානයේ පාරමී පිරුවා
බෙදා කරුණා ගුණ දයා

ගලා යන්නී නිසසලව ඈ
සසර සයුරේ ඉම සොයා
සපථ කරමින් පුළුල් නදියක
නිහඬ පරිනත ගති සොබා

අකුරට යනවයි කියලා
ටිකිරි අයිය බැදිවලමයි
ඉන්නකො මම ගුරු ගෙදරට
ගිහින් කියන්නම්

ගිහින් කියල - මේ බැද්දෙදි අල්ලල දෙන්නම්

පඳුරු අස්සෙ කුරුල්ලන්ට
ඔමරි කරනවා විතරයි
සිළිඳු ඉතින් දර කැඩුවද
මමත් කියන්නම්

ගිහින් කියල - පොඩි නැන්දට අල්ලල දෙන්නම්

ඉඳුණු කරඹ ගොඩාරියක්
මගේ ඔඩොක්කුවෙ තියෙනව
ටිකිරි අයියටත් දෝතක්
පුරවල දෙන්නම්

පුරවල දී - තව මදි නම් හිඹුටුත් දෙන්නම්

සිළිඳුට ගීපද කියන්න
කුරුල්ලන්ට මළ තියන්න
ලොකු වුණාම මේ බැද්දෙම
හේන් කොටන්නම්

හේන් කොටල - අපි දෙන්නට පැලක් හදන්නම්

මාළු ඇඹුල් තියල් කරල
පොල් සම්බල් රසට හදල
ඇල් හාලේ බතුත් එක්ක
අනල කවන්නම්

කවන ගමන් - මමත් කවන තරමක් කන්නම්

හැන්දෑවට කහ සුදු රතු
හෙන්දිරික්ක මල් පිපුණම
ඒ ළඟ ගල් පොත්තක් උඩ
වාඩි කරන්නම්

වාඩි කරල - ලඟින් ඉඳන් නළා පිඹින්නම්

ගමේ ළමිස්සියන් එක්ක
විලට ගිහින් පන් උගුලල
රටා පුරල මෝවිටි ලා
පැදුරු වියන්නම්

පැදුරු වියල - ඒකෙ ඉඳන් පංචි දමන්නම්

කළුවර ඇති වැහි දවසක
මහ රෑ ඇඳ ළඟින් ඉඳන්
පල් හොරු ගැන හොල්මන් ගැන
කතා කියන්නම්

කතා කියල - බය ඇරෙන්න විහිළු කරන්නම්

හීන පොදි බඩ බැඳන් රෝස උයනට වැදී
රෝස කුසුමක් නෙළන් මවක ආයෙම වඩී
මායිමේ ඈ පෙනෙන නොපෙනෙනා ලෙස හිදී
පියෙකු විඳි විලිරුදා අකුරු මත නැත රැඳී

අරුණැල්ලේ ආ හිරුත් සවස මුහුදට පනී
වෙහෙස අග සියොතුන්ද කැදැල්ලක සුව විඳී
මහ රැයෙත් දහදියට සඳත් සුසුමන් පිඹී
වැඩ පලේ නිඳි නැතිව තාත්තා වැඩ ඇතී

මගුල්දා පෝරුවට යන දුවක අත රැඳී
කටුව වී නටුව මත මල රැකපු අත ඇතී
හදවතම කඩා තව අතක දවටන හැටී
කියා දුන් ඒ ඇසට කඳුළෙ හිමිකම නැතී

නිමක් නැති අහස් කුස හුදකලා තරු ඇති
දැවී ගිය මුත් පොරණ අදද එළි විහිදතී
වැඩ නිසා අතපසුව ගියත් මතකෙන් මිදී
කොහේ හෝ බිම් කඩක තාත්තා නිදි ඇතී

" නාලිනී එන්න
මල් පිපීදැයි බලන්න ..."

විහිලු එපා බන්දු
මේ COVID නිවාඩුව

මිටක් දැම්මද ඔයා
උදැල්ලට
රේක්කෙ නම් හොඳටම දිරල

අල්ලපු ගෙද‍ර අන්කල් දුන්න
බණ්ඩක්ක ඇට ටිකක්
මටනම් බයත් හිතෙනවා බන්දු
වය්රස් තියෙයිද දන්නෙ නෑ
කෝකටත් තියන්න ඕනෙ
කොරෝන්ටින් වෙන්න

ඇහැරවන්න එපා, පුතාව
ඇති යාන්තම්
කොල්ලට ලැබුන නිවාඩුවක්
වැකේෂන්එකටත් පංති
හොඳ වැඩෙ, ටියුෂන් කාරයන්ට

ඔයා දන්නවද
අද උදේ, වෑන් අංකල් ගත්තනේ
කෝල්එකක් මට
එයාට ලීසිං ගෙවන්න බැරිලු
වෑන් ෆීස්එකෙන්
බාගයක්වත් දාන්නලු
බැංකුවට
පිස්සු අනේ, මිනිහට
කොහෙතියෙන සල්ලියක්ද
පඩියෙනුත් භාගයක්ම කපල

මං දන්නෙ නෑ බන්දු
බණ්ඩක්ක වැවෙයිද කියල
මේ හුන්ඩුව ඇතුලෙ
ගොලුබෙලි සේනාවකුත් එක්ක
ගමේ හිටියනම්
හදන්න තිබුණ
හොඳ පාත්තියක්

ඔයා දන්නවද බන්දු
තාත්ත අන්න ලියල
ඕවිට කෑල්ලම, අය්යාගේ නමට
තාත්තට චාටු වෙලාද කොහෙද
මායාකාර ගෑණි
මම දැනගත්ත බැදෙනකොටම
පවුලට

බන්දු
ඔයා තාමත්
TV එක ළගද

බලන්න
ඔය ඈතින් ඇහෙන්නේ
ග්‍රෝසරි බඩු
වෑන්එකද කොහෙද

ඉක්මනට එන්න
මාස් එකකුත්
දාගෙනම

2020 ජූලි 13 දින

සඳ මඩල ඔබ උදුල
මඩ පොලව මම පහල
කඩ ඉරට ඉඩ හැදුව
මම සසල - ඔබ නිසල

සදා කල් වෙන පරළ
විදාගෙන නිල් මුහුල
සයුර මම ඔබ වෙරල
මම සසල ඔබ නිසල

වලා පෙල මැද තුමුල
නුඹ දෑල නමුනු කුල
මිදී ඇද හැලෙන කල
පිස ගනිමි මම කඳුල!

⁣යමකුට ඔබ පවසන්නට යන
දෙය ගැන සිතනු මඳක්...
කමකට නැති ඕපදූප වාගෙම
යම් වෙච්චි හොඳක්...
නමකට සම්බන්ධ වුවොත් වෙසෙසින් සැම දන්න ලඳක්...
තම කට වැරදෙන්න යන්නෙ මොහොතයි, එය වෙලා ඇදක්...

අසනා අයගෙන් සමහරු , අතින් දමා එය රසකර..,
වසනා ගම පුරාම පතුරන්නේ නම් තලුමර මර...
ගසනා තටු අනුවම පැතිරෙනවා වැඩිවී එහි බර...
මසනා එක මුව, හොඳබව සිහිවෙයි
ගියපසු පෙරහර...

දෙතිස් කතා ගැන දෙසලා ඇත්තෙ දහමෙ නිකම් නොවේ...
එ තිස් පැයේ සීලෙ රැකුම අගය නිසාමනේ ලොවේ...
විපස්සනා බවුන්වැඩුම පුරුදු වුනොත් ලැබෙයි සුවේ...
තපස් නොවීමුත් සිත නිවනට
යොමුවී ගතම නිවේ...

දක්ෂිණි සාවිත්‍රි ප්‍රනාන්දු ද සිල්වා .
දෙහිවල

කොහේ සිට පැමිණි දැයි
නොදන්නා හදවතක්
ගැහෙනවා ඇහෙනවා
සිහින් කෙදිරිලි හඩින්
බිඳී ගිය පෙම්වතක
මතකයන් අහුලමින්
ගැයෙන දුක් ගී රාව
නෙතු පියන් ඇහැරමින්
අතරමග අත හැරුණු
ගිලන් පරඬල් පතක්
පිනි ඉසා පුබුදන්න
අහම්බෙන් හමු වුවත්
ඉරිතැලුණු ප්‍රේමයක
විරහවක් උසුලමින්
නෙත් කෙවනි තෙත් කරයි
කදුළු කැට පුරවමින්
නොතේරෙන නොදන්නා
රිදුමකට වග කියන්
විඳවිල්ල බාරගමි
උරුමයක් වූ නුඹෙන් ...

සරුවට වැඩී අහසට නෙත් යොමාගෙන

ලොකුවට අතු විහිද රුප්පා වසාගෙන

ගැඹුරට මුල් යවා සාරය උරාගෙන

පොළොවට ඇද වැටෙති පොඩි පැල මරාගෙන

දෙනවැයි සෙවණ හිරු කිරණද සඟවගෙන

වළකයි සඳඑළිය කොල මත අතුරගෙන

රඳවයි පරපුරක් අඳුරෙහි නවතගෙන

නොමදෙයි ඉඩක් නැගිටිනු හිස ඔසවගෙන

වැසිඑන විටදි කුඩයක් මෙනි දිග හැරෙන

ඇතිවන තුරා බී බිඳු පහතට දමන

වතුරෙන තෙමෙන ඇඟපත සෝදා එවන

නැහැවෙන තණපත්ද නැත අරුමය කිපෙන

රැවටෙන කෘමිහු පැණි බිඳකට ලොබ බඳින

දැනගෙන නුවද මෙහෙකරු වෙයි ඵල සදන

වැජඹෙන ඉහළ දැක විත් කුරුලන් ලගින

තැනතැන දමයි බිජු මුන් පරපුර වඩන

පොහොරද ජලය වාතය හැමටම තිබෙන

නැතිවද ලැජ්ජ තොග තොග හොරකම් කරන

සිටියද යොවුන් පරපුර පහළින් හැදෙන

සැදුවෙද පමණි සැම මාවත් උන් මඩින

පැවතුම නාකි ගස් අවපස වෙත හැරුන

නැවතුම හෙටක පැතුමන් සිත්වල පිරුණ

මපැතුම ඉවතලනු උන් බාගෙට මැරුණ

ඇමතුම එයයි වෙත නැග එන නව අරුණ

දෙවිවරු ලෙසින් සැළකුම් නෙක පුද ලබන

සමහරු වෘක්ෂ මෙනි මහළුව දැය බුදින

විසකුරු මොවුන් නැතිකල දින ගෙන හැඳින

සූමියුරු කල උදාවෙයි වෙත ලක් දෙරණ

පිපුණ මල් ගොමුවේ
බඹර ගුමු ගුමු ඇසුනේ
විහඟ ගී ගැයුනේ
අතුරිකිලි නැටුවේ..

මලක රොන් පිරු‍ණේ
මුව මඩල පිපුණේ
කොමළ සිත් නැඟුණේ
නෙත් බිමට හැරුණේ..

