රතු වෙරළ කපු කටින කොට මං නුහුරු හුළඟක් තදින් හැමුවා කපු හුයත් පැටලිලා හුලඟට ඈත දියඹට නැවක් ඇදුණා සංසාර පාරමී පුරලද ඒ රුවට මගෙ හිතම බැදුණා කපු හුයට වඩා වැඩියෙන් ඒ හුළඟ මට තදින් දැනුනා පසු කරන් මං රන් පුලින තල රිදී සළු පිළි සුවඳ බැලුවා කපු හුයට හුරුවෙච්චි අත් දෙක මුතු මාල මුදු පහස හෙව්වා කරවිලත් මට තිත්ත වෙනකොට මැඳුරේ දොරගුළු එදා වැහුවා තුරුළු කරගෙන පොඩි එවුන් මං පස්සෙ කාලෙක කැලේ වැදුණා අන්ධ කාරෙට නුහුරු හිංදම වනන්තරෙ මගෙ කදුලු වැටුණා වරිගෙ පාවා දුන්නු පාපෙට එදා උන්ගෙන් හුස්ම යැද්දා නැවක් ආයෙත් මුහුදු හුළඟට එද්දී මං හරවලා යැව්වා උඹට හැකි නම් ගිහින් බලපං පොඩි එවුන් නෑ වැරදි කරලා