අරුම සෙවනැලි

අරුම සෙවනැලි

මාලපල්ලේ හේමාංගි අමරසිංහ

ළමාවිය ළංවී ළයට තුරුළු ව ළපටි අරුමෝසම් දමද්දී නොතේරුණු දෑ බොහොම බැරෑරැම් වී එද්දි සිත සළිත ව ගියේ ළාමක ව රිදවමින් සිතාගත නොහැකි වී... අනෙක්වුන් පොරකද්දි ජීවිතය දකිනු ව ජයට මා ගියේ ගනු පිණිස වැහැරෙන මගෙ දිවිය මිහි දනට නොදෙනු පිණිස... අක්කා නොසිටින්නට ඒ කර්තව්‍යයත් හමාර ය වසර දෙක-තුනකටත් එහා එහෙනම් මේ කව නොලිය වී... දෙනෝදහසකගෙ දිවි තොර කැරෙන සන්ධිස්ථානයට මම ද ගියෙමි අපේකෂාවකින් වික්ෂිප්ත වූ මගේ හද පෙලා නැගුණේ නෙතග කදුළක් උපහාසාතමක හඩින් හඩන්නට ඉකි ගස-ගසා වෙව්ලන දෙකොපුලෙන්... වට-පිට බැලීමි... නෑ අයියා පෙනෙන්නට පුරුදු අක්කාගේ මුහුණ විඩාබර පියවෙන නෙත් පියන් විටින්-විට... කෝ කුමාරී - චූටී කොහේ ද අයියාට කීවේ නැද්ද... එනවැයි කිවේ නැද්ද... කරදරයි අයියට කොච්චර දුරක් එන්න ද දකින්නත් ආසයි අක්කෙ අපි එන්න කියමු ද තවත් එක සැරයක්... ආසයි බලන්නට මං ඉතින් මේ පුටුවෙ ජීවිතේ ගෙවනවා එහාටත් - මෙහාටත් -කැරකෙමින් ඉන්නවා සකය මත ජීවිතය නැවතිලා... නැවතිලා...! 01.10.2022
කවිය බලන්න