බඹරුන්ට නොපෙනෙන්න
සඳමඩල සඟවන්න
කිලිටු සිත් නොමඑන්න
ගේ පහන දල්වන්න..

නැවුම් කළයෙන් නාවා
පිරුවට සුදෙන් අන්දා
ගුරු දෙගුරු නැමදීලා
වඩිනු මල් කුමරියේ..

මරණයෙදි කෙනෙකුගේ
නැහැ කිසි සතුට සිතෙ මගේ
එතෙකුදු දැක රඟේ
මවිල් ඉපිළෙයි සියොළඟේ

අපෙ රට යට කරපු
සුවහසක් දූ පුත් මරපු
හෙළ දැයට වින කරපු
අදිරද නොවෙ ද මහ රුපු ?

පෑගු දැයෙ තිබු ජවේ
ඉදිරු නිදහස සිහි මැවේ
කුමට තැවෙමු ද ලොවේ
උන් ගිය කල දි පරලොවේ ?

නැති ඉසුඹු එම රටේ
දී ඇත මෙහෙට ගැසු ගැටේ
අඬමු ද රට තොටේ ?
නැති ද සළු හැඳ ඉණ වටේ ....??

මැරුණු අපෙ විරුවනට
නුදුන් ගරුවක් කිසිවිට
දිය යුතු ද සතුරනට ?
නැති ද සිහි අපෙ මොළයට ....??

අපේ පර ගැත්තෝ
රට ගැන වගක් නැත්තෝ
කළුසුදු ඇබිත්තෝ
අවමඟුලෙ යන ඉත්තෝ

දෑ හැඟුම නැති එවුන්
රජ පුටුවලට යැවු පවින්
වැටී රට යළි දණින්
සුුදු වැඳුම නෙතු හැර බලන්....

දැයෙ අපෙ නිදහසට
ලේ වැගිරු හෙළ විරු හට
නිගරු දෙන රටකට
හිරු පායයි ද කෙලෙසට ?

දහ අටේ - හතළිස් අටේ
පොළොවෙ හෙළු ලේ මුතු කැටේ
විරු ඉපිද යළි රටේ
දීන සිවලුනට දෙනු මැන බැටේ .... !!!

2022 සැප්තැම්බර් 17

සරත් කල පිරුණු සඳ යට
මුදු රිදී පැහැ එළියෙන්
උද්‍යාන තෙමෙද්දී
මරණය නම් වියපත් සරදම් කරන්නා
සියල්ල මතක ඇති
සොඳුරු මිතුරෙක් ලෙසින් පැමිණ
රහස් කියාවි නුඹ හට

වසත් රෝස කුසුම් යටින්
වනයේ රත් පැහැ පත්වල
අඳුරු ලෝහිත පැහැය
සැඟවී එබෙද්දී
දහසක් මතකයන් ගෙන
ආදරය ඇවිදින්
සොඳුරු, පිළිතුරු නැති පැණ අසමින්
සියුම් දෑතින් නුඹව පිරිමදිනු ඇත

Translation of the poem ‘Under the Harvest Moon’ by Carl Sandburg
පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක

ඇමෙරිකාවේ ඉලිනොයි ප්‍රදේශයේ උපන් කාල් සෑන්ඩ්බර්ග් (1878-1967) ප්‍රකට කවියෙක්, ගත්කතුවරයෙක් මෙන්ම ඉතිහාසඥයෙක් ද විය. ඔහුගේ නිර්මාණ වෙනුවෙන් ඔහු තුන් වරක්ම පුලිට්සර් සම්මානය දිනාගෙන ඇත.

Original poem:https://poets.org/poem/under-harvest-moon
Poet’s Biography translated from: https://www.best-oems.net/carl_sandburg/index.html
Photo- Unsplash

ළමාවිය ළංවී ළයට තුරුළු ව
ළපටි අරුමෝසම් දමද්දී
නොතේරුණු දෑ බොහොම
බැරෑරැම් වී එද්දි
සිත සළිත ව ගියේ
ළාමක ව රිදවමින්
සිතාගත නොහැකි වී...

අනෙක්වුන් පොරකද්දි
ජීවිතය දකිනු ව ජයට
මා ගියේ ගනු පිණිස
වැහැරෙන මගෙ දිවිය
මිහි දනට නොදෙනු පිණිස...

අක්කා නොසිටින්නට
ඒ කර්තව්‍යයත් හමාර ය
වසර දෙක-තුනකටත් එහා
එහෙනම් මේ කව නොලිය වී...

දෙනෝදහසකගෙ දිවි
තොර කැරෙන සන්ධිස්ථානයට
මම ද ගියෙමි අපේකෂාවකින්
වික්ෂිප්ත වූ මගේ හද පෙලා
නැගුණේ නෙතග කදුළක්
උපහාසාතමක හඩින් හඩන්නට
ඉකි ගස-ගසා වෙව්ලන දෙකොපුලෙන්...

වට-පිට බැලීමි...
නෑ අයියා පෙනෙන්නට
පුරුදු අක්කාගේ මුහුණ
විඩාබර පියවෙන නෙත් පියන්
විටින්-විට...
කෝ කුමාරී - චූටී කොහේ ද
අයියාට කීවේ නැද්ද... එනවැයි කිවේ නැද්ද...
කරදරයි අයියට
කොච්චර දුරක් එන්න ද
දකින්නත් ආසයි
අක්කෙ අපි එන්න කියමු ද
තවත් එක සැරයක්... ආසයි බලන්නට
මං ඉතින් මේ පුටුවෙ ජීවිතේ ගෙවනවා
එහාටත් - මෙහාටත් -කැරකෙමින් ඉන්නවා
සකය මත ජීවිතය නැවතිලා... නැවතිලා...!

01.10.2022

රෝස පෙති ඉරෙන විට තෙමෙන මුදු කම්මුල්
නෙළුම් පෙති තෙමෙන විට සිනාදෙන මුතුවැල්
නිදිකුම්බා මල් සිනා දැක රිදෙන දෙපතුල්
පොපි මල්ය රිදි රිදිත් සිනා දෙන නිකැළැල්

පතොක් මල් නොම නෙලන රන් දමක් වන් අත්
රතු රෝස අතු වලට දිගු කරති බවලත්
ඉඳහිටක කටු මතට හීන් වැහි වැස්සත්
කටු ගහේ මල් වැරදි නෑ කටුද ඇතිමුත්

දේදුන්න දිය කරන් පාට ගා ගත්ත මල්
කටු ගහේ මල් වලට කරන මුත් සමච්චල්
කටු ඉතිද තුරු වැල්ද හුරුව ඇති සෑම කල්
රුදුරු වුව කටු මල්ද මෙනිය මට මහනෙල්

සිරිසර මවන දසතම බල රස මැව්ව
විසිතුර නයන තුල නෙක නෙක කව ලිව්ව
සිහිකර නිවන සරතැස දුර නැත ගවුව
මිහි බර දරන හෙලබිම සිහගිරි පව්ව

හිමිකර ලවන තුල සිරියට මන බන්දා
විසිකර සිහින ලද නිලුපුල් රුව වින්දා
සිහිකර වරුණ ලඳකගෙ රුව ගුණ රන්දා
වැහිබර පවන සමවන සිතුවම ඇන්දා

දිස්වන දුරුතු හද සීගිරි කුලට පැන
වස්සන සුසුදු මද සිසිලැති කිරණ දෙන
ගස්සන පහුරු මත කැටපත අකුරු ගෙන
ලස්සන කුරුටු ගී කාගෙද කියනු මැන

හිරු දෙවි නැගෙන විට වටකොට ගිරිදේවී
විරු සවි රැගෙන එන වද උණුසුම යාවී
මරු දිවි පතන විට සැඟවුව සිරියාවී
ගරු කවි සවන තුල රැව් පිලිරැව් දේවී

මින්දද විදින හී එක පිට එක වැදිලා
වින්දද සහන ගල් කුළු සයනය අතුලා
පින්කඳ නුවණ නැතුවද ඇගෙ ගැන හිතලා
රන්කඳ කියන දෙවුරුවෙ නිරුවත ඇඳලා

මිතුරන් වදුලු ගිරිමත එකමුතු කරලා
සතුරන් සියලු මඩිනට සැලසුම හදලා
වගුරන් කදුළු කුමටද පිය රජු මරලා
මසුරන් බිඳුලු කස්සප හෙළයට උඹලා

කවියෙක් නොවෙමි නමගිය
කවියක් කියමි අවසර
මිහිරක් කවි ~ ලන්ඩනය
තෙවරක් පුදමි ආදරය

ඔහු කියයි අපට
"මා කියන දේ පිළිගන්නම අවශ්‍ය නැහැ
ඒත් ඉවසිල්ලෙන් සවන් දෙන්න
අනෙකාට සවන්දීම ප්‍රගුනකිරීම
අවශ්‍යයි යහපත් සමාජයක් ගොඩනගන්න"

මම හොඳින් සවන් දී හිඳිමි
වචනයක් වරදින තැනක් අල්ලා ගන්න
හොඳට රිදෙන්න දෙන්න ඔහුට
16-09-2022

දිනිසුරුගෙ කැලුම් විඳ, නිසයුරුව දකින තුරු, නිරන්තර සුවඳ දී, නටු මතින් සුපිපෙද්දි
තනි නොවී පිරිස් මැද, මල් පොකුරු පුරාවට, හිනැහෙමින් රිසි ලෙසින්, වර්ණ වල මුහුවෙද්දි
පිනි පහසෙ නැහැවෙමින්, සිහිලසක වෙලි වෙලී, මිහිමඬල සිප අරන්, රටාවන් අතුරද්දි
මිණි කිරුළු අහිමි ඇයි, අනේ මේ "කඩුපුල"ට, මැදියමක ඇහැරිලා, මොහොතකින් මියැදෙද්දි...

නෙත් පැහැර මන බඳින, ශ්වේත පෙති මත මුසුව, සුළං සර විතරමයි, බොහෝ විට දඟවුණේ
මත් බිඟුන් වත් නොමැත, ගිණි ලමැද නිවන්නට, සෙව් සුවය අරන් තුඩ, කෙලෙසවත් ළංවුණේ
රත් අනඟ දුනු හීය, බැරිවෙලා මිස කිමද, ප්‍රේමයක් මුසුවෙලා, පපුවකට නොවැදුණේ
සිත් රිදුම් පමණමයි, තුරු හිසත් දොස් නගයි, රැකවරණ නුදුන්නත්, තරහනම් නෑ වුණේ...

තරු දිලෙන හීන සැම, දැන දැනම මිලින බව, මියෙන්නෙමි හෙමි හෙමින්, වියාගෙන කාන්තී
හුරු ගැහැණු හැඟුම් මුත්, සිරුරකට සමවෙන්න, සැත් තුඩින් සැරසුනෙමි, නමුදු නැත යාන්ත්‍රී
පිරු පැතුම් අභියසක, දිනූවත් රුව වරුණ, ඔසු මතම ගෙවන්නෙමි, සොය සොයා ශාන්තී
දුරු කරන් අපුල රළු, ගුණයෙන්ම බලනු මැන, ළඳකි මා පෙර පිරිමි, වුණා සංක්‍රාන්තී...

25/08/2022

අතට කුමට දුන්නද දිලිසෙන
කඩුවක්
වටට තියා පින්බර බෝපත්
හතරක්
හිතට එඩිය වැඩි මුත් වෙයි අව
නඩුවක්
පිටට යන්න බෑ මැද ඇත රතු
කොටුවක්

සයුර මෙපිට බැබළුණු පොඩි මුතු ඇටයක්
පැතිර ගියපු අභිමන වී ඇත
අඩුවක්
විසිර කෙසර ඳඟ දෙයි එන විට
සුළඟක්
වැතිර කියමි දෙනු මැන කඩුවට
කොපුවක්

කොතන කොහොම එසවූවත් ඇද නූලක්
එතන ඇසෙයි සුන්දර සිරි බර
ගීයක්
මෙතන මෙහෙම හිටියට මට ඇත ගායක්
වැටුණ නමුදු නැගිටිව් මෙය රන්
යායක්

2022/09/18

තලන, පාගන, නගින, තරඟය
තබයි හිසමත මහ බරක් ..
අප්සරාවට කුරුටු ගී කව
බින්දේ ගල නොව හිත මිසක්..
බැඳුම් රැකුමට හෙලු කඳුලින්
දෙගොඩ තැලුවා හද විලත්..

තනිකඩ දවස් වල කසුප් සගයනි,
අනේ මං නිදහස් ගලක්! ....

කඩා දැමුවෙමි
අගෝස්තු කොළය
දින දසුනෙහි
ඔන්න ඇවිත්
සැප්තැම්බර්
යළිත් ඇවිත්
සැප්තැම්බර්

කෙතරම් වැදගත් ද
සැප්තැම්බර්
සැප්තැම්බරයේ
උපන් කෙනෙකුට

මොනතරම් මතක
පිරිලා ද
සැප්තැම්බරය තුළ
හැම දවසක්ම
මාසයක් වගේ දිගයි

තව කොතෙක් සැප්තැම්බර්
ඉතිරි ද නොදනිමි මට
කුමට තැවෙමිද ඒ ගැන
උදාවුණා පමණයි තවම
අලුත් සැප්තැම්බරය මේ

සැප්තැම්බරය ඔබ
මවක් වාගෙයි මට
ජීවිතය පිරිනැමූ
ඇදුරියක හා සමයි
ප්‍රේමයේ මුලකුරු කියාදුන්

සැප්තැම්බරයමයි
වසන්ත කාලය
දිගාසිරි කුසුම්
මා වටා සුපිපෙන
ගෙවී යන නමුදු
මසින් මස මා දිවිය
ඇද වැළඳ සිපගනිමි
ළබැඳි සැප්තැම්බරය .

03 සැප්තැම්බර් 2022

සුමුදුය සුකොමළ පහස අදද මට
හමුවූ මුල් දිනයෙම වාගේ
හිනහව පිරි මුව කමළෙහි සෙනෙහස ඉතිරෙනවා ගලමින් දෝරේ

කාලය ගතවුණි විඩාබරයි අප දෙදෙනාගෙම සුපහන් ජීවේ
එනමුදු ලෙන්ගතු කමේ මහිම ඔබ
මා නිතරම රහසින් කීවේ

කාගේ කවුරුද කොහිසිට ආවෙද ඔබ මා හඳුනා ගන්න ඇතී
ඉඟියෙන් මෙන් ඒ හැඟුමන් පැතුමන්
මතු අත් භවයෙත් පතමු අපී

ලොව හුග දෙනෙක් ලොකු අගයක් දුන් කෙනෙකී
ඔබෙ ජීවිතය මිහිරට ලියවුන කවකී
සිනහව පිරුන කරුණාවෙන් බර වතකී
රැජිනක් මෙන්ම ඔබ හරි සුන්දර කතකී

සියවසකට කිට්ටුව ගෙවුනා දිවිය
අවසානයෙත් තිබුනා සිත ගත සවිය
ළං විය නොහැකි යහගුණ ඔබෙ හරි දුරය
ඔබ සම කෙනෙක් ළගදී රජ වනු බොරුය

හිරු නොබසින රජයන් ඔබටම හිමිය
සුරු විරු කම් උපතින් ඔබහට සතුය
කරුණා දයා ගුණයෙන් පිරි සුරවමිය
හොරු අරගෙන ගියෙ ඇයිදෝ රාජිනිය

කදුරු වාගේ තිත්ත කරුවල
කලු තෙරක එක් දනව්වක හිඳ
විය සිදුර බිඳ පහන් එළි ඇති
දුරු දනව්වක දිවි හරඹෙ හිටි...
තුරඟයකු පිට නැඟී ගත් නුඹෙ
දෙපා යුග බිම නොගැටුණෙ ද රළු
වේගයෙන් හඹ-හඹා ගියෙදැයි
පමණටත් වැඩියෙන් සිතෙයි මට...
කැලෑ කටු පඳුරින් පොහොදු වුණු
පිපුණු කැකුලේ අගය නොදැන ද
ගැමිකමේ සෙනෙහස නසා-නුඹෙ
හුරුබුහුටියත් සුනු-විසුණුකොට!

නොබසිනා හිරුගේ ඉමෙහි සිට
අරුමෝසමට දෙනෙත් නතු කර
බලා සිටියෙ ද තව ඉරක්-පායනු
දකින්නට දිවි අඹරෙ තෙර!!
කාලයේ වැලි තලාවේ යට
උස්-පහත් වූ සියුම් සිතිවිලි
එබෙයි තවමත් වරින්-වර-මායිමේ
හිඳ වැට කඩුලු බිඳගෙන...
හමු වුණේ හැටියට ද ඉරණමෙ
ආ-ගියේ ලොව් “අටේ දහමට”
දෙළොස් කොටුවෙ ම ලියැවි තිබුණෙ ද
බොඳ ව ගිය අපැහැදිලි ව අකුරින්...
කරමි නිවැරැදි මේ සැහැල්ලෙන්
සිදු ‌වෙලා ඇති ඒ විපැත්තිය
ඉතා පැහැදිලි රවුම් අකුරින්
සනස ගනු පිණිස ම මගේ සිත...
තී වෙති ද ඒ මාර වෙසඟන
අපේ හදවත් තුළට රිංගූ
මේ ඇය ද නොව නුඹේ හද ගිනි
දුන්න යුවතිය මහද ගත්තූ!!!

ලියුමක් ලියා මුතු අකුරින් මනාව ට
කවියක් ගොතා මුමුනන විට ලතාව ට
මනසින් හිත හිතා කාලය ගෙවන වි ට
ඒ ලද පෙම් සතුට අදටත් තියේ ම ට

තුටියෙන් සිටිය යෙහෙළියො යහලුවො සමග,
රස බස, රස බොජුන් සිනහද අඩු නැතුව,
ලෙඩ දුක මහලු විය ඩැහැගෙන ඒ සතුට,
බොදු දම ගෙනෙයි සොරුනට කැප නැති සතුට!

මස ඇහැ දකිමි, නොයෙකුත් මනහර දසුනන්.
මන ඇහැ සුව විදිමි දකිමින් ඒ දසුනන්
අල්ලා නොගෙන සිරකර ගන්නේ නැතිනම්,
දසුනන් ප්‍රිය ද නොපිරිය වග නැත අගයන්!

නහයට වැදුන ගඳ සුවදද වගක් නැත.
දිව උඩ තබන රස නොමරස ගැටෙනු නැත,
සවනට වැටෙන හඬ මිහිරිද කමෙක් නැත,
මෙ කයට සැපක් නොසැපක් යනු ශුන්‍ය ඇත.

මෙලෙසට මනස ඇතිනම් දිවි තිබෙන තුරා,
එතෙරට යැවෙන ශක්තිය අඩු කෙලෙස් දරා
මම ලෙස පැවති අදහස නිරතුරුව සදා,
ධම, ඔබ පිහිට සමගින් අඩු කරමු මෙදා!

ගංදබ්බයකු සේ සැරි සැරූ තුන් භවනයෙහි
අවසන සම්මුඛ විය මට මානස ගර්භයක්
සිතා එය පෙර සේ තවත් එක් මංගල ගර්භයක්
ගියා නොසිතා දෙවරක් ඉල්ලාගෙන වල්ලි අම්මාගෙන් මම වරයක්
හිරු කිරණ මව් කිරන මුසුවූ ආදරය පතා හැඬුවෙමි කෑ ගසා
නැත ඇසුනේ මා සප්ප හඬ මේ ගෝනි පඩංගුව හරහා
වේදනාව නැවතින අවසන මා මනෝකාය ගැලවින
නැත ඕනෑ නැත මට වරයක් යන්නට නැවත ඉපදෙන්නට මනු ගර්භයක

යහපත් දිනක මතු දොර ගුළු අරින්නට
නිති දුක් විඳිමි දරු පරපුර රකින්නට
දවසක් නොහැර මහ ගිරිදඹ නගින්නට
සමයක් ලැබිමි දුෂ්කර වත පුරන්නට

දකුණත සිඳුය නිරතුරු රැළිවැල් නැගෙන
වනයක ඉඳිමි මන්දිර අහසත් සිඹින
නෙක නෙක මුහුණු ඇති මුත් සිනහව පිරුන
කිසිවෙකු නොමැත මට නම් හදවත දැනුන

සුරතල් සතුන් සදනට බැරි නීති ඇතේ
දරුවන් වැඩේ නොමැතිව කිසි තෙතක් හිතේ
මිතුරන් ඥාතී පරපුර හා හවස් අතේ
හමුවන් විඳින නිදහස නම් ඉතින් නැතේ

මැස්සෙක් මදුරුවෙක් ආවත් යම් විටක
කොලයක් ලියා අවසර ගතයුතු හනික
තිබුනත් නේක “හැපනින්” ගෙවි හැම පැයක
පුදුමයි නොදේ සිත සතුටක් කිසි ලෙසක

ඉතුරු කලත් කාලය ගිරි දඹට වෙලා
මිතුරු වුනේ පාලුව මුළු දිවිය පෙලා
සොඳුරු නොවෙද මෙහෙ කියමින් සිතම මුලා
නපුරු සිහින විඳගමි හෙට දිනය බලා

2022 බිනර මහේ දවසක ලියමි

හැරදා ගියත් රුව, කය අම සුවය ලබා
හැමදා මිහිරි මතකය අප ලඟම තබා
යලි නොඑනා බවක් නොසිතෙයි සිටිමි බලා
වෙනදා වගේ හිනැහෙනු දොර හරිනු බලා

දුක සැප සමව විඳගත්තේ අපි එකට
නෙක කම්කටොළු ආවත් වින්දෙමු සතුට
රැක ගෙන දුවා දරුවන් තුරුළුව සිතට
දුක දී අප දමා ගියමුත් නෑ
කහට

සතුටින් සියළු දෙන එක්වූ මොහොතකදී
සැණෙකින් ඔබත් නොදැනම නික්මුනි සමුදී
නිදුකින් හොඳම භවයෙක ආයෙත් ඉපැදී
ඉවසන් , ඔබ සොයා මා එමි ලෙස පෙරදී

ඇදහිය නොහැක තවමත් ඔබ නොමැත කියා
ඇසිපිය හෙලන මොහොතට දිවි අතැර ගියා
සමුදිය යුතුවුවත් තවමත් හිඳිමි බලා
ඔබ දී ගිය මතක සුවඳට තුරුළු වෙලා

සියලුම යස ඉසුරු ලැබ යලි ඉපැදේවා
සැනසුම සතුට පිරි දිවියක් ලැබදේවා
කවදත් මුවග රැඳි සිනහව නොමැකේවා
නිවනට යන තුරා යලි අප හමුවේවා !

දහසක් සිතේ ඇත ඔබ හා පවසන්න
අතොරක් නැතිව සිතුසේ දොඩමළු වෙන්න
මොහොතක් ඔබේ සිනහව යලි දැකගන්න
සිහිනෙන් වත් අනේ හැකිනම් පැමිණෙන්න

කුදිරමලේ තොට වූවනෙ ගොඩබැස්සම
තම්බපණ්ණි
ඉඳිගොල්ලේ කිරි අම්මා අතහැරියනෙ
යක්කසණ්ණි
කුකුලපොලේ නම තිබ්බා මගහරිනට
හද්දවන්නි
දළුලන්නේ හද පෙම්මා තුන් පියයුර
සින්දගන්නි

පාව දුන්නට රැහේ උන්වත් වූව සෙතකුත්
නැති තරම්
වීය සිහසුනෙ රිදී ඉරකුත් රැඳී උන්නත්
හැකි තරම්
නේක අවමන් විඳී තවමත් පාර වන්නන්
ඇති තරම්
සාපෙ වැදුනම මිදී යන්නත් දොලපි දුන්නත්
බැරි තරම්

කිරිකොරහ නැටුවාට නිරිඳුනි හැකිද
සිතකින් ගැලවෙන්න
රියසකක් විලසේම එනවනෙ කරුමෙ
විගසින් ඇලවෙන්න
සයුරුදිය කැළඹූවෙ දෙඅතිනි සත්ම
කඩෙකින් විසිවෙන්න
අතුරුඵල විඳවූයෙ දරුවොය දිවියෙ
මියෙමින් විඳවන්න

අදත් ඉන්නව ගැහැණු බොහොමත්
කුවේණියකට පණ දුන්න
අතත් අල්ලල අමුතු විදිහට
කුසගින්නෙ ලැබු බත් වැන්න
දිනක් කෙදිනද වැපිරු බිජුටික
තමන් සන්තකෙ කර ගන්න
දමක් වෙළුවද රනින් කිමපල
හැකිද දොරගුළු හැර යන්න

"තෙමා වැටේ මගෙ සළු පිළි නෙත් පුරවා
අමා රසක් වැනි හිමි සඳ සිහිවෙනවා
දමා කුමරු වැඩියා මට සිහිවෙනවා
මෙමා හැර ලියෝ ලෙව් තුළ ඇද්ද තවා"

දෙනෙත පියාගෙන උන්නු නමුදු
නොම උන්නෙමි සුව නින්දේ
අවුදින් ඔබ අප දැක යළි පෙරළා
ගිය’යුරු සිහියෙ රැඳේ

ස්වර්ණ නිධානය ලෙස රැක ගන්නට
ලෝබ හැඟුම් නොතිබුණාා නොවේ
සසර පුරුදු ලද සංවර සිත මිස
බිම්බාවන් ඉඩ දුන්න නොවේ

කන්තක ගේ කුරහඬ වියැකී ගොස්
අවට ම නිසල ව තිබුණු රැයේ
නිදි නැති යහනේ දුක’ඳුර ගැලුවේ
ඉකිලන සුසුමින් දැවෙන ළයේ

භවෙන් භවේ අපි ආ සැටි සිහි වී
හැඬූ කඳුළු යුග නෙතු පුරවා
සිතින් දරාගෙන ඉවසා උන්නේ
ඉවෙන් දැනුණු හින්දයි බුදු වෙනවා

"සුවඳ බොජුන් වැළඳූ මගෙ හිමි සඳට
නිබඳ බොජුන් රසකර දුන් වළඳන්ට
සුවඳ පලාපල මැවියන් හිමියන්ට
සුවඳ මල් නිතර පිපියන් රන් කඳට"

2022.09.19

හිසට උඩින් නිල් අහසයි
දෙපා යටට මහ පොළවයි
මිහිකත වට මහ සයුරයි
දියණිය ඔබ ලද උරුමයි

මව් කුසින් විළිරුදා බිහිවූ
මගේ රන්කැටි දියණි බිළිදූ
පෙවූ රන්කිරි මගේ රුහිරූ
රන් මලක් ලෙස වැඩුනි සොදුරූ

ගමේ සිනා රැලි කොමලියේ
ගඟේ දිය කෙලින කිඳුරියේ
නිවසෙ සුරතල් දියණියේ
කමතෙ වැඩ කළ මිහිරියේ

රනින් වළලු නැතත් අතේ
බරට රැගෙන අවිය අතේ
රුපුන් දිනන දිරිය සිතේ
කඳුළු නොමැත ඇයගෙ නෙතේ

පපුව තුළ රැඳි යමක්
දිටිමි ඔබ තුළ සමත්
රණ බිමට ඇති පෙමක්
අවසරයි ... අකමැති වුවත්

එඩිය පපා රුපුන් සමඟ පෙරළී
අහිමි වුවත් දෙපා ඔබේ ගැලවී
මගෙ දියණිය ලොවට උතුම් සෙබළී
මා ඉන්නම් කරුවක් ලෙස කිහිලී

"අල්ලනව අත. තමුසෙ මොකද අර ටිකක් මහත දරුවට "බතලයා" කිවුවෙ. ඕවද අපි මෙච්චරකල් ඉගැන්නුවෙ ?"
- විනය බාර සර්
.
.
තඩි බඩක් හෙම නැතුව හැඩට හිටි දාක
මහෝදරටත් නමක් තිබුන් නැතිවාද
දන් දුන්න නිසා පට බැඳුනමුත් ඒක
අණේ පිඬු කියන්නෙත් කාඩ් එක නේද ?

කාලගෝලලා ගැන කට පුරා කීවට
කරාඹුව කැත නිසා මට්ටකුණ්ඩලී වූවට
රජ්ජුමාලා කියල කියද්ද්දී ඒකිට
සර් වත් කිසිතැනක වැරැද්දක් කීවද ?

රෙදි නැතිව ඇවිදින්න උනත් මහ මග දී
පටාචාරට නමක් තියෙන්නැති මුල දී
දුශ්ඨ - ගාමිණී ගැන උගන්නපු තැන දී
"බතලයා" කියපු එක විතරම ද වැරදී ?

පිනි බිංදුවක සිසිල තැවරුණු
ගිම්හාන හිරු කිරණක උණුසුම
වසන්ත සද මඩලක එලිය
වලකුලු අතරින් විහිදුවන ආදරය…

වදනකට වරදක් සොයන
නිතර හදවත බිදින
ඉවසීමක් නැතිව රිදවන
මනස ඔත්පල කරවන ආදරය…

වෙරලක රල මෙන් සරණ
ලංව යලි යලි ඈත්වන
ඈත්වුනු සැනින් යලි සොයා එන
හදවත සුවපත් කරවන ආදරය…

කාලාන්තරයක් සිතුවම් කල
අහිමි ආදරයක සිත්තම
වර්ණවත් සායමින් පිරියම් කර
අවසාන සිහිවටනය තනවන ආදරය…

දළදා මැදුර අභියස උඩවත්ත කැලේ
තුරු වැල් සර සරින් සුළඟක් නැතිව සැලේ
මුකුළිතවෙලා නෙක තඹුරුද නුවර ජලේ
කොළ මල් වලින් නිරතුරුවම කඳුළු සැලේ

නිසලව බලා හිඳිනා බහිරව කන්ද
හොර රහසින්ම ඔබ අරගත්තේ මන්ද
මෙතුවක් කලක් අප හා සෙනෙහස බැන්ද
අහිමි කරන්නට වූ කාරණ මන්ද

මන්දහාස නැඟුණේ හද ගැඹුරින්මයි
නින්දා අපහාස දෙස බැලුවේ නැත්මයි
බැන්ද සෙනෙහසට සකි සඳ මිතුරෙක්මයි
කැන්ද ගත්ත අය අපගේ හතුරෙක්මයි

මන්දාරම් අහස බැලුවේ හඬන්නයි
මාවැලි ගඟට ඒ වැහි බිඳු පිරෙන්නයි
දෙගොඩ තළාගෙන ජල කඳ ගලන්නයි
එගොඩ වෙන්නෙ කෙළෙසද සිත දුකින්මයි

පැහැසර සිනා මල් සිහිවෙනවා නිබඳ
ඒ සර ගැන ලියන්නට නොහැකිය පබැඳ
මේ භව මෙන්ම මතු භව වලදිත් ළබැඳ
දුන් සෙනෙහසම පුදකරනෙද නුඹ සබඳ

අහංකාර ඒ හිත ලඟ
වහං වෙන්න මනාප මට
⁣ලැබුණි සෙනෙහසක් අපමණ
නොබිඳෙනා සිතින්........

තහංචි මැද බැඳුනු පෙමට
හතර මායිමක් කුමකට
ලොවට හොරා දොඩමළු වෙමු
සෙනෙහෙ පිරි නෙතින්...

දහක් දෙන බලා සිටියද
වගක් නොගෙන හෙමි හෙමිහිට
ගෑවි නොගෑවී යන ලෙස
අල්ලමින අතින්....

මන්දාරම් අඳුර ගලන
සෙංකඩගලපුර නුවරට
යමුද අපිත් එක දවසක
වඳින්නට බැතින්.....

බිම වැටුන වදන් වැල

අහම්බෙන් බිම වැටෙන
බොඳ වූ වදන් වැලක
නිමිත්තෙන් තිගැස්සී
අතීතය දෙස බැලිණ

කාලයත් වේගයෙන්
ගෙවී ඇත මට හොරා
මතකයේ පුරාවට
ඇදී යයි මකුළු දැල

යළිත් අරඹන නියා
හනික පන්හිඳ අරන්
නිමා කෙරුවද ලියා
දෙගිඩියාවක් දැනේ

එකින් එක සසඳමින්
හිත විඩාබර වෙලේ
මෙතෙක් සැඟවුන කවිය
කොතැනදැයි මට පෙනේ

මේ ලෝකේ දකින පලමු දවසෙ
හිනාවෙච්ච කෙනෙක් වේද
එනකොට අපි හැමදෙනාම
ආවෙ හඩාගෙන නොවේද

එක නූල් පොටක් ඇගේ ඔතන්
ආපු කෙනෙක් ඉන්නවා ද
නෙක මෝස්තරෙන් දිලිසුනාම
ආ හැටි මතකේ තිබුණ ද

අත ගුලිකරාන ආපු අපේ
අතේ සොච්චමක් තිබුණ ද
ගහ මරාන ගොඩ වැඩි කරාට
යන්නේ ත් හිස් අතින් නේද

ආවොත් නවතින්නම බැහැ
යන්න ම වෙන වා දන්නවා
ඒ වුනා ට ආපු දවසෙ
ඉදන් අපිත් පොදි බදිනවා

ජීවිතය, මිය ඇදුණු තාරකාවකි රැයේ
පාළු අහසක නිදන බිළිඳෙකිය මේ පැයේ
දේවතා එළි අතර ගීතිකා පද ගැයේ
වස්දඬුව හා මුසුව වළා වීණා වැයේ

ධූමකේතුවක් හද ගැඹුරටම සම වැදී
යන්න යයි හිස් තැනක් ඉතිරි කරමින් මිදී
පාලුවෙන් ලෝකයම ගිලෙන්නට ඉඩ දිදී
වාලුකාවක් වගේ අහස් තලයම නිදී

මිතුරු තාරුකා එළි සදාකල් දිලේවා
අන්ධකාරය මතින් සිතුවමක් ඇඳේවා
පෑරෙනා මතකයේ කැළැල් සුව නොවේවා
හදවතේ හිදැස් තැන් හිදැසක් ව තිබේවා

දල්වා නුවන් නිලුපුල්
පුබුදා හදක් කුළුදුල්
පැතුමක් මවා සුවඳක් වෙලා
නොමවන් මලක් කඩුපුල්.

දැවටී නිසල දෙනෙතේ
සුවදී සොඳුරු සිහිනේ
මේ කුළු සේ වී ඈතට පාවී
සැඟවීද හිස් අහසේ.

තරුවක් ලෙසින් හිනැහිලා
ගඟුලක් ලෙසින් බැස ගියා
සිඳු රළ අතරේ පෙණ පිඬු විලසේ
සැඟවීද ඔබ රහසේ .

පද්මලාල් පතිරගේ

නුගේගොඩ

අනේක ජාති සංසාරේ
නන් වෙස් ගනිමින් කරක් ගැසූ මට
මිනිස් සිරුරකින් ලොවක් දකින්නට
නවාතැනක් සේ ඔබෙ ගැබ දුන්නා
මට අම්මේ..........!

සීතලට හොරෙන් මගෙ
ගත උණුසුම් කල
ගත දැවටූ ඒ දියවුනු රෙදි කඩ
රන් සළුවක් සේ දැනුනා අම්මේ
බත් ගුලි කරලා මුව පුරවන්නට
හැකිවන සේ ලේ කිරි කර පෙව්වා
පන්සල පාසල වෙත මා යවලා
ගුණ නැණ දෙක එකසේ ලැබ දුන්නා.

ඔබ දුන් ඒ ධන මට හොඳටම ඇති
ඒ හින්දා මම
ගල් වැලි ගඩොලින් සැදු මහ මන්දිර
ගොඩ මඩ යායට ඇති මහ කෙත්වතු
ඔබෙන් පතන්නෑ මම අම්මේ.....!

දැන්වැඩ කෙරුවා ඇති මගෙ අම්මේ
භවයේ අවසන නිවනින් සැනසෙන
මගකට එන්නට හයිය ලැබෙන්නයි
මගේ පැතුම අම්මේ......!

රම්‍යා අත්තනායක,මහනුවර
2022.09.11

දඟකාරකම් උතුරා හැලෙන
සුළං රොදකට අවනතව
වෙරළ තීරයක අභිමුව
පියාඹන ලිහිණියකි තනිවම.

හුදෙකලාවූ හිතකට
ගෙනාවෙන් මල් මදහාස
මංමුලාව හසරක් නොදැන
ඈත ක්ෂිතිජය දෙස බලාගෙන
රිදුණු බිඳුණු පියපත් පිරිමදින.

විඩාවෙන් කම්පිතව නැගූ
ශෝකාලාපයෙන් හැඟුම්බරව
දයාවෙන් පෑ උරහිස මත
රැඳුන ලුණු රසැති සලකුණු
කිසිවෙකුත් නොදකිනු ඇත.

බොහෝ ඍතූන් පසුකර
තවත් එක් ගිම්හානයේ දවසක
සාද සාමීචි කතා නොමැති මොහොතක
සුසුම් රැල් මදක් තත්පරව
ගිලිහී ඇදේ ගව් ගණන් දුර.

නැවතී සිටිය නොහැකිය
කාලයේ යාත්‍රිකයන්ය සැම දෙන
කුමන හෝ අරමුණක් වෙත ඇදෙන.
දුකින්, සතුටින්, පසුතැවිල්ලෙන් හිස්බවකින් හෝ සැනසිල්ලකින් යුතුව.

එහෙත් අවසනට ප්‍රථම
එක මොහොතකට හෝ
ඉසිඹුවක් දිය යුතු නොවෙද
සදා මග බැලූ
නොනිදන තරු දෙනෙතට?

අනාත වූ ගස් වැල් වැලපෙනු අසමි
දෙනෝදහක දුක කඳුළෙන් පිරි මසමි
සිනා බිඳක් නැති සඳටත් අඬ ගසමි
කුණාටුවෙන් ගැලවෙන්නට දොර වසමි

නිදා ඉඳිති රුක් දෙවියෝ බිම වැතිර
සිඳී බිඳී ගොස් අත පය අතු පතර
උදාසනක් නැත එළඹුණු රැය විතර
සදා හරිත භූමිය අද මරු කතර

වසා දැමූවත් දොර අගුළු ඇතුළත
සිනා හඬකි වියරුව නැගෙන දසඅත
විනාස වී ගොස් කෝමල ම වෙණතත
කුණාටුවකි කැළඹුණු ඇතුළු හදවත

2022.08.02

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
සුදු ඇඳ ගත් කළු මිනිස්සු
බියෙන් සැලෙන හැටි බලන්න
පුළුවන් වුනු හැටි මතකද

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
බඩගින්නට අසනීපෙට
කෑම ඉල්ලු- බෙහෙත් ඉල්ලු
ජනයාගේ වේදනාවේ
කඳුළු තවම සිහි වෙනවා

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
පොහොර නැතිව ගොවින් නගන
දුක් දොම්නස් වේදනාවේ
කඳුළු තවම සිහි වෙනවා

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
ගෑස් ජලය මුසු කරලා - විදි බැස්ස ජනයාගේ
කඳුළු තවත් වැඩි කළ හැටි
සිහි වෙනවා නිරතුරුවම

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
සිංහල - දෙමල - මුස්ලිම් - බර්ගර්
මේ හැමෝම
අත්වැල් අල්ලන් හිනැහෙන හැටි බලන්න
දැන් පුළුවන් වුනා නේද...

ගාලු මුවදොර - ඇවිද යන විට
දවසේ විසිහතර පැයේ
හිරු සේවය බලා ගන්න
කාලය ලං කර ගන්නට
ජනතාවම අවදිවන්න

27 සැප්තැම්බර් 2022

සෙනෙහසින් ඇරඹිලාදොම්නසින් නිමාවූශුද්ධවූ ප්‍රේමය

සිනාවෙන් පීරි ගොස්

කඳුලින්ම නෙත්ව ගිය

ශුද්ධ වූ ප්‍රේමය

ඉටි පහන් දල්වලා

බයිබලයේ අත තබා

දෙවිදුන්ට දුන් දිවුරුමට

පිටුපෑව ශුද්ධ වූ ප්‍රේමය

යහළුවන් නෑසියන්

එක්ව ඉසු මියුරු වත

රතිඤ්ඤා වැල් පිටින්

මහ පාරේ දල්වලා

කුලගෙයට සපැමිණි

ශුද්ධ වූ ප්‍රේමය

අද වියැලිලා

දැවී ගොස්

අවන්හල තුළ

සැඟව සිටි

නළඟනකගේ විජිතයේ

දෙපා ළඟ

මුරට ගොස්

ශුද්ධ වූ ප්‍රේමය

මේ පාර පවත්වන නිවාසාන්තර උත්සවේ
තරගෙ අන්තිම දවසෙ දුවන මීටර් සීයේ
ටීච උඹවත් දැම්මා නම් ලියපු පිටුවේ
පොඩි කිරිය තමයි මට පණිවිඩේ කිව්වේ

උදැහැනැක්කෙ නැගිටලා පාර දිගෙ දිව්වා
අපේ වයිරා අවුස්සලා උගෙ පස්සෙ දිව්වා
තාත්තගේ හයිය ගෙන තියා හිත ගාවා
දන්නවද වට කීපයක්ම මං තරගෙ දිනුවා

සැරසෙන්න එලවන්න කියා කන වැකුණා
ඩෝo හඬ මාව ඉර ඉස්සරහට දැම්මා
වෙඩිල්ලත් පරදන්න ඉතින් මං දිව්වා
ටිකෙන් ටික ඔක්කොමල පස්සටම කෙරුවා

ඉදිරියෙම මං ආවෙ බලන් එක එල්ලේ
හිතුවෙ නෑ එක පාර ආව වෙව්ලිල්ලේ
කකුල් දෙක පණ නැතිව වැටුනි පෙරලිල්ලේ
අම්මෙ ඇයි අන්තිමට පොස්ටිනෝ ගිල්ලේ

දකී හැමතැන රටේ අරගල බැලූ බැලූ තැන මොනතරම්
වයනවා අපි සැරට වීනා බිහිරි අලි ඇත ඉදිරියෙන්
විසදුමක් නැත බෙදී සීකඩ වෙන වෙනම යයි උන් ගමන්
අපට ඇත්තේ අපේ පිහිටයි නිතර සිහිපත් කර බලන්

පාලකයො රට කෑව කිව්වට යටිගිරිය පුප්පා කිපී
උදව් කෙරුවා අපිත් උන්ටම කරන්නට උන් දේ රිසී
අද්දවනු බෑ ඇතුන් ලව්වා කරපු අනුවන කම් අපි
හැත්තැ හතරක් ගිහිල්ලත් බන් තේරුමක් ගනු බැරි සැටී

දුදන පාලකයින් පනී රට අපිට උන් කිසි නොම වටී
මැරෙන තුරු රට යන්න නොසිතමු උන් ගියා හොදටම ඇති
නෑර බිම් අඟලක්ම වැව්වොත් අහර රටටම හිග නැති
වගා සංග‍්‍රාමයේ විරුවෝ ඔබයි ආදර රට වැසී

ණයට කාලා ණයට සැප විදි ලොව කදිම ජාතිය අපි
දෙන්න වෙනවා ගත්ත ණය පොලි ණය කරුවො පස්සෙන් එති
ලාංකිකයෙකු වීම උඩගුයි ලියා තිබුණත් මොන වැකි
වඳ වෙලා යන ජාති අතරින් දහය ඇතුළත අපි ඇති

පිටස්තර දීපන්කරෙන් ගෙන බොහෝ දේවල් ණය වෙවී
අවැසි දේ පමණක්ම ගෙන එමු එයද මතු මතුවට වටී
දේශයේ දේ සිරිම සැප දේ අරුත බල ගන්වනු නිතී
සුපිරි නිමැවුම් කරමු රටතුළ ලොවම ජය ගන්නට හැකී

රජයෙ විතරක් සේවකයො ඇත ලක්ෂ දහඅටකට වැඩි
දිනක් වැඩ නොකොළොතින් පාඩුව කියන්නටවත් නොම හැකි
අපේ වල අපි කපා ගන්නව නොඅඩුව ම ඒ අපෙ හැටි
දැන් ඉදන් වැඩ කළොත් ඹක්කොම මැරෙන්නට හැක ණය නොවී

පෙරත් උවදුරු ඇවිත් තිබුණා කළින් කලට මේ වැනි
ගහේ පොතු ගත්තාලු අහරට ආදියේ විසු රට වැසී
නොසිතූ විලසින් නැගී සිටියා දුරලමින් දුක් සාගිනි
දැන ගනින් ඒ අපේ හැටි බොල ඇත්තවුන් හෙල ජානැති

රජයෙ කොමිසමෙ බොහෝ තියෙනව වැවීමට හැකි මුඩුඉඩම්
වවමු අපි අල බතල එලවළු පුරන් වී ගිය කුඹුරු බිම්
රටට කහවනු ගේන තේ පොල් රබර් වවපන් ඇති තරම්
කෝපි කුරුඳු ද ගම්මිරිස් සහ කරාඹු ද මිල වැඩි තරම්

යෝධ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ එමටයි වාසිටිය පුරවා ඇතිි
පෙරලපන් පස් වන්නටනම් යකඩ වැටි පෙරලපු තොපි
දියකරත් හන්තාන ගලනා බොරදියේ මඩ පාටැති
නවත්තාපන් සරු කරන්නට මහවැලියෙ යන පස් වැටී

කාල විසිකරනා ඇටේ පැල වෙනා පොළවක් හිමි ඇති
නිධානෙක උඩ ඉදන් තාමත් දුක්විදිනවා නොවැ අපි
අපට බැරිමුත් කරන්නට වැඩ දුන්නහැක ඔවදන් නිති
ඔබට හැකිවෙයි ගන්න රට ගොඩ දකින්නටවත් මට බැරි

නිවුණු ඉර ලඟදි හමුවෙමුද දවසක්
කෝවිලේ එළියෙන් පුජාවෙ හඬ ඇහෙන
වැව් කණ්ඩියේ මාර ගහ යට පරිස්සමට
වාඩි වෙලා අහස පොලොව ගැට ගහන්න

අපිව ඈත් කළ මනුස්ස කම් ගැන
එක බසක් උගන්වා වෙන් කල උන් ගැන
ආගම් කියා ගෙන මරා ගන්නා උන් ගැන
සුදු ඇඳන් විත් දුම්මැස්ස අතගාන උන් ගැන

කඳුළු වලට කරන්න දෙයක් නෑ
එකම දේ ඇස් රතු කරන එක විතරයි
අඬන්න නොවේ හිනාවෙන්න ලෝකයක් හදමු
අඬන ඇස් වලට හිනාවක් දෙමු හැමදාම

මස් කඩේ අයියට මාළු කඩේ මල්ලිට
කැන්ටිමේ කොලුවගෙ මූනට හිනාවක්
අරන් අපි ආපහු යමු අපේ උන් ලඟට
අත් වැල් බැදගෙන හෙටක් හොයාන

කථා කරන ඇස් දිහා නොබලන උන්
නුඹේ ඇඟ දිහා බලා ඉදී කට ඇරන්
පිටට ඇලුණු කුස දිහා බලයි කෙළ හලහලා
පෙරේත කමින් නුඹ ස්ලිම් කිය කියා

ආයෙත් දවසක හිරු නිවුණු සද නිදි රෑක
පිච්ච මල් ඇතිරුණු පලසක් මත හිද
නුඹ ලඟින් ඉදගෙන තොදොල් වන්නට
හීන නම් මියැදෙන්න එපා ආයෙත්

19/09/2022

දුවන්නෙ අපි සිහින පස්සේ
උන්මාදෙන් උදම් වෙලා
සිතන්නේ අපි පැතුම් ඔස්සේ
සිඳ අක්මුල් පුස්සෝ වෙලා

දුවලා දුවලා නැවතුනාම
නැවතුම්පොළ පාලු වෙලා
අත දෙන්නට කිසිම කෙනෙක්
නැහැ එදාට ඉතිරි වෙලා

නොපමාවී යන ගමනක්
යමු ඔක්කොම එකතු වෙලා
ලස්සන දවසක් හදන්න
නැත තවමත් පමාවෙලා

මා තිසර විල් ජලේ විකසිත පෙම් කැකුළ සොයන්

ඉගිල එන්න පිපි මල්ගොමු තුරු වියන් මැදින්

නුඹ ඉගිළ එන තුරා මගේ හද මදුරු දොර ඇරන්

මේ කඳුළු තොටුපළේ මම මග බලමි ඔබ නමින්

පිල් විදා රඟන රණ මොණරුන් මල් උයන් පුරා

ලං වේද සුපිපි කුසුමක උන් බොන්න රොන් උරා

මල් දුන්න බිඳී අසරණ වී ඇතත් මල්සරා

පරවෙන්න දෙන්නෙ ඇයි පිපි කුසුමකට රොන් පුරා

මියැදෙන්න වුණත් මලසුන් මත පාර මලක් වෙලා

පුද දෙන්න බැහැනෙ බිඟු කැළකට බොන්න පෙති තලා

මල් සුවඳ සොයන බමරුණි රොන් වෙතම සිත් නොළා

සිප ගන්න පමා ඇයි මම මෙහි ඉන්නෙ මග බලා

මේ ගඟ
පසුකොට යන හැමවිටම
සිහිවෙයි මට නුඹ ද

දිනෙක බොරය එහි දිය
දිනෙක පැහැදුල් ය අපමණ
නමුදු කිසිදින මේ ගඟ
සඳ පහන් රැයක
මා දැක නැත.

පියා නෙත් මොහොතකට
බරකොට හිස රිය අසුනට
ඉදින් බැලුවෙමි මම
සඳ පහන් රැයේ ගඟ දෙස
වේගයෙන් ඇදෙයි රිය
මධ්‍යහ්න අඳුරු අහසක් යට
සොයා ගමනාන්තය

සැබැවින්ම සඳ පහන් රෑ ගඟ
අහා ! කෙතරම් මනරම් ද

තරු අහුරු ගං දියේ ඇවිළේය
උණපදුරු නැවී හාදුත් දේය
රිදී දිය තළා මින් පිහිනාය
වලා බිජු ප්‍රීතියෙන් සසැලේය
නුඹ සුසුම් සවන් අග
රැව් දේ ය

යළිත් ඇස් අයාගෙන
කවුළු තිර මෑත් කොට
බැලූ සඳ ගඟ දෙස
අහෝ ! නොදුටිමි ගඟ
එ ගඟ පසුවී ගොස් ය.

The Wind

Now my life is a sail

Abandoned by delighted wind

Lost my way like in a maze

No light house, no way, time is wasting

Wind roars lazily on perilous sea

It slants on before my eyesight

Hurly burly sea climbs up

Shattered ships hop

May a pregnant dawn burst open again

And barricaded darkness be driven away

Mysterious whirl-wind, be gentle!

Peace be on blue sapphire sea

කවුරුත් එකයි හොඳ වෙනසක් කරමු කියා
නටලා කස්තිරම් සුපුරුදු තාල වයා
රට හා උරණ කංඩායම් එකට තියා
හුළු අතු අරන් තැන තැන ගිනි තියා ගියා

අරගලයෙන් නව රජු ආ දිනේ සිට
කෙඳිරිලි හඬක් වත් නෑ ඒ කැක්කුමට
බළලුන් වගේ කීකරු වී ඉන්න විට
කලබල කළේ මුදලට දැයි සිතේ මට

ලන්ඩන් රැජින මළ ආරංචිය මැද්දේ
ලංකා මුහුණු පොත උණු කඳුළැලි විද්දේ
තම රට අවුළු වන්නට දර දිය ඇද්දේ
උන්ටයි වැඩි ම දුක රැජිනක යන සද්දේ

අටසිය පහලොවයි නවසිය හැත්තැ එක
අතරේ සටන් විය රැජිනව හෙළා දැක
එතුවක් පටන් වුන කලබල සියල්ලක
රැජිනයි රටයි කොයි පැත්තෙ ද බලව් දැක

නැවත නැවතත් සිනාසෙයි ඌ,
මහා සද්දෙන් නැවත නැවතත්.
කාටදෝ ඌ සිනාසෙන්නේ,
ප්‍රීතියෙන්වද මේ උදෑසන?

කටුසු භෝජන රිසි ලෙසින් ලද,
ප්‍රීතියෙන්වද සිනා සෙන්නේ?
විය නොහැක එය. වැස්ස සීතල,
තදින් දැනෙනා මේ උදෑසන,

දුක් ගැහැට නොතකා සිටින්නට,
වන්න ඇති මේ, වියරු සිනහව.
කොතෙක් ඇති දුක් ගැහට ඌ හට,
කුඩා දුක් වුව සසදනා කළ.
මිනිස් වග පෙළනා ගැහැට මෙන්,
අවුල් වියවුල් නොමැත ඒ දුක්.

නොමැත තන්හා, නොමැත වෛරය,
නොමැත කිසිකළ පෙළීමක් අන්.
කවරදාවත් නොවේ සොරකම්.
නොවේ රැවටුම් ඉරිසියා නැත.

එයින් ලද තෘප්තියෙන් දෝ ඌ,
සිනහසෙන්නේ මහා සතුටින්?
එසේ නැත්නම් නිරායාසෙන්,
හඩනවාවද? ජන්ම සිරිතට

මිනිස් අප දකිනේ සිනහ ලෙස
අපේ මනසේ පිළිබිබුවමද?

(නිහඩ පාසල පොතෙන්)

පටාචාරා රිමාන්ඩ් භාරයට

නිර්මානය:
"මාළිගාවෙ පිලි, වැලේ එකම හැඩ.
- වනා තිබු යට අමුඩ.
හොරා ගෙන ගිහිල්ලා -
ඒවනම් කසඩ වැඩ

ඉන්න බෑ සාමිනේ -
තව තවත් වී නිහඬ
සේද මාවතෙන් -
ණයට ගත් රට අමුඩ "

කටුපුල්ලේ වෙර දරා
හතර අත බුර බුරා

අරුන්දෑ කබ කඩා
දෑස් අරිනා තුරා
උසාවිය දෙවනත් කරා

"සෝපාක නම් ඉතිං
හොරකමට නම් දරා "
ඇස් බැදපු බවලතා
තීන්දුව ලිව්වෙනම්,
නීති පොත් ඉර ඉරා.

" ගද ගසන වසුරු කද..
පුර මැදින් ගෙන ගියා...
නුවරුන්ගේ අභිමනට
ලොකුම විපතක් මෙයා "

සෙබලු අවි අමෝරා
පාර දෙවනත් කලා
සුනිතව සොයා දෙව
එක දිගට කිය කියා
බාරානසී පුර තක්ෂලා දෙවනත් කලා

දරුවන්ද සැමියාද හැර ගියේ එක පෙලට
මව පියා දැවෙනවා මහ ගෙදර වහල යට

ඉතිං තව හැදිවතක් කුමට දෝ ඈ ඉනට
පටාචරා ඉනෙන් ගිලිහුනා සළු බිමට.

නිරුවතින් මග දිගේ අයාලේ ගිය බවට
සිතාසියටත් කලින් මාංචුව ඇගෙ අතට.

අඩු බරින් කල් ඇතිව මෙලෝ ආ පාපයට
පුතු මිය ගියේ තෙල්,පෝලිමේ තෙරපුමට.

මිය ඇදුන පුතු සිරුර මලක් සේ ගෙන අතට
ගෝතමි දිව ගියා හඬ හඬා මග දිගට.

කැලලක් කලේ, යැයි රජුන්ගේ කිතු ගොසට
පැටෙව්වා ගෝතමිය සුදු පාට අස් රියට

සිනාසී යලි හැඬුව
බොහෝ දුර දැක එදා
නොනැවති හඬනවා
අසිත තවුසා මෙදා

සෙනඟ බොහොමයි
මැදිරියේ තෙරපෙන
තැලුම් කන පීලි මත
සෙමෙන් ඉදිරියට ඇදෙන

ඉඳ ගත්තවුන් සිහිනයක සැතපෙන
මළානිකව කට්ටියක් හිටගෙන
කොහෙට හරි වාරු වුණ
එළියෙත් සටනක
එල්ලීගෙන තනි අතකින්
තවත් දවසක් ගෙවන්න

අතින් කටින් එල්ලන් කන්තෝරු මල්ල
මට්ටම් ලීය ආසන යටට තල්ලු කරගෙන
සහල් එළවළු ලෙසින් ගෙදරට අමෘතය රැගෙන
යන්නෝය බාගෙට ලිහුණු වස්ත්‍රෙන්

හෙට උදෙත් මේ ලෙසම
ඔක්කොම ඒවි
රට ගොඩ නඟන
රාජකාරියට
පිය මනින්න
ජීවිතය රැඳුනොත්

මම අහන්නද ඔබෙන්
ගිනියම් වන කල්වාරියේ විලාපය අතරින්
කුරුසයේ බර දැනෙන විලාපය අතරින්
මේ දැවෙන ඉර යට සෙවණ හොයන
මග්දයේ මා ප්‍රේමිය
මරියනි....

ප්‍රේමයේ බර ඒ තරම් නම්
ජීවිතේ බර නොතරම්
දරා මරණයෙන් පිබිදෙනවා නම් යළිත්
(අ)පිරිසිදු අතින් නොවන ගල් තැළුම්
ප්‍රේමයක් වෙමු පුනුරුත්පත්තියෙන්

අනේ ප්‍රේමිය...
නොවී ඉක්මන් වී පරිස්සම්
මම රැඳී ඉන්නම් ගන්ධබ්භයේ රූපෙන්......

බැබළුනත් සඳ දන්නෙ නෑ නොවැ බැබලෙනා බව නිලඹරේ
බැසගියත් ගඟ දන්නෙ නෑ නොවැ
ගලා යන බව මිහිමතේ
පිබිදුනත් මල් දන්නෙ නෑ නොවැ
පිබිදෙනා බව නටු මතේ
ලංවුනත් නුඹ දන්නෙ නෑ නොවැ
නොරැදි බව නුබ මගෙ සිතේ
----
සඳ දිලේ තරු පිරිවරාගෙන
නුදුටුවත් තරු නුබ කුසේ
ගඟ ගැලූවත් දෙගොඩ තලමින්
ඒ වගක් දිය නොදනිතේ
පාට බොදවී පිබුදුනත් මල්
වර්ණ කිසිවිට නොසිදිතේ
ඔබ ඔබේ ළඟ නොසිටියත් මා
ඔබේ ළඟ යයි නොහැගෙතේ
----
සඳට කිසිදා නොහැක දිවිතුරු
වදන් තෙපලන්නට මුවෙන්
ගඟට කිසිදා ගැලූවත් බැහැ
ගලන්නට උඩුගම් දොරෙන්
මලට කිසිදා නොහැක මුකුලිත
නොවී ඉන්නට නටු අගෙන්
ඔබට කිසිදා නොහැක සසරෙහි
මටම ලංවෙන්නට හදෙන්

ඔබේ හදවතේ ඇතුලට යන්නෙමි නම්
ගොසින් සොයමි ගිලිහීයන ආදර අන්දම්
මනස ඔබේ විකසිතකර අවසර දෙයිනම්
ගොසින් මකමි ඔබසිත මා රිදවූ දිනයන්

සද පායන රැයක වූවද වැසිවෑහේවී
හිරු පායන දහවල වුව නෑවීයාවී
සිත පොදිකර ආදරයෙන් වෙලිලායාවී
හිරුද සදුද හඩවා වැහිදිය වැටුනාවී

සයුරුපුරා ඇති ජලකද බොනුනොමවේවී
කෙතරම් දැරුවත් සැමදා ලුනුරසවේවී
මාහද පොකුනේ ආලය දෝරේගලාවී
දෝතක් ඇති ඔබෙ හදවත සිහිලකරාවී

දෙනෝදහක්
පා නගනා
මන්දිරයකි
මගේ නිවස

අහස වහළ
පාර පොළොව
දොරවල් නැති
මේ නිවහන

බිත්ති ඈත
රත්වු ගෙබිම
යහන පදික
වේදිකාව

නෙත් පිනවන
විලාසිතා
ජනෙල් කවුලු
මට හිමි නැති

අය නොකරමි
කිසිම මිළක්
ගෙබිම මැදින්
යනෙනා විට

කරුණාබර
හදක අතක්
පසුම්බියෙන්
දෙයි තඹයක්

Life is like seasons
The sun is shy
It's going to hide
Green changing
To red and orange
The sky is sad
Because the sun is gone
Darkness is quick
Deep ..deep.. Very deep

Sinelya Fernando
New ash green primary school.
Year 4

ගණඳුර කපාගෙන එන සඳ සිහිලැල්ලේ
කරදර මැදින් සිටිනට හැක සැනසිල්ලේ
දිවි බර දරා වෙහෙසෙන මව එක එල්ලේ
වැඩ කරනවා මිස නොසිටී නැවතිල්ලේ

නන්නාඳුනන දීපංකර වෙතට ගොසින්
තිරිසන් සතුන් වැනි මිනිසුන් අතර බයින්
වද හිංසා කුරිරු ලෙස ලැබ හරිම දුකින්
උපයයි ධනය මව දරුවන් රකින අටින්

ආදර වැසි නිසා දිවියට සැප වස්සයි
සුවදෙන එවැනි මහ වැසි ඇත්තේ විස්සයි
සැම වැස්සටම තෙමුණොත් සැම දුක නස්සයි
අම්මගෙ ආදරය මොරසූරන වැස්සයි

අපගේ උතුම් ගුණ පිරි සම්බුදු සම්මා
සමිඳුට ලොව සැවොම නමදිති හිස නම්මා
අපමණ ලෝ සතුන්ගේ දුක් ගිනි නිම්මා
සැප දුන් උතුමටත් පණ දුන්නේ අම්මා

තෙරුවන වඳිමු අපි දවසට තුන් සැරයක්
ඉන් හිමිවෙයි අපට ජය ගන්නට වරයක්
ලැබ දුන් අපගෙ මුළු ජීවිතයට හරයක්
වැන්දත් මවට මදි දවසට සිය සැරයක්

සෙනෙහස කොතෙක් වෙද දරුවන් වෙත තිබෙන
ඇසුවොත් යමෙක් මවගෙන් වරදකි එපැණ
බසකින් නොහැක පිළිතුරු බඳිනට සොඳින
එබැවින් කිසිදු දිනයක නොඅසනු එපැණ

ශ්‍රීමත් මහා විෂ්ණු දෙවිඳුන් උදෙසා

දස දෙස කිතු ගොස පැතිරුණු අපමණ සැම දන සැමවිට නමදින බැතියෙන
අසදිස තෙද බල මහ වෙණ සුරිඳුනි ගුරුලාසන මත විකුමෙන වැජඹෙන
පින පිස දුක දෙන ගත පිරි ලෙඩ ඇති ජැක්සන් ගැතිහට දිවනෙත හෙලමින
සැම දොස දුරුකර සුවබල ලැබ දෙනු දිගු දිවි ඇති කර අපලද නසමින

ශ්‍රීමත් ස්කන්ධ කුමාර කතරගම දෙවිඳුන් උදෙසා

පුවතර පුබුදන පුරපස පුරසඳ හෙළ පුල පරයන පරසිඳු අපමණ
මනහර රුවිනග රණ අවි දරමින රණ දිනු කඳ දෙවි පුර මැද බබළන
පියතර වදනැති දුක දෙන ලෙඩ ඇති ජැක්සන් ගැතිවෙත දිව ඇස හෙලමින
දුරුකර ලෙඩ දුක සුව බල ලැබදෙනු දිවි දිගු කරමින අපලද නසමින

ශ්‍රීමත් සුමන සමන් දෙවිඳුන් උදෙසා

දසත බල තෙද නිතර පතුරන වසන සිරිපද ශිඛර විකුමෙන
සමත සත සෙත සදන සිරිබර සුමන දෙවිඳුනි සැවොම සුරකින
දොසැත සපැමිණි අපල සමඟින ලෙඩැති ජැක්සන් බලා දිවැසින
සැපත සැනසුම දෙමින සුරකිනු මැනවි ලෙඩ දුක දුරැර විගසින

ශ්‍රීමත් සිද්ධ සූනියම් ගම්භාර දෙවිඳුන් උදෙසා

දිවයුරු පරදන අපමණ තෙද ඇති තම බල යොමුකර සැම දෙන සුරකින
වම අත ගිනිදළු දකුණත අසිපත දරමින සිඳුදෙවි අසුමත වැජඹෙන
පින පල යටකර ඇඳ මත වැතිරෙන ජැක්සන් ගැති දෙස බලමින දිවැසින
සුවබල හිමිකර දිවි රැක දෙනු මැන ගත පිරි ලෙඩ දුක දුරුකර විගසින

ශ්‍රීමත් ඊශ්වර දෙවිඳුන් උදෙසා

සතුරු බල මැඩ කෙසරු සරියෙන නිතර දසඅත බලය පතුරන
මහරු විකුමෙන තෙදින වැජඹෙන ඉසුරු දෙවිඳුනි යසස උතුරන
සොඳුරු සිත ඇති දුකැති ජැක්සන් වෙතට තෙද බල දිවැස හෙලමින
ඉතුරු නොකරම සියලු ලෙඩ දුක් දුරැර සුව දෙනු මිතුරු විලසින

ශ්‍රීධර පත්තිනි දේව මෑණියන් උදෙසා

පා මෙත ලෝ වෙත දී සිත දාමට නේතුරු සේ දන පීටට පේවුන
ලෝ සත ජීවිත සේසත රැක නිති පූජිත පත්තිනි මෑණිය සෝබන
පූරිත නේ ගුණ සිත ඇති බැතිබර ජැක්සන් ගැතිහට දිවනෙත පාමින
නේ සෙත දී නිති සුවබල ලැබ දෙනු රෝ දුක පාකර දිවි සුරැකීමෙන

ඈත කඳු යායට
නෙත් යොමා
අතීතය සිහිකරන
උදුම්බරා
හෙලන්නී කඳුලැලි
විප්පයෝගයෙන්
උන උනා ගලන කඳුළු
ග්ලිසරීන්ම නොවේ

ok cut

පිලල් මොකට හැදෙනවද
මන්දා සරු ගස්වල
සාරය උරන් රොඩ්ඩක්
කරන්නට
බෙහෙත් තුන්ඩුවට ගානක්
අඩුයි අද
අනේ අපෙ අම්මා..

Rolling Action

ඔලුව ඇලකරල
පොඩ්ඩක් හිනාවෙන්න නංගී

කල්පනාව දුරයි
හැතැප්ම ගානක්
පාරුවෙ මැද්දෙ මද්දහනෙ
කැළණි ගඟේ නැවතුනාම
පෙනුනෙ කේඩෑරී වී යන
ඕලු මලක්
අනේ මන්ද අප්පච්චී පව්

කෝ එන්නෙම නෑනේ හිනාව.
Cut cut

ග්ලිසරින් නැතුවත් ඇඬුවට
කෝ හිනාව.

ආ ඔය මූඩ් එක හොඳයි නංගි
ඔහොමම ඉන්න
නියමයි

දැන් හිත පොත් කඩේක
අතරමන් වෙලා
පොඩ්ඩිට ඉස්කෝලෙට
ගේන්න කිව්වට හෙටම
කෝ ඉතින් ගන්නෙ කෝමද
ඉස්කෝලත් සල්ලි කනව

හීල්ලුනා තදින්.

ආ නියමයි නංගී
කෝ බලන්න.
ඈන්ගල් එක
වෙනස් කරන්න

කඳුළු එනකොට කියන්න

thanks.

තුෂාරි ජයසිංහ
මහනුවර.

සිත්තර ඇසින් දුටු මා නුඹෙ රුව රුසිරු
සිත්තම් කළෙමි දුටුවන් මත්කර මියුරු
නැවතත් නොදකින්න නුඹගේ රුව රුසිරු
මගෙ ගෙල සින්ඳෙ කශ්‍යප නරපති කුරිරු

මාගේ ගෙලට රත්වන් මල් වැල් දමලා
ගෙන යන කලට රටටම අඬබෙර ගහලා
සීගිරි පර්වතය මුදුනට නුඹ නැගලා
සිටියුරු දුටිමි දෙනෙතේ කඳුළැලි පිරිලා

සසරේ කවර දා හෝ නුඹ දකිනු රිසින්
දෑසම වසා ගත්තෙමි මියදෙන්න තොසින්
බිතුසිතුවමක් වී සිටිනා නුඹ මෙලෙසින්
දුටුවිට සිහිවුණා පෙර නුඹ සිටි විලසින්

ලියා තබනට අකුරු අවසර
අපගෙ පඬිවර රජානෝ
දුවා දරුවන් සැමට යහගුන
ඔවා දුන් අපෙ පියාණෛා්
දෙසා පඬිවර වදන් හැමවිට
හෙළ බසේ ඇදුරුවාණෝ
කියා කුමටද එවන් තේජස
හෙලයෙ කේසර රජාණෝ

ඟුරු ගෙදරින් සිනමාවට
අත්පොත් තබමින්න
ගිණි අවි සහ ගිණි කෙලියෙන්
වැඩ පෙන්නුව දන්න
භව දුක සහ භවකතර ද
දැහැමින් රඟ දුන්න
සිත් හඩවා රඟපැවා
ධර්ම යුද්දෙ ගින්න

නැටුම් ගැයුම් රංගනයෙන්
එකලෙස හැම දන්න
මෙවන් පුතෙක් සිරිලකෙහිම
ඇත්දැයි පවසන්න
සංස්කෘතිය ධර්මය ගැන
සැමතැන පතුරන්න
ලෝකෙ වටෙි සැරිසැරුවා
දැනුමින් ඔප වෙන්න

මගේ හුස්ම පොදත් අරන්
නුඹ ජිවත් වෙන්න
ලක්මැණිට ඔවැනි පුතෙක්
තව නැහැ ඉපදෙන්න
ඇස් පියාන තවත් ඉන්නෙ
බැහැ මට ඉවසන්න
ජැක්සන් මගෙ සිංහ රජෝ දැන්වත් නැගිටින්න

පෙරලි පෙරලි ඵයි
හැපි හැපී ගල් බොරළු අතරේ
දිය කඩිති උතුරා පිරෙයි
ගලා යයි මේ ජීවිතේ

නැගෙන පෙන පිඩු විසිරිලා යයි
මොහොතකින්
ගලයි පහලට නැගෙන බාධා
තුරුලු කරගෙන
වැටෙන මල් පෙති සුණු විසුණු වී
සැඟවිලා යයි
සුන්දරත්වය පෙනෙන්නේ
මතුපිටට පමණයි.

අහස ගුගුරා බොර දියක් ආවා
වැසී යනවා කටු පඳුරු රලු කොල පිරී
මැකී යනවා ලලිත ගමනේ
සොඳුරු බව
යලිත් නිල් දිය ගලා එනතුරු
බලා සිටිනෙමි දෙනෙත් විවරව
පහස ලබන්නට.

මා දුන් නෝට්ටුව
ගෙන කදුලු සලමින්
පින් දුන්නීය ගමේ යන
අත් උදව්කාරිය වියපත්

මා එතෙරින් සතර
ලද්දේ තනිව විදිමින්
බව නොදැන සොරාගත්
දැයේ ඇයටද උරුම සම්පත්

ළය මත සෙමෙන් සිතුවම් ඇඳි මගෙ සුරතේ
උණුසුම දැනෙනවද සිහිනෙන් රෑ සීත
අවදිව නොබලන්න පැදුරේ ළඟපාත
තනිකම දැනේවී උහුලන්නේ කෝම

ඉරයි හඳයි තරු පොකුරයි අතර සිටී
ඔබේ නුවන් මගෙ දෙනුවන් වලට ගැටී
මතකෙට එනවාද මා වෙත ආපු හැටී
පිසදා ගන්න ඔය ඇස් වල කඳුළු කැටී

පොඳි බැඳ සිටිය පැතුමන් එක එක පාට
ලිහලා පෙන්නන්නේ මින් මත්තේ කාට
පහනේ සිළ නිමයි කළුවර එයි පැලට
සමාවෙන්න ඔබ තනිකර යනවාට

දම මින් ලෝ පැසෙක නලියන විදුරු කැටේ
හැම පැත්තෙන්ම හිර වී ගිනි අඟුරු වටේ
තම දෑ පිළිබඳව සටහන ඇතිව පිටේ
මම ඉපදුනෙමි ස්කොට්ලන්ත නම් රටේ

විස් මිත ජීවිතය යළි සතුටට හරවා
හිස් කුසයෙන් විසුව මගෙ සිත තුටු කරවා
විස් කියි කියන රතු මත් වතුරක් පුරවා
රැස් පිට නොයා මුව කිරලැබයක් රඳවා

සොඳුරු වතක් සපුරා හිඳ රැයද දිවේ
නොදුරු වම විඳින සැප හා සතුට ගෙවේ
ඇදුරු පදය ලැබ විදුහල නමැති ලොවේ
පිදුරු මැදිව මෙරටට පැමිණියෙමි නැවේ

ඉන් පසු මගේ අයිතිය ඇති මුදලාලී
තැන් පත් කර සමඟ අන් ඇදුරන් පේලී
දැන් වී නඟන බව මා මතු ජය කේළී
පෙන් වූයෙමි මමත් හොඳ හොඳ පෙළපාලී

දවසක් එකෙකු විදුහල් දොරටුවෙන් වැද
මුදලක් ගෙවා ගෙන මා දවටමින් බැඳ
වරදක් නොකළ මට වට ඇණයකින් විද
කොටසක් හිස් කළා කා හට කියන්නද

මත් වී හිස් කරණ ඔහු මගෙ ගැඹුරු කුසේ
යුත් වී මහා මීටරයක් මොළය දෙසේ
රත් වී දුබල පෑ මතුවිය ඔහුගෙ ඇසේ
සිත් වී මෙයයි මට දිය කෙළි නඟන විසේ

කිය වන්නෙනි අසව් දෙදිනක් අනතුරුව
විය හිස් බවට මගෙ කුස මත් පැන දැරුව
දිය කෙළි නැඟූ මට කළ යුත්තක් බැරුව
ගිය සඳ ළඳක් සිටි මුළුතැන්ගෙට ගුරුව

ඉල්වා ලැබූයෙන් මතු හිමිකමෙහි බල
සිල්වා හාමිනේ නම් ඒ පියරු මල
අල්වා ගෙන අතින් මිරිකා මෙමගෙ ගෙල
ගල්වා තැබී කුස පුරවා කොහොඹ තෙල

ගැහැණුන් අතට පත් වූ හැමවිට ඇත්තයි
මෙලෙසින් විපත් සිදුවේ එය විය යුත්තයි
සැපතින් අනතුරුව දුක් ඇත අනු දත්තයි
මට දැන් ජීවිතය මහතුනි අමු තිත්තයි

හදවතක් පැහැර ගත් විට
නොසිතූ මොහොතක
ලියා කියා වියා හමාර
කළ හැකිද පැමිණිල්ල

පැකිනම් වැව් තීරයේද
යාරා තීරයේ ද සෙව්වෙමි
නීති ගරුක මහ මගද
මග හැරී ඇත්දැයි බැලුවෙමි

අහස් වියන් නැති මොහොතක
තරු රටාවක් අතරේ
ඇඳී තිබෙනු දුටුවෙමි
ආදරය අහස සේ
අනන්ත බව
පොළව සේ සෞම්‍ය බව
විශ්වීය ප්‍රේමයක් නම්
ඒ ඔබම පමණක්ම බව.

සිත නොතුබූ අදහසකින්
ඇවිලී සිතමින්
ආපසු හැරෙන්නට
ඔබම හේතුවක් විය